Fryderyk Franciszek Adam’s Reviews > W sieci > Status Update

PODLIPSKA.
Pan podsłuchiwałeś?

JERZY.
Podejrzenie godne ust, z których wyszło. Ja pani podobnego pytania nie zadałem, gdy tu wchodziłaś pani.

On chce tego samego, czego i ja chcę. Tylko ja boję się. I sił brak. I — i — to jest wstrętne, pieniędzy niema.

Co ja wiem. Czy ja go kocham, czy nie?! Wiem tylko, że ja chcę żyć, a oni mnie zabijają, wszyscy, wszyscy — on także mnie nie oszczędza.

Oczy ma ładne, tego zaprzeczyć nie można. Znowu, widzę, zaprowadził cię na szczyt góry — i pokazywał swoje królestwa. Lubię tego poetę. Wiatr wyprawia mu wielkie harce po obu kieszeniach, a on mimo to pluje w koło jak najęty.

JERZY zatoczył się.
A niechże panią, przepraszam. Tak się przestraszyłem Mogłaby też pani mieć więcej taktu i nie pchać się tutaj... przepraszam, przepraszam panią, panno Stanisławo, ale jestem zdenerwowany, bezsenność. W ogóle zasadniczo jestem stary waryat.

PODLIPSKA.
A ja — Stanisława Podlipska.

JERZY.
Stary dowcip, panno Stanisławo Podlipska, marny dowcip. Ma pani
czas, mogłaby pani wymyśleć coś lepszego.

JERZY zatoczył się.
A niechże panią, przepraszam. Tak się przestraszyłem Mogłaby też pani mieć więcej taktu i nie pchać się tutaj... przepraszam, przepraszam panią, panno Stanisławo, ale jestem zdenerwowany, bezsenność. W ogóle zasadniczo jestem stary waryat.

My im to wydrzemy, to nasze życie, które oni spaść zamierzają powoli szczękami swojej cacanej buzi społeczno-familijnie-ciociowatej. Nie pozwolimy zamienić się w konie tramwajowe.

Widzisz, ja przerzucam się z nastroju w nastrój szalenie szybko, a zwłaszcza dzisiaj. We mnie dzisiaj huczą wszystkie nerwy.

Ja tutaj nie prawię ci żadnych morałów, ja sam radzę i proszę o zerwanie z tern wszystkiem i rzucenie się na arenę życia, ale z godnością, z podniesioną przyłbicą. — Mam odwagę brać to, co uważam za moje, mam. siłę do walki o to, ale siły do kłamstwa brak mi. Jeżeli nie dla czego innego, to choćby dlatego, aby nie stać w jednej linii z milionem Rolewskich!

Dla nich miałabyście wy, poświęcać tę cudowną duszę, zapomnieć o tej małej, a rosnącej ciągle gwiazdce nad czołem? W górę głowa! Bo nad nią, bo na tem białem czole gwiazda zabłyśnie!! Takie czoło nosi się wysoko. Ponad tłum.