Status Updates From خاطرات یک ابله سیاسی: زندگی...

مدیر باغ وحش گفت: شبی که مرکز بلگراد به شدت بمباران شد، بعضی از گرگ‌ها و ببرها و پرنده‌های ماده بچه‌های خودشان را خوردند.

این کشور آدم لایق و باکفایت کم ندارد، منتها نمی‌توانند زیر پرچم یک حزب با هم متحد شوند. به همین دلیل کشوری داریم که هبچ جناح مخالفی ندارد، کشوری که همه‌کاره‌اش یک نفر است، کشور ابلهان سیاسی، یکی‌اش خودم.

گریه‌ام گرفت، نه به خاطر داستانش، چون آن را قبلا شنیده بودم، بلکه به خاطر خودش. خیلی عوض شده بود. شبیه انسانی که دیگر هرگز نخواهد خندید.

هر چه باشد آن‌ها با مالیات‌هایشان هزینه‌ی بمب‌ها را پرداخته‌اند، پس شاید اجازه دارند قربانی‌هایشان را انتخاب کنند.

قفسه‌های داروخانه کیپ تا کیپ پر بود، فقط آسپرین و آرام‌بخش نداشتند، چیزی که این روزها همه دنبالش هستند. مردم از فرط افسردگی و کمبود عشق، دیوانه‌وار شیرینی می‌خرند.

یعنی قرار است همه‌ی ما قربانی بی‌تدبیری سیاسی یا بدتر، دیوانگی یک نفر شویم؟

واقعا جنگ شد. هنوز باور نمی‌کنم.

حالا همه چپیده‌اند توی پناهگاه‌ها. بد نیست خودمان یک دولت زیرزمینی با قوانین جدید دموکراتیک تشکیل بدهیم، این بار به رهبری زنان و کودکان.

یکی از دوستان فمینیست می‌گوید بیا یک گروه آگاهی‌افزایی راه بینداز. دیگری می‌خواهد در پانچفو، منطقه‌ی بمباران شده در آن سر بلگراد، برایم جلسه داستان‌خوانی بگذارد. منتها باید دوچرخه بخریم چون بنزین نداریم.

وقتی میلو شویچ می‌گوید ما تا آخرین قطره خون می‌جنگیم، منظورش خون من است نه خون خودش.

بعدتر در خیابان‌های کثیف قدم می‌زنم و با خودم می‌گویم کاش حامله بودم، کسی چه می‌داند…

برف می‌بارد. شهر دلگیر و کثیف و آشفته است. بلگراد زیر فشار تحریم‌ها، در انتظار بمباران، در انتظار جنگ داخلی.

ما زن‌ها یک جور واکنش نشان می‌دهیم: نظافت می‌کنیم و عذاب وجدان می‌گیریم.

تمامش کنید!
با همه شمایی هستم که خیال می‌کنید کارتان درست است؛ این جنگ را تمام کنید.

این جنگ جنگ میان ما و پدر و مادرهایمان است، جنگ ابلهان سیاسی(مثل من) با جنایتکاران سیاسی(مثل آنها) جنگی بدون برنده و بازنده، بدون راه درست، بدون راه میانه فقط کشمکش و کابوس ابدی.

اما هیچ حکومتی در جهان نمی‌تواند جلو تولد بچه‌ها را بگیرد. فقط بعد تولد است که حکومت می‌تواند از یک جان کوچک عزیز یک موجود سیاه‌بخت بی‌آینده بسازد. بله این کاری است که حکومت توانش را دارد.

همگی از بیماری کمبود شهامت، مدارا و ایمان رنج می‌بریم. انسانیت ما به زیست جانوری تقلیل یافته است.

هیچ نقطه اشتراکی میان نسل‌ها وجود ندارد مگر انکار ارزش‌های نسل قبلی

آن‌ها از حقوق تاریخی و سنت‌ها سخن می‌گویند، ولی این تاریخی که از آن حرف می‌زنند مال من نیست، اگر هم باشد من هیچ نقشی در آن نداشته‌ام. آن‌ها دم از نژاد و افتخار می‌زنند،اما من به خاطر کمبود مهر و محبت و تفاهم در آستانه جنون هستم.

می‌گویند روح هیچ‌وقت نمی‌میرد، اما به نظر من وقتی که جانت به لبت برسد اتفاقا روح قیل از جسم می‌میرد. من دارم تقلا می‌کنم تا روحم را برای فردایی بهتر زنده نگه دارم.

تیتو همیشه می‌گفت ما به هیچ وجه کمبود برق نداریم. می‌گفت ما کشور ثروتمندی هستیم، بهترین کشور دنیا.
من هم باور می‌کردم.

برای خارجی‌ها قضاوت کردندآسان است، اما جواب این سوال آسان نیست که اگر خودت صرب بودی؛ چگونه عمل می‌کردی.

وقتی آتش جنگ به سمت صرب‌ها برگشت، وقتی جنگ پایان نگرفت و زندگی در صربستان دشوار شد، مردم به جای اینکه با جنگ مخالفت کنند، به انزوای خود پناه بردند .

ای کاش صرب‌ها به جای تلویزیون کمی عقل داشتند