Status Updates From Αλλόκοτες ιστορίες

Νταξ το παιρνω πισω για τον ντιπ ηλιθιο αφηγητη ηταν μια βιαστικη υποθεση και λογικο αλμα. Πρεπει να σταματησω να τα κανω.

Τρελαινομαι με το ποσο κουτορνιθι ειναι διαρκως ο αφηγητης στις περισσοτερες ιστοριες του. Πιθανοτατα τοσο αφελη εβλεπε και τον ιδιο του τον εαυτο; Θα μπορουσε να αντικατοπτριζει ενα κομματι του συγγραφεα.

Είναι ολοφάνερο πως ο Πόε λατρεύει τις ρουφήχτρες όσο κι εγώ, θεωρώντας τες το πιο εντυπωσιακό φυσικό φαινόμενο. Μέσα στο διήγημά του "Η ρουφήχτρα του Μάελστρομ" χωράει τόσος τρόμος, τόση περιέργεια, τόσο ζωντανή περιγραφή, που η μοιρολατρία και η ανθρώπινη θέληση στροβιλίζονται ολοένα στα χείλη της αβύσσου, αγωνιζόμενες να κρατηθούν στην επιφάνεια, σε έναν απελπισμένο αγώνα για επιβίωση.

Ο Σαλταπήδας, πάλι σε παραμυθικό στυλ, ως κείμενο ασχολείται με το ξεμπρόστιασμα της ακολασίας και την ευρηματική αμφισβήτηση της εξουσίας. Διαφαίνεται μια αποστροφή του συγγραφέα προς την αλαζονεία και ένα υποδόριο αίσθημα δικαίου, που θεραπεύει το βάθος της ξεδιάντροπης ανθρώπινης φύσης.

Μετζενγκερστάιν. Ένα διήγημα με ιδιαίτερα παραμυθικό τόνο, που διακατέχεται από μια αύρα διαχρονικότητας. Στοχαστικά κοιτάζει την ανθρώπινη ύπαρξη αναζητώντας τα όρια της κακίας και της ακολασίας, με μόνο αντίδοτο τη μοίρα, ερχόμενη με τη μορφή ενός αιθέριου αλόγου, πλασμένου από λευκή, αθάνατη φλόγα.

Σύντομο διήγημα η Μορέλλα. Προφανώς και είναι μια κοπέλα, προφανώς την παντρεύτηκε, προφανώς πέθανε. Είναι τόσο επίμονο αυτό το κομμάτι, που δεν αποτελεί καμία έκπληξη πια. Αλλά διαφέρει στο βάθος. Κάτι στη Μορέλλα και τα πάντα γύρω από αυτήν είναι τόσο απόκοσμα και μυστηριακά, που πλησιάζοντας προς το τέλος όλα αποκτούν ένα νόημα εκστατικό.

Η Λιγεία ήταν ένα μεγαλύτερο σε μέγεθος διήγημα, στο οποίο υπάρχουν δύο δράματα αντί για ένα. Μα τι να πω; Έχει υπάρξει άλλο διήγημα που να περιγράφει σε τέτοια έκταση και με τέτοια λεπτομέρεια τη γυναικεία ομορφιά; Στο τέλος μάλιστα καταλήγει αγωνιώδες και παραληρηματικό, σε βαθμό που επιτρέπει πολλαπλών ειδών ερμηνείες η καταληκτική σκηνή