Status Updates From دنیای ارانی

از آثار سوء این انتشار بیانیه‌ها و اعلامیه‌هایی از این دست می‌شه به اخراج اسداُف از آلمان اشاره کرد که حتی اقدامات حزب سوسیال دموکرات آلمان برای جلوگیری از این اتفاق هم بی‌نتیجه‌س.
ارانی تا سال ۱۳۰۲ به همراه پروفسور روزِن، شرق‌شناس آلمانی و وزیر امور خارجه‌ی سابق آلمان، دست به تصحیح و انتشار متون کهن فارسی می‌زنه؛ از قبیل، وجه دین و زاد المسافرین ناصرخسرو، رباعیات خیام با تعیین بحور و بدایع سعدی.
/۱

بریم سراغ سرگذشت ارانی. تقی ارانی، فرزند ابوالفتح (عضو وزارت دارایی)، اهل تبریز و ۳۴ساله.
ارانی متولد شهریور ۱۲۸۱ هجری شمسیه. تحصیلات ابتدایی رو در مدرسه‌ی فیوضات (خودش می‌گه مدرسه‌ی شرف در طهران) و سپس مدرسه‌ی متوسطه‌ی دارالفنون تموم کرده. بعدش رفته مدرسه‌ی PCN طب طهران و در ادامه، برای تحصیلات عالیه رفته برلین. اونجا دکترای فلسفه گرفته ولی بعضی منابع می‌گن تزش درباره‌ی «آثار فیزیولوژی جوهر هیپوفسفر» بوده =)
/۱

پاسبان‌ها و سرپاسبان‌ها از طرف حسین نیرومند، رئیس زندان، دستور اکید داشتن که به ارانی دارو ندن و پزشکای زندان هم حق نداشتن عیادتش کنن.
سرانجام هم اداره‌ی زندان در گزارشی به تاریخ ۱۵ بهمن ۱۳۱۸ اعلام می‌کنه که تقی ارانی، فرزند ابوالفتح، زندانی شماره‌ی ۷۴۰، در ساعت ۱۳:۳۰ روز ۱۴ ماه جاری به مرض عفونی مرده‌است.
/۱

می‌ریم سراغ مرگ ارانی، مرگی مشکوک و پرسروصدا و البته با جزئیات قابل‌توجه فراوون. جعفر پیشه‌وری، انور خامه‌ای و بزرگ علوی درباره‌ی سوگواری زندانیان بعداز مرگ ارانی نوشته‌ن و این‌که به گفته‌ی علوی، «کلیه‌ی زندانیان سیاسی متفق‌الرأی تصمیم گرفتند که روز چهارده بهمن، روز یادبود کلیه‌ی کسانی که در زندان استبداد جان داده‌اند باشد.» که دو سال بعد، اکثر زندانی‌ها در بهمن ۱۳۲۰ به این وعده وفا کردن و سر مزار ارانی جمع شدن.
/۱

اما وقتی نوبت به مسائل ایران می‌رسه، بحث‌های مجله به مباحث «فرهنگی» محدود می‌شه و اشاره‌ی مستقیم جز در یکی دو مورد دیده نمی‌شه. ارانی و دوستان در مقاله‌های مختلف به نقد سنت‌زدگی و اصرار برخی از متفکرین به توجیه مسائل با دانش‌های قدیمی (اشاره به نسبیت یا تکامل در اشعار مولانا 😶😂) می‌پردازن و معتقدن که هنر و ادبیات قدیم رو باید یک‌سره کنار گذاشت و...
/۱

تا پایان این بخش، تلاش‌های زایدالوصف نویسندگان مقالات «دنیا» رو در تلاش برای کره گرفتن از هر مطلبی در جهان (بدون اغراق) به‌نفع عقاید سوسیالیستی شاهد هستیم، اونم تو فضای خفقان سیاسی رضاشاهی که مجبورن مطالب سیاسی رو لای هزار تا زرورق علمی و فرهنگی و اقتصادی بپیچن تا از چنگ سانسور نجات پیدا کنن.
/۱

در ادامه‌ی مطالعه‌ پیرامون جریان چپ رفتم سراغ این کتاب در حالی که خیلی ایده‌ای نداشتم که نویسنده‌ی کتاب کیه یا موضوع کتاب مشخصاً چیه. کتاب به مرتضی زربخت، از اعضای سابق سازمان افسران حزب توده، تقدیم شده که اسمش رو از کتاب خسروپناه درباره‌ی همین موضوع به یاد داشتم.
دنیا مجله‌ایه که از سال ۱۳۱۲ تا ۱۳۱۴ به‌صورت نسبتاً منظم منتشر می‌شد و...

/۱