Status Updates From سوگ سياوش: در مرگ و رستاخيز

«اینک این دورانِ اهریمنیِ افراسیاب چون دایره‌ای فراخ‌دامن غروبِ سیاوش و طلوعِ کیخسرو را فرا گرفته است. و ماییم و این شبِ بیداد و این تاریکیِ نامهربان که روشنیِ دلم را فرا گرفت و در خورشیدِ روزِ من و در مرادِ من راه یافت...»

«آز» آن دیو است که اهریمن آفرید و به فرجام آفریده آفریدگار را بلعید. افراسیاب به‌سبب وجود آزمندی وجودی اهریمنی است.
...
و مانند اهریمن کشته‌ی آزِ خود است. او به هر تقدیر می‌خواهد که پادشاه بماند و این جهانداری با آن خواب که دید، با کاووس و رستم و گودرز، با سیاوش و کیخسرو، از خارج و داخل تهدید می‌شود. پس ترس فرا می‌رسد و چون شبی که آسمان را دربرگیرد اندک اندک جانِ او را لبریز می‌کند...

بچه‌ها کسی اینجا نسخه‌ی فیزیکی این کتاب رو داره آیا؟ فایل من دو صفحه رو جا انداخته :")

هرچند در کتاب آن فرزانه (آثارالباقیه) آمده است که آرش گفت:‌ «بی‌گمان خود را فدای شما خواهم کرد» ولی در اساطیر ما چنین تصوری از شهادت متاخر و بعدی است. سیاوش «فدای» کسی نمی‌شود، خویشتنِ «باطنی-کیهانی» خود را نجات می‌دهد یعنی راستی را و هستی را. و الا او نه فقط مرگ را نمی‌خواست بلکه در آرزوی مرگ کشنده‌ی خود بود.

سلام بچه‌ها :")
کسی از ایران تونسته وصل بشه؟

در این دورانِ «آمیختگی» نمی‌توان با خوبیِ نیامیخته، با مهربانیِ محض بدی را از پای در آورد. باید مانند کیخسرو آن کینه‌ی اهریمن آفریده را در دل داشت و با اهریمن جنگید.
سیاوش می‌خواهد با راستی از دروغان، از سودابه و گرسیوز و افراسیاب، در امان بماند. راستی و مهربانیِ پاک‌بازِ سیاوش سرچشمه‌ی دل و دستِ نرم‌رفتاری است که طوفان نمی‌کنند و یکباره از جا نمی‌کَنند و تا دمِ مرگ، از بدی امیدِ نیکی دارند...

تا خونِ سیاوش ریخت، مرگِ ناتوانِ او به عظمتِ جهان شد و زندگیِ او معنایِ خود را باز یافت. این آزاده‌ی تنهایی که در خود گرد آمده بود، به‌دستِ افراسیاب در سراسرِ گیتی راه یافت و آن فرهِ مینوی به گیتی فرومانده در تنِ گیتی سرایت کرد.

در قفل و بست نظام گردنده‌ی جهان، انسان اسیر جبری بی‌اعتناست. راز پیروزی زمانه بر آدمی در آن است که من زمان‌پذیرم و او زمان، من «زنده‌ی میرا» و او سپهر و ستاره‌ای غریب و دور که پیوسته در کار ساختن «زمان» من است. لختی از خود را در من جاری می‌کند، مرا می‌آورد و می‌برد. اما چون به مرگ شتافتم «زمان» خود را از زمانه بازستدم و نه تنها صاحب سلاح او که خداوند زمان خود شدم

نمردست هرکس که با کام خویش
بمیرد بیابد سرانجام خویش

مرگ ماندگارتر از زمان پر درنگ در انتظار است. روزی گیتی به فرجام و زمانه به کرانه می‌رسد. مرگ تقدیر گیتی است. و رستاخیز هم در مرگ اوست زیرا آنگاه که زمانش بسر آید از «آمیختگی» می‌رهد. پهلوان نیز آن است که بتواند به رستاخیز خود، به مرگ روی آورد

در مرگرا آن بکوبد که پای
باسپ اند آرد بجنبد ز جای

حاصل اعمال اراده‌ی این آزادان، نمودی از نیروی بیتاب زیستن بود نه آرام و سکون‌طلب دولت و صاحب‌دولتان

بهرام در جستجوی «مهر دروج» و بیدادگر است تا او را تباه کند و مهر در طلب بیدادگر دروغ پیمان‌شکن. در این میان، ایزد داد (رشن) چون سروش از همراهان همیشگی مهر است. بدین سان «پیمان» و «داد» مفاهیمی بهم پیوسته‌اند

جهان‌بینی شاعر چون رگ‌های تنی زنده در تمامی داستان راه دارد و خواننده به واسطه بدان دست می‌یابد. او سرنوشت دیگران را روایت می‌کند اما بدین روایت خواه ناخواه حدیث نفس نیز می‌کند

و افراسیاب چون دست در خونِ جوشانِ سیاوش کرد، پادشاهیِ خود را تباه کرد.

«در این دوران دلگزای نامرادی، در این تاراجِ ضحّاک و افراسیاب، هرکس به فراخور تواناییِ روحِ خود در گیرودارِ پیکاری است برای سرنگونیِ این اهریمنان، دیوان و راه‌بندان، برای بازیافتنِ اصلِ خود. بدین‌سان پیروزیِ انسان در خود، در عالمِ صغیر، چون پیروزیِ اهورامزداست در کیهان، در عالمِ کبیر و یکی بی آن دیگری ناممکن است.»

اگر گذشتگان نام‌ها را نازل از آسمان می‌دانستند و میان اسم و موسوم به پیوندی معنوی قایل بودند، پس نام «رخش» یا «شبرنگ بهزاد» تنها برای تمیز این دو از دیگر افراد نوع خود نبود بلکه نشانه‌ی هستیِ با هدف و وجود خویشکار آنها نیز بود

ولی مادری که «بهشت زیر پای اوست» «رهگذر» نیست، سرچشمه‌ی زاینده و زمین ماندگاری است که ریشه‌ی جان هر پهلوان از اوست. حقیقت او ژرف‌تر از دریافت خودآگاهی بود که از او داشتند. پس شاعر با تحولی متعالی از عقاید دوران، اجتماع و شخص خود در باب زنان فرا می‌گذرد و زنانی می‌آفریند بیرون از محدودیت فکر «مرداندیش» حماسه

در این زمانه که اهریمن در هرکس و هرچیز راهی دارد، جماعتی، گویی به ظلم سرشته، در هم ریخته‌ایم: خواب‌زدگانی، ستم‌دیدگانی ستمکار، با آز که آیین او بر ما رواست و با دروغ پیروز و آزادی اسیر

سودابه تنها با تصرف سیاوُش می‌تواند هستی وحشی خود را لگام زند تا چون زین برپشت معشوق نهاد و بر او فرمانروا شد در خود آرام گیرد. در این عشق ایثار نیست، همه طلب ایثار است. معشوق چیزی است که باید از آن عاشق شود