Status Updates From اصول شکسته‌نویسی: راهنمای ش...

این کتاب به صورت کامل، جامت و همه جانبه در مورد اصول شکسته نویسی در زبان فارسی حرف می زنه و برای اصول شکسته نویسی های گفته شده کلی مثال میاره و در آخر این ر هم می گ که فاصله ی زیادی یا شکاف زیادی بین زبا نوشتاری با زبان گفتاری در زبان فارسی وجود داره

چه قدر دلم میخواد این کتاب رو بدم به نویسنده هایی که مثلا محاوره مینویسن ولی آدم سر هر کلمه کلی وقت میذاره ببینه طرف میخواسته چی بگه و از هزارتا نثر ادبی سخت تر میشن و البته بی ارزش🤦🏻‍♀️ تو رو خدا اگه میخواین کتاب بنویسین یا مترجم هستین این رو بخونین و یادش بگیرین، نذارین ما خواننده ها زجر بکشیم🙂

صرفاً کلماتی در نوشته می‌شکنند که تعداد هجاهای آن‌ها در گفتار، نسبت به نوشتار، کمتر باشد.

از بخوانیم و بنویسیم و نگارش های مدرسه و دبیرستان به اینور، اصلا فکر نمی‌کردم هیچ وقت کتابی با همچین موضوعاتی بخونم

ولی حالا که این کتاب نصیبم شده، به نظرم شروع جالبی داشت.

حافظه بصری از کلمات و خاموش‌خوانی و قائده‌مندی شکسته‌نویسی موضوعات جدیدی بودند

مخاطب به جای آنکه از نویسنده انتظار داشته باشد واژه های گفتاری را شکسته بنویسد، باید انتظار داشته باشد که گفت وگوها با نحو گفتاری نوشته شود تا او بتواند آن را شکسته بخواند. شکسته خواندن واژه ها، چنانچه نحو جمله گفتاری باشد، برای خواننده مشکل نیست. بدون رعایت این اصل بنیادی، مسئله شکسته نویسی حل نخواهد شد. در کنار این اصل، آوردن حدودی از شکسته نویسی، به منظور متمایز کردن گفت وگوی شخصیت ها از بخش های توصیفی، لازم است.

شکی نیست که اگر جامعه ادبی ایران بر سر مسئله شکسته نویسی هماهنگ شود، تکلیف قضیه روشن خواهد شد. زدن این حرف آسان است اما عملی شدن آن شاید ناممکن. در حال حاضر، عده ای از نویسندگان و مترجمان، در مقام نظر و عمل، مخالف مطلق شکسته نویسی اند. از دید آنها، خوانندگان هیچ مشکلی در خواندن بخش های گفت وگویی داستان ها و نمایشنامه های آنان ندارند. بنابراین، آنها مشکلی در این راه نمی بینند و به کار خود ادامه خواهند داد.

ظاهرا کاهش تعداد هجاها در بیشتر موارد راهنمای شکسته نویسی است. فعل هایی چون می روم، می آیم و میگویم در گفتار یک هجای خود را از دست می دهند. برعکس، فعل هایی چون میخورم و میخوابم چنین نیستند. گفتیم گروه اول را بهتر است شکسته (میرم، می آم، میگم) و گروه دوم را ناشکسته (می خورم، می خوابم) بنویسیم. همین قاعده را می توان به سایر واژه ها نیز گسترش داد. واژه های زیر از این زمره اند:
آن، همان، کدام، دیگر، وقت و بسیاری دیگر

یکی از حدهایی که می توان برای شکستن واژه ها گذاشت بازیابی واژه در نگاه اول است. واژه ای که در نگاه اول بازشناسی نشود خواننده را در همان موضع جمله نگه می دارد و نمی گذارد جلوتر برود. برخی از هواداران شکسته نویسی می گویند خواننده، به هر حال، واژه موردنظر را خواهد خواند. آنها به قید «به هر حال» اهمیت نمی دهند و نمی دانند که وقفه یا دیریابی و دیرخوانی واژه یا عبارت تا چه میزان از لذت خواندن یا درک مطلب می کاهد