Status Updates From کنسرت تارهای ممنوعه

داستان "کالبدشکافی یک شخصیت داستانی" تا به اینجا که یک داستان به پایان کتاب مونده، بهترین قصه از نظر من بوده! یه روایت پلیسی اما در عین حال کاملا غیرپلیسی و بلکه کند و کاوی ادبی یا دفاعیه‌ای از یک روایت پیش‌تر نوشته‌شده که مضمونی گنگ و عاشقانه داره. با این روایت نویسنده قدم تو قصه‌های خودش می‌ذاره و از خودش می‌گه. شناختی از خود به ما می‌ده، یا حداقل تصویری را که می‌خواد از او و قصه‌هاش داشته باشیم‌!

داستان بسیار کوتاهِ "منظر"، نمونه‌ی عالی توصیفات دقیق جزئیات یک اتاق است. از این نظر برای من ارزش خاصی داره چون دقت، ایجاز و سوژه‌های ملموس در توصیف خیلی به کارم میاد. ذخیره بشه برای استفاده!

قصه ی حفاظ سرد منو یاد روایت واقعی یکی از بچه های دانشگاه تبریز انداخت که تو سربازی اجباری
بهش پست ماموراعدام داده بودن
موقعیت راوی‌ مشابه این داستان بود

قصه ی آن شب ماه نبود رو نپسندیدم.
اول از بابت توصیفات مفصل تیغ و خون و زخم چون شخصاً انتخابم نیست تو این وانفسا حالم رو با خوندن قصه هم بد کنم!
دوم از بابت روایت گنگ و تداخل راوی و شخصیت سوم «او». خوانش سخت و غیرجذابی بود حداقل برای منی که انتظار تجربه ی مطالعه ی روان و شیرین از قصه خوانی داشتم.

حوله را روی دوشم انداختم. دولا که شدم پاهایش را دیدم: کشیده و عضلانی با رگ‌هایی سبزآبی به کلفتی ریسمان که بیرون زده بود. با لبۀ حوله پاهایش را خشک کردم. پشتِ سر اگر کسی بود می‌دید که حوله از سر شانه‌ها تا بالای ران را پوشانده و پاها لُخت‌اند.

"..و حالا دیگر نبود جز خطی سرخ در افق آن ساختمانها و نکشیده بود هیچ جز چند خط به افقی و عمود و فقط تماشایش کرده بود به ساعتها و نشانش نداده بود حتی به خواهش.." نمیفهمم چرا نویسنده‌ها برای هنری نشون دادن نثرشون ساختار زبانو به‌هم میریزند، این هم مد جدیده -_-