Status Updates From نگاهی به پدیدارشناسی و فلسف...

براى شناخت "وجود" (كه بايد مسئله اصلى فلسفه باشد) نمى توان از شيوه استدلالى مرسوم در فلسفه استفاده كرد؛ زيرا در استدلال قیاسی از اصولى پيشين و مفاهيمى كلى، به نتيجه اى پسين و جزئى مى رسيم. اما كلى تر و پيشين تر از "وجود" چيزى نيست.

پس چگونه بايد "وجود" را مطالعه كرد؟ با نشان دادن. با روى آوردن مستقيم به بى واسطه ترين "وجود" (يعنى وجود خود فرد مطالعه كننده) و تلاش در توصيف آن به شيوه پديدارشناسانه.

از ديدگاه كارل ياسپرس ارتباط با ديگران ارتباطى اگزيستانسيال است. خصوصيت بارز اين ارتباط دو پارادوكس است:

نخست اين كه رابطه هم "مشروط" بر اگزيستانس هاست و هم "شرط" وجود آن هاست.

بخش فلسفه اگزیستانس ساده تر و سرراست تره، و کمابیش قابل انتظار بود. بخش کیرکگور چند تا نکته جدید خوب داشت. مارسل هم مثل همیشه راحت الحلقومه: شیرین و راحت. تا برسم به یاسپرس.

پایان هوسرل و آغاز اگزیستانسیالیسم. ترجمه بی اندازه بد. ببینم بعد از این چه می کنه.
و واقعاً نمی دونم اگه "درآمدی بر پدیدارشناسی" ساکالوفسکی رو نخونده بودم چطور می تونستم چیزی از این آش شله قلم کار بفهمم. علیکم به ساکالوفسکی.

تا اخر یاسپرس کم کم دارم معنی اگزیستانسیالیم رو می فهمم