Status Updates From شاهنامه فردوسی

An etiological legend for the practice of castration to make (as it were) a royal eunuch! The only other I know of in the Indo-European world (there IS a Sumerian one in Inanna's Descent To The Underworld, and the rather different Akkadian version; these are both quite different from their IE counterparts here) is the various myths of Attis from Phrygia. A thematic comparison is no doubt to be interesting here.

من: خوب دیگه از این بعد هیچی توی شاهنامه نمیتونه متعجبم کنه.
شاهنامه: داراب رفت با دختر قیصر روم، ناهید، ازدواج کرد، بعدِ چند وقت دید دهن ناهید بو میده. پزشکا یک دارویی به اسم سکندر بهش دادن که بوی بد دهنشو برد، ولی دیگه پادشاه نسبت بهش سرد شده 😐 و فرستادش پیش باباش توی روم! بعد خانوم بارداره!! عنتر عاغا چطور قبلش خوب بود که نتیجه اش اینه که الان حامله اس؟؟

بعد از اسپندیار که با خواهرش ازدواج کرد؛ بهمن هم با دخترش همای ازدواج کرده و همای ازش حامله هم شده!
طبق گفته ی راوی، ازدواج با محارم توی آیین زرتشتی در تئوری کار قبیحی نبوده. و جالبیش اینه که توی شاهنامه، از وقتی زرتشت اومد شاها شروع کردن به ازدواج با خواهر و دخترشون 🤔

هیچ کس:
فردوسی: راستیی زال از یکی از کنیزهاش یک پسری داشت به اسم شغاد. یادم رفت براتون بگممم.
همین جا که لازمش دارم میاد و بعد هم سریع خدانگهدار.

theological motifs that Ferdowsi himself calls "obscure", like the tale of Haftvād's worm, all proves without doubt that Ferdowsi's sources, whatever they may have been, were from Zoroastrian priests: one is the sole surviving bit of Sasanian epic, the [i]Kār-Nāmag ī Ardašīr ī Pāpagān[/i], which is full of Zoroastrian themes and symbolism.

The sheer consistency of the Ardešir I epos with other epos of the "Solar Hero" in the Indo-European world, specially as it relates to the notions of "re-founding the nation" after some apocalyptic, existential-level threat (e.g. Camillus with the Gauls in Rome, Odysseus with the suitors, the Ossetian Soslan...), themes of continuity (in this case, the re-establishment of fire temples etc) and the prevalence of

که گوید برو دست رستم ببند
نبندد مرا دست، چرخ بلند
احسنت

که گوید برو دست رستم ببند
نبندد مرا دست، چرخ بلند
احسنت

که ما را ز بدها تو باشی پناه
چو گم شد سر تاج کاووس شاه

دریغ ست ایران که ویران شود
کنام پلنگان و شیران شود

همه جای جنگی سواران بدی
نشستنگه شهریاران بدی

کنون جای سختی و رنج و بالست
نشستنگه تیزچنگ اژدهاست