Status Updates From مجلس قربانی سنمار

و مرا رهایی از هراسم نبود.

همین اول کاری منو میخ کرد پای کتاب .

نعمان: چرا پیشاپیش به ویرانی بیندیشم؟
آیا چون مرگ هست نباید زیست؛
و چون ویرانی خواهد بود نباید ساخت؟



زیادی از بیضائی خوشم میاد. خیلی. بعضا حس می‌کنم سایهٔ اقتداری که بیضائی برایم داره یه سیطرهٔ تامی بر فهمی که از اثرش دارم می‌ذاره.
اینکه آخر این داستان رو به هزار و یک شب ربط داد خیلی بجا و خوب بود به نظرم.

امیدوارم بتونم براش مرور بنویسم :)

نعمان: [...]
نه _ نامَم به بَدی کجا می‌بَری، باد؟
گردبادی شو و گِرد خود بگرد،
و هرچه خواهی ویله کن بر این بَد که شد؛
ولی دورتر مَرو؛ که در گوشِ جهان نامم بَد نَکُنی!

سِنِمّار:
«راه درازی بود، و فرصتی در آن
تا بدانم چه سخت می‌میرم.»

‫او می‌داند—و این نفی ماست!
‫او می‌داند—و هر دانشی نخواسته هجوِ نادانی است!

‫بیشتر سخن مگویید با آن کوخها و بیغوله‌ها که می‌سازید، و هر یک دهن‌کجی را مانَد!

‫به که گویم که در حیره، به پاداش هنر، مردمان را بند در پای می‌کنند؟

سِنِمّار:گفتم اگر زندگي از سر گيرم
و باز بدانم مرگم از آن بالاست،كه خود مي سازم؛
مرگي-چهل مردن!
و در هر آجر اگر صداي استخوان هاي خويش مي شنوم؛
باز خُوَرنَقي مي سازم هرچه بلندتر!
به بلنديِ روحِ آدمي!

که بیابان در زیبایی وی می خواند.

سنمار: [...] تا خُوَرنَق نبود، نه اعتراضی بود، نه ادعایی، نه پچ‌پچی!ا
و اکنون همگان مدعیان بودند!ا
اکنون که کاری می‌شد
امید بسیاری در شکست خُوَرنَق بود!ا

یکی: از چشم که گشودی تا بستی
نیازمند آمدی و رفتی!ا
پس نخ‌نماست قبای رنگین بی‌نیازی؛
که عاریه‌ست بر تن نیاز!ا

سنمار: آه نعمان، به خدا این ساختنِ خُوَرنَق نیست؛ ساختنِ توست! ساختنِ ما همه خودراست! ندیدم بزرگی، که با دست به کاری نزدن، کاری بزرگ کرده باشد!ا