Status Updates From لبخند انار

داستان "لانه" برام دلهره داشت، چون با اینکه تا حالا کویر نرفتم و ندیدمش، ازش می‌ترسم.
چندسال پیش یه برنامه دیده‌بودم که چند نفر رفتن تو کویر و از بی‌آبی مردن، فکر کنم این ماجرا ترس رو انداخت تو دلم.
آدمیزادم جالبه‌ها، همیشه با خودم می‌گم مگه زندگی چی بهم داده که بخوام از مردن بترسم؟ نمی‌ترسم ( گاهی هم منتظرشم) ولی تهِ ته ذهنم این مدل ترس‌ها بهم یادآوری می‌کنه که نه، شاید نخوای ولی تو از مردن می‌ترسی.

آقای دباغ، فلک اگه جواب بود، پدر و مادرهای بچه‌ها الان اینطوری نبودن.🥲

دلم می خواد با پشت دست بزنم تو دهن سپهری‌.
یه دقیقه دهنتو ببند بذار اون بدبخت‌ها حرفشونو بزنن.

برای برگشتن به آغوش ادبیات ایران شروعش کردم. خلوص و صمیمیتی که داره باعث می‌شه خوندنش راحت و روان باشه. دارم فکر می‌کنم خوبه که از دولت‌آبادی کتابی برنداشتم وگرنه به آغوش ادبیات ایران برنمی‌گشتم که هیچ، دور و دورتر هم می‌شدم. مقایسه‌ی دقیقی نیست اما خوندنش، تجربه‌ی خوندن گوگول رو تداعی می‌کنه. همون خلوص و صمیمیت و بانمکی اما نه با طعم چای روسی.

قراره شب به شب برای پدر و مادرم کتاب بخوانم و چی بهتر از داستان های مرادی کرمانی
از کتاب لبخند انار شروع کردیم و انشالله همه کتاب‌هایش را هر شب میخوانیم :)