Status Updates From آیدا: درخت و خنجر و خاطره

شبانه

پرِ پرواز ندارم
امّا
دلی دارم و حسرتِ دُرناها.
□
خوشا پر کشیدن، خوشا رهایی،
خوشا اگر نه رها زیستن، مردن به رهایی!
آه، این پرنده
در این قفسِ تنگ
نمی‌خواند.
□
مرگِ من سفری نیست،
هجرتی‌ست
از سرزمینی که دوست نمی‌داشتم
به خاطرِ نامردمان‌اش.
خود ایا از چه هنگام اینچنین
آیینِ مردمی
از دست
بنهاده‌اید؟

شبانه -عصر عظمت های غول آسا



و عشق
سوء تفاهمی‌ست
که با «متأسفم» گفتنی فراموش می‌شود

شبانه -و شما که به سالیانی چنین دوردست

اگر دیگر پای رفتنِمان نیست،
باری
قلعه‌بانان
این حجت با ما تمام کرده‌اند
که اگر می‌خواهیم در این سرزمین اقامت گزینیم
می‌باید با ابلیس قراری ببندیم.

شبانه -و شما که به سالیانی چنین دوردست

ما بسی کوشیده‌ایم
که چکشِ خود را
بر ناقوس‌ها و به دیگچه‌ها فرودآریم،
بر خروس‌قندیِ بچه‌ها
و بر جمجمه‌ی پوکِ سیاستمداری
که لباسِ رسمی بر تن آراسته باشد.
ما بسی کوشیده‌ایم
که از دهلیزِ بی‌روزنِ خویش
دریچه‌یی به دنیا بگشاییم.
ما آبستنِ امیدِ فراوان بوده‌ایم،
دریغا که به روزگارِ ما
کودکان
مُرده به دنیا می‌آیند!

شبانه -دریغا انسان


اما انسان، ای دریغ
که با دردِ قرونَش
خو کرده بود.



پا در زنجیر و برهنه تن
تلاشِ ما را به گونه‌یی می‌نگریست
که عاقلی
به گروهی مجانین
که در برهنه شادمانیِ خویش
بی‌خبرانه های‌وهویی می‌کنند.

شعر "عصر عظمت هاي غول اساي امارت ها" از اين كتاب خيليي خوبه

عصري كه شرم و حق
حساب ش جداست،
و عشق سوء تفاهمي ست
كه با (متاسفم)گفتني فراموش مي شود




عصر توهين آميزي كه آدمي
مرده ايست
با اندك فرصتي از براي جان كندن