Status Updates From از رنجی که می‌بریم

فصل اول کتاب رو که خوندم یاد اعدام غریبانه‌ی سید محمد حسینی افتادم
..

از یک آرامش طولانی به همان اندازه که از مرگ می‌ترسند فراری بود.

چطور می‌تونم یک جا پابند بشم. من هوای اتاقی رو که توش بیست دفعه نفس کشیده باشم دیگه نمی‌تونم فرو بدم. خفه می‌شم. خودمم می‌دونم خیلی بده. اما من بیابونی شده‌ام.

برای اجرای حکم اعدامش از تهران کسب تکلیف کردند و تهران نیز به سرعت عمل خیلی علاقه داشت.

آن‌ها که عاقل‌تر بودند، خود را سرگرم نگه می‌داشتند. و از فکر کردن می‌گریختند.

همه کسانی که از دیدن وصالی وجد و شعفی در خود حس می‌کردند، شاید هم او را نمی‌شناختند و یا اصلا دوستش نمی‌داشتند ولی این قدرت او بود که دوست داشتنی‌اش می‌ساخت. در محوطه‌ای که او‌ کار می‌کرد وقار و عزت نفس از در و دیوارش می‌بارید.