Status Updates From И мъртвите да погребат свои...

Μόλις διάβασα μια ρομαντικοποιημένη δια της βίας ιστορία στην οποία ένας πικραμένος από τον εφηβικό του έρωτα γέρος και πλέον νεκρός ψαράς, μετά από μπουρδελότσαρκα και ψώνια στην λαϊκή -όλα αυτά μέσα στο φέρετρό του, γεμάτο με ψάρια κάθε είδους και καθαρά (? ελπίζω) εσώρουχα που του έραναν πόρνες- λουσμένος με κρασί στα μούτρα από τους φίλους του κάνει καντάδα στην γρια πλέον πρώην αγαπητικιά του;

Αναγκάζομαι βίαια να παρατηρήσω οτι δεν υπάρχει πλοκή. Οι ιστορίες των νεκρών δεν δένουν μεταξύ τους ούτε υπάρχει κάποια μεγαλύτερη ιστορία υποβάθρου. Απλά σουλάτσα και κουβεντολόι με νεκρούς και σε κάθε δεύτερο κεφάλαιο σεξ. Άσχημο σεξ. Και χωρίς νόημα. Το σεξ και η ιστορίες διακόπτονται από κάτι άγαρμπες προσπάθειες χιούμορ. Ούτε ίχνος υπαρξιακής ανησυχίας ή κάποιας εσωτερικής αναζήτησης. Απογοητευτικό.

Ένα βιβλίο εμπορική επιτυχία, το πρώτο του αλμπάτη που πιάνω. Δεν είναι άσχημο ως τώρα, διαβάζεται νεράκι, έχει ενδιαφέρον αλλά δεν είναι και τίποτα το ιδιαίτερο