مجید اسطیری’s Reviews > اصول شکسته‌نویسی: راهنمای شکستن واژه‌ها در گفت‌وگوهای داستان > Status Update

مخاطب به جای آنکه از نویسنده انتظار داشته باشد واژه های گفتاری را شکسته بنویسد، باید انتظار داشته باشد که گفت وگوها با نحو گفتاری نوشته شود تا او بتواند آن را شکسته بخواند. شکسته خواندن واژه ها، چنانچه نحو جمله گفتاری باشد، برای خواننده مشکل نیست. بدون رعایت این اصل بنیادی، مسئله شکسته نویسی حل نخواهد شد. در کنار این اصل، آوردن حدودی از شکسته نویسی، به منظور متمایز کردن گفت وگوی شخصیت ها از بخش های توصیفی، لازم است.

ظاهرا کاهش تعداد هجاها در بیشتر موارد راهنمای شکسته نویسی است. فعل هایی چون می روم، می آیم و میگویم در گفتار یک هجای خود را از دست می دهند. برعکس، فعل هایی چون میخورم و میخوابم چنین نیستند. گفتیم گروه اول را بهتر است شکسته (میرم، می آم، میگم) و گروه دوم را ناشکسته (می خورم، می خوابم) بنویسیم. همین قاعده را می توان به سایر واژه ها نیز گسترش داد. واژه های زیر از این زمره اند:
آن، همان، کدام، دیگر، وقت و بسیاری دیگر

یکی از حدهایی که می توان برای شکستن واژه ها گذاشت بازیابی واژه در نگاه اول است. واژه ای که در نگاه اول بازشناسی نشود خواننده را در همان موضع جمله نگه می دارد و نمی گذارد جلوتر برود. برخی از هواداران شکسته نویسی می گویند خواننده، به هر حال، واژه موردنظر را خواهد خواند. آنها به قید «به هر حال» اهمیت نمی دهند و نمی دانند که وقفه یا دیریابی و دیرخوانی واژه یا عبارت تا چه میزان از لذت خواندن یا درک مطلب می کاهد