Status Updates From W sieci

JULIA
Frazesy i to dobrze przetarte. Życie jest takie jakiemi jesteśmy my. My tworzymy życie.

PODLIPSKA.
- a życie tworzy nas.

„Ja wam tego wcale nie myślę taić, że cały świat i tak zwane społeczeństwo, to jest idyotyczny tramwaj.”

„Cicho wszędzie, głucho wszędzie,
Głupio było, głupiej będzie.”

PODLIPSKA.
Pan podsłuchiwałeś?

JERZY.
Podejrzenie godne ust, z których wyszło. Ja pani podobnego pytania nie zadałem, gdy tu wchodziłaś pani.

PODLIPSKA.
Haha. Naturalnie. Otóż to masz tych panów wypchanych marzeniami.
To przecie jasne. Chce sobie zrobić z ciebie metresę.

JULIA.
Przestań!!

PODLIPSKA.
No, moja droga, na to niema innego wyrażenia. Tego nikt inaczej
nie nazywa.

JULIA.
Ale ty, ty nie powinnaś tak tego nazywać! O Boże, Boże. Co ja
mam robić. Co robić! — Metresa, metresa! Nie, do tego braknie siły. To już jest ponad siły. O!

On chce tego samego, czego i ja chcę. Tylko ja boję się. I sił brak. I — i — to jest wstrętne, pieniędzy niema.

Co ja wiem. Czy ja go kocham, czy nie?! Wiem tylko, że ja chcę żyć, a oni mnie zabijają, wszyscy, wszyscy — on także mnie nie oszczędza.

Oczy ma ładne, tego zaprzeczyć nie można. Znowu, widzę, zaprowadził cię na szczyt góry — i pokazywał swoje królestwa. Lubię tego poetę. Wiatr wyprawia mu wielkie harce po obu kieszeniach, a on mimo to pluje w koło jak najęty.

JERZY zatoczył się.
A niechże panią, przepraszam. Tak się przestraszyłem Mogłaby też pani mieć więcej taktu i nie pchać się tutaj... przepraszam, przepraszam panią, panno Stanisławo, ale jestem zdenerwowany, bezsenność. W ogóle zasadniczo jestem stary waryat.

PODLIPSKA.
A ja — Stanisława Podlipska.

JERZY.
Stary dowcip, panno Stanisławo Podlipska, marny dowcip. Ma pani
czas, mogłaby pani wymyśleć coś lepszego.

JERZY zatoczył się.
A niechże panią, przepraszam. Tak się przestraszyłem Mogłaby też pani mieć więcej taktu i nie pchać się tutaj... przepraszam, przepraszam panią, panno Stanisławo, ale jestem zdenerwowany, bezsenność. W ogóle zasadniczo jestem stary waryat.

My im to wydrzemy, to nasze życie, które oni spaść zamierzają powoli szczękami swojej cacanej buzi społeczno-familijnie-ciociowatej. Nie pozwolimy zamienić się w konie tramwajowe.

Widzisz, ja przerzucam się z nastroju w nastrój szalenie szybko, a zwłaszcza dzisiaj. We mnie dzisiaj huczą wszystkie nerwy.

Ja tutaj nie prawię ci żadnych morałów, ja sam radzę i proszę o zerwanie z tern wszystkiem i rzucenie się na arenę życia, ale z godnością, z podniesioną przyłbicą. — Mam odwagę brać to, co uważam za moje, mam. siłę do walki o to, ale siły do kłamstwa brak mi. Jeżeli nie dla czego innego, to choćby dlatego, aby nie stać w jednej linii z milionem Rolewskich!

Dla nich miałabyście wy, poświęcać tę cudowną duszę, zapomnieć o tej małej, a rosnącej ciągle gwiazdce nad czołem? W górę głowa! Bo nad nią, bo na tem białem czole gwiazda zabłyśnie!! Takie czoło nosi się wysoko. Ponad tłum.

Mówiliście, Jula, mówiłaś: »jestem lwicą w sieci«. Więc szarpnąć — raz jeden, mocno, a rozleci się wszystko — i już wolność jest! Niema innej rady: z domu uciec, wziąć się do pracy, kopnąć ten cały familijny tramwaj.

Przyjdzie na wszystko czas. Jeszcze nie dzisiaj. — I Ja go już miałem przy skroni.

JERZY.
Nie puszczę, Jula. Zastanów się! Ja jestem przy tobie! Ja ci dam
możność wyjścia.

JULIA.
Dasz? Przynieś. Daj. Rewolwer — daj.

JERZY rzuca jej ręce.
Ach, to do wściekłości doprowadzić może — ten sentymentalizm!

Panie Jerzy... litości, choć kroplę... litości... bo oszaleję!

Pamiętajcie o tem: Ja dzisiaj wam jestem głosem sumienia.
Rzućcie okiem w przyszłość takiego życia, wyjdźcie myślą dalej, po za jutro i pojutrze.

Znowu wyrwało mi się coś, przepraszam. Miejcie wzgląd. Byłem w domu. Ojciec, mój ojciec. Wiecie, co się stało? Od dwóch miesięcy. A ja o tem nie wiedziałem nawet! Przyjeżdżam. Ojciec w łóżku. Lekarze. Myślałem, że klątwy, skandale. Stary ucieszył się. Mówił, że mu lepiej na mój widok i śmiał się mój stary: »Masz loki, jak panna«. Potem syknął, bo noga. A monety dał.

Według mnie to jest profanacya sztuki — pozwolić malować swojej haremowej damie.

Dość, przez Boga żywego — dosyć. Więc co ja mam robić? Sprawia wam przyjemność, to komicznie rozpaczliwe plątanie się w sieci? Ja chcę, ja pragnę wydobyć się ale jestem sama jedna — przeciw mnie wszyscy i wszystko.

JULIA.
Jeszcześ tu? Umykaj z drogi!!

ROLEWSKI.
Ej, kapryśnica, moja pani. (Do Jerzego, odchodząc.) Niech pan się nigdy nie żeni z malarką.

JERZY.
Zasadniczo — w ogóle niema sensu.

Dzisiaj jest dziwny dzień. Tak wszystko drży — drrży — drrrga!

JULIA.
Więc... powie pan...?

ROLEWSKI.
»Pan« nie powie, ale ktoś inny powiedziałby. Ja nie wiem. Ale n. p. »Oleś« powiedziałby.

To jest rozpacz kocura.

Na miły Bóg! matko — na miły Bóg! Przynajmniej nie tak tanio mnie sprzedawajcie!

JULIA stoi sama.
Zimno! Jakie tu wstrętne zimno. Ssss!

PODLIPSKA
Życie trzeba brać takie, jakiem ono jest. I umieć urządzić sobie, wedle możności.

JULIA usuwając się od Podlipskiej.
Frazesy i to dobrze przetarte. Życie jest takie jakiemi jesteśmy my.
My tworzymy życie.

PODLIPSKA.
— a życie tworzy nas. Idziesz ze mną?

JULIA.
Nie!