Status Updates From حق مادرزاد

از کوه‌ها بالا برو و جذبه آنها را از آن خود کن. آرامش طبیعت درون تو جاری خواهد شد، همان‌طور که آفتاب درون درختان می‌تابد و نسیم طراوت خود را درون تو می‌دمد. آنجاست که دلواپسی، همانند برگ‌های پاییز، از تو رخت می‌بندد. همه ما به زیبایی نیازمندیم، همچنان که به نان، مکانی برای بازی،مکانی برای عبادت، جایی که در آن طبیعت شفا می‌دهد و روح و جسم را قدرت می‌بخشد.

ساختمان‌هایی که طراحی‌شان هم طبیعت‌گرایانه است و هم تاثیر حداقلی بر محیط می‌گذارد، می‌توانند به پایداری واقعی دست یابند. این چیزی است که آن را طراحی احیایی-محیط زیستی می‌نامیم. تخریب محیط زیست و بیگانی با آن، از عواقب اجتناب ناپذیر زندگی مدرن نیست؛ شکست در چگونگی انتخاب ما در طراحی و ساخت جهان اطرافمان است که چنین وضعیتی بار آورده است. ما خودمان طراح این مخمصه هستیم و خودمان می‌توانیم خروج از این مخمصه را طراحی کنیم.

در محیط خارج از خانه، پیچیدگی و چندبعدی بودن موج می‌زند. کودکان با حجم انبوهی از موجودات زنده و منظره‌ها رو به رو می‌شوند که در زمان و مکان در حال تغییر است. بسیاری از عناصر چنین محیط‌هایی در واقع زنجیره‌هایی به هم پیوسته‌ای هستند که مفاهیم بوم شناختی را به صورت کاربردی برای کودکان ارائه می‌دهند؛به شکلی که کودکان خود را در دنیایی از ارتباطات، همکاری و رقابت می‌بینند.آنها طعم واقعی جامعه را می‌چشند.

طبیعت قوی‌ترین منبع استعاره‌ها برای توصیف رفتار و احساسات ماست. طبیعت ریشه‌ی بخش اعظم زبان ماست؛ ما پرنده‌وار آواز سر می‌دهیم، گل‌گونه جوان و باطراوات می‌شویم، همچون درخت بلوط ایستادگی می‌کنیم و از دیگر سو همچون راسو پر می‌خوریم یا خرگوش‌وار زاد و ولد می‌کنیم و در کل در رفتار تشابهاتی با جانواران داریم...

پ.ن: نویسنده عزیز اگر میگفتی گاهی مثل سگ پاچه میگیریم،میفهمیدم انسان رو خوب شناختی:)

شوایتزر طوری از زندگی موجودات دیگر یاد می‌کند که گویی خویشاوند ما هستند. او می‌گوید : «طبیعت ما را وادار می‌کند تا واقعیت این وابستگی دوجانبه را دریابیم.» ما به دیگرموجودات زنده وابسته‌ایم و درک وحدت وجود، هیبت تکریم معجزه و راز زندگی را آهسته در ما القا می‌کنند.

ریچارد شریر جامعه شناس با تامل بر نقش خالص چالش در طبیعت در پرورش مهارت‌های تسلط، می‌گوید:

قدرت تاثیر محیط‌های طبیعی بر انسان در راستای افزایش دستیابی به درکی از خویشتن شاید منحصر به فرد نباشد، ولی برای رشد و ایجاد چنین درکی، به ویژه برخورد با موانع، چالش‌ها، فرصت‌های تنهایی، رهایی از فشارهای جامعه و افزایش توانایی برای تمرکز بر خود، جنبه‌های بسیار حیاتی دارند.

مراقبت موثر از محیط زیست بیشتر نیازمند درک و تعهد عاطفی است تا درک عقلانی. برای حفاظت از زمین عقل و عاطفه باید یکدیگر را کامل کنند، همان‌طور که برای عملکرد پایه سلامت جسمی و روانی ما نیز چنین چیزی ضرورت دارد. ما زمانی گونه‌های دیگر، مناظر طبیعی و حتی ساختمان‌ها را واجد ارزش حفاظت می‌دانیم که به آنها دلبستگی عاطفی داشته باشیم و دریابیم که چقدر وضعیتشان بر سلامت ورفاه ما تاثیر دارد.

زمانی که فردی شکار می‌کند، هوا احساس بی‌نظیر دیگری برایش به ارمغان می‌آورد.گویی که زیرپوستی می‌رود و وارد ریه‌های او می‌شود. صخره‌ها چهره‌ای گویاتر پیدا می‌کنند و پوشش گیاهی نیز سرشار از معنی می‌شود. همه این موارد به واقعیت مسلمی ختم می‌شود و آن اینکه شکارچی با زمین و جانورانی که درتعقیب آنهاست پیوند خورده است...

خوزه اورتگا ای گاست، فیلسوف اسپانیایی

طبیعت صرفا مکانی است که بچه‌ها در آنجا با موجودات مختلف مواجه می‌شوند و شباهت این موجودات با خودشان آنها را به برقراری ارتباط با آنچه مشاهده می‌کنند تشویق می‌کند و خواهان تجربه‌ی آن می‌شوند. شخصیت و هویت بچه‌ها شکل می‌گیرد و وابستگی‌های احساسی و عاطفی آنها که محرک بخش ادراکی، ارتباطی و تعهدی آنهاست، به وجود می‌آید.

جذبه‌ی زیبایی‌های طبیعت می‌تواند رشد مشاهده و جست‌و‌جوگری مطلوبِ هماهنگی و کمال را هم تقویت کند.برای تشخیص این کمال مطلوب، به سمت آگاهی از تناسب، تعادل و تقارن کشیده می‌شویم.

one more chapter 🧎‍♀️