Status Updates From سورة الغُراب

کاش اسمت بشود سحر-سپیده-صبح. تو همان لایق بیاض بی‌خط و سواد كبوتر و بغبغوهای حرم‌نشین ملامتگرش هستی. چرا از من مرغی سوای خودت میسازی؟ تو همیشه برای من همین پرنده سیاه‌پر و سیاه‌بال می‌مانی و هر چه پیش بیاید، به گمانم آواز خوشی داری که هر وقت خواسته‌ام قشنگ دلتنگی‌ت را با آن بیرون ریخته‌ام.

داستانم را هم که بگویی تکذیب می‌کنم که داستان توست. کاش اسمت را عوض کنی. کلاغ که خیلی قشنگ است، کاش حتی غراب را از روی خودت برداری. با این پوستت که دارد هی کش می‌آید دیگر شرمم می‌شود بگویم کلاغم، غرابم. کاش جوری بشود که دیگر شباهتی به من نداشته باشی

بی‌ربط می‌گفت که می‌آييم اینجا خودمان را پیدا می‌کنیم. من کجا دارم خودم را پیدا می‌کنم؟ من دارم پشت و رو شده خودم را میبینم، نه خودم را. من از چشم چپم خون می‌ریزد: من از چشم راستم. من بال راستم شکسته: من بال چپم. من هر چه می‌گویم که نمی‌دانم، که نکردم، که نگفتم: من می‌گويم که همین من می‌دانم، که همین من کردم، که همین من گفتم‌. من از زخم هام درد می‌کشم: زخم‌های من همه‌ش بی‌درد است.

تازه سیمرغ باید معجزه داشته باشد. من فقط یکبند حرف می‌زنم، معجزه من همین حرف‌هام است. پرش باید مرده را زنده کند. پرهای تو بوی مرگ می‌دهد و هیچ معجزه‌ای هم می‌دانی که بهتر از این نیست. تو بهتر است بدبختی خودت را چاره کنی که توی آبگینه‌ای گیر افتاده‌ای که خاصیتش فقط حرف روی حرف‌های خودت، روی حرف‌های تو، آوردن است

البته تو سیاه سیاه هم نیستی.
بنفشی آبی و حتی کمی هم سبزی. لازم نکرده برایم دانه‌های رنگی تملق بپاشی، میگویم سیاهم بگو سیاه. آخر چرا این همه سال و زمانه يك همچین رنگی را به تنت گرفته.ای؟ این که پر نیست تنم کرده‌ای، سنگ قبر شانه‌به‌سر است. تو اصلا میدانی سیاه چه رنگی است که هی به رنگ خودت پیله می‌کنی؟

می‌ماندی توی همان درختزار به فلاکت دشتش می‌ساختم این ننگ را به پروبالت نمیگرفتم که بشنوی سیمرغی نیست. کاش فقط شنیده بودی، تو انقدر بدبختی که باید حتماً میرسیدی ،اینجا تا به چشم خودم ببینم که نیست. اگر هم به خودت بقبولانی که همین منم، نمی‌دانم تکلیف پای لنگ و چشم زخمی و بال شکسته و پشت منقار خورده‌ت چه می‌شود. تازه توی هیچ روایتی هم نیامده که سیاه است. مگر توی هیچ
روایتی آمده که سیاه نیست؟

همینطور‌ی‌ها چندی پیش یکی که نمی‌شناختمش آمد توی خوابم اصرارم کرد که هر چه می‌گوید بگویم. گفت. خیلی گفت. حتى يك كلمه‌ش را هم نفهمیدم تا بتوانم بگویم. بعد نوشت گذاشت جلوم، خیلی نگاه کردم. یک عالمه درخت کشیده بود، می‌گفت بخوان، بعد نمی‌دانم چرا نوشته‌ش را گرفت جلوی آینه حالا هی میگوید بخوان، من هم به شاخ و برگ‌هایی که کشیده زل می‌زنم ولی نمی‌خوانم. عاقبت دلخور شد رفت. حتماً رفت سراغ یکی که بتواند درخت‌ها را بخواند

اگر خواب دیده بودم نمی‌گفتم ندیده‌ام. خواب مال شب است، شب هم مال خواب. این دنیا اگر فقط يك لنگی داشته باشد لنگیش همین آفتاب است. زیادی همه چیز روشن
است. آخر با این همه نور قرار بوده چه ببینیم که با مهتاب نمی‌شده ببینیم؟

اگه این کتاب قیافه داشت، میشد که یک شخصیت باشه به نظرم حمید جبلی بود تو فیلم زیر درخت هلو…
بعضی جمله هاشو که میخونم میخوام قربونش برم.
خیلی لذت بخش برام خوندنش، خیلی زیاد.