Status Updates From آخرین پر سیمرغ

«دیر است، گاهی برای همه چیز دیر است، حتی برای سوزاندن پر سیمرغ...جهان که بی‌مرگ نمی‌شود.»

این چرم شیر هم که یا خیلی خییلی خوب می نویسه، یا خیلی خییلی بد- انگار که دو تا آدم کاملا مختلف باشه

من تنها جهانی میخواهم بدون ِ رنج.جهانی که گلوی پسران به دست ِ پدران دریده نشود.جهانی که در آن کیفر ِ عشق،تاریکی ِ چاه نباشد.جهانی که در آن بهای ِ گناه،فرسودن ِ آدمی در تنهایی و جنون نباشد...

- اما وقتی خوب فکر کنیم،می بینیم واقعاً هیچ طوری نمیشود..پس من میگذارم آن آدم ِ درون چاه برای همیشه درون چاه بماند.
- تو رذلی.
- من فقط بی تفاوتم.

به اطرافم نگاه میکنم و می بینم خیلی چیزها هستند که همیشه یک جور اتفاق می افتند؛همیشه و برای ابد.

بیزارم از آنهایی که میگویند بعضی وقت ها شده که چیزی از دستم به زمین افتاده و من روزها ایستاده ام و به آن نگاه کرده ام.

کلمات گم شده بودند در صدای من.

بدبخت کشوری که احتیاج به قهرمان دارد.

ذهن ِ آدمی را از دسترس رنج به دور نگه داشتن،رستگاریست.

آمده ام تا چشم در چشم مرگ انداخته باشم،تا مرگ بداند که من روئین تنم،نه به جادو و سحر،روئین تنم به آنچه خود خواسته ام.

می ترسم.می ترسم از این همه هیاهوی بی قراری خودم.

اگر خواب است این،چه غفلتی بوده است بیداری ِهمه عمر من،و اگر بیداری است،چه ناچیز فروخته ام به خواب،همه ی عمر خویش..

سرزمین آدمی همان جاییست که دل ماندگار می شود..

پسران ِ من از بازی خون و مرگ بسیار میدانند.اگر ندانند چگونه فاتحان جهان باشند؟که این جهان مالامال از فاتحان است.گروهی فاتح خاک اند و گروهی فاتح فاتحان.فاتحان خاک می آیند،می مانند و فتح می شوند با دستان فاتحان دیگر.

این تقدیر توست و تقدیر همه ی آنانی که از کمرگاه ِ تو بر این شنزار خواهند آمد.

چرا باید به چیزی نگریست که تلخ است و پُر اندوه؟حاصلی ندارد نگریستن به این همه زجر و رنج.باید از یادشان بُرد،اگرچه از یاد نمی روند.

خاک و تنها و تنها خاک..زندگی کرده ام برای همین.فتح کرده ام برای همین.کشته ام برای همین..فقط برای مشتی خاک.