Fatemeh’s Reviews > خاطرات یک ابله سیاسی: زندگی عادی در بلگراد > Status Update

این کشور آدم لایق و باکفایت کم ندارد، منتها نمی‌توانند زیر پرچم یک حزب با هم متحد شوند. به همین دلیل کشوری داریم که هبچ جناح مخالفی ندارد، کشوری که همه‌کاره‌اش یک نفر است، کشور ابلهان سیاسی، یکی‌اش خودم.

گریه‌ام گرفت، نه به خاطر داستانش، چون آن را قبلا شنیده بودم، بلکه به خاطر خودش. خیلی عوض شده بود. شبیه انسانی که دیگر هرگز نخواهد خندید.

هر چه باشد آن‌ها با مالیات‌هایشان هزینه‌ی بمب‌ها را پرداخته‌اند، پس شاید اجازه دارند قربانی‌هایشان را انتخاب کنند.

قفسه‌های داروخانه کیپ تا کیپ پر بود، فقط آسپرین و آرام‌بخش نداشتند، چیزی که این روزها همه دنبالش هستند. مردم از فرط افسردگی و کمبود عشق، دیوانه‌وار شیرینی می‌خرند.

یعنی قرار است همه‌ی ما قربانی بی‌تدبیری سیاسی یا بدتر، دیوانگی یک نفر شویم؟

واقعا جنگ شد. هنوز باور نمی‌کنم.

حالا همه چپیده‌اند توی پناهگاه‌ها. بد نیست خودمان یک دولت زیرزمینی با قوانین جدید دموکراتیک تشکیل بدهیم، این بار به رهبری زنان و کودکان.

یکی از دوستان فمینیست می‌گوید بیا یک گروه آگاهی‌افزایی راه بینداز. دیگری می‌خواهد در پانچفو، منطقه‌ی بمباران شده در آن سر بلگراد، برایم جلسه داستان‌خوانی بگذارد. منتها باید دوچرخه بخریم چون بنزین نداریم.

وقتی میلو شویچ می‌گوید ما تا آخرین قطره خون می‌جنگیم، منظورش خون من است نه خون خودش.

بعدتر در خیابان‌های کثیف قدم می‌زنم و با خودم می‌گویم کاش حامله بودم، کسی چه می‌داند…