Yasna | Woman, Life, Liberty’s Reviews > سوگ سياوش: در مرگ و رستاخيز > Status Update

«اینک این دورانِ اهریمنیِ افراسیاب چون دایره‌ای فراخ‌دامن غروبِ سیاوش و طلوعِ کیخسرو را فرا گرفته است. و ماییم و این شبِ بیداد و این تاریکیِ نامهربان که روشنیِ دلم را فرا گرفت و در خورشیدِ روزِ من و در مرادِ من راه یافت...»

«آز» آن دیو است که اهریمن آفرید و به فرجام آفریده آفریدگار را بلعید. افراسیاب به‌سبب وجود آزمندی وجودی اهریمنی است.
...
و مانند اهریمن کشته‌ی آزِ خود است. او به هر تقدیر می‌خواهد که پادشاه بماند و این جهانداری با آن خواب که دید، با کاووس و رستم و گودرز، با سیاوش و کیخسرو، از خارج و داخل تهدید می‌شود. پس ترس فرا می‌رسد و چون شبی که آسمان را دربرگیرد اندک اندک جانِ او را لبریز می‌کند...

بچه‌ها کسی اینجا نسخه‌ی فیزیکی این کتاب رو داره آیا؟ فایل من دو صفحه رو جا انداخته :")

هرچند در کتاب آن فرزانه (آثارالباقیه) آمده است که آرش گفت:‌ «بی‌گمان خود را فدای شما خواهم کرد» ولی در اساطیر ما چنین تصوری از شهادت متاخر و بعدی است. سیاوش «فدای» کسی نمی‌شود، خویشتنِ «باطنی-کیهانی» خود را نجات می‌دهد یعنی راستی را و هستی را. و الا او نه فقط مرگ را نمی‌خواست بلکه در آرزوی مرگ کشنده‌ی خود بود.

سلام بچه‌ها :")
کسی از ایران تونسته وصل بشه؟

در این دورانِ «آمیختگی» نمی‌توان با خوبیِ نیامیخته، با مهربانیِ محض بدی را از پای در آورد. باید مانند کیخسرو آن کینه‌ی اهریمن آفریده را در دل داشت و با اهریمن جنگید.
سیاوش می‌خواهد با راستی از دروغان، از سودابه و گرسیوز و افراسیاب، در امان بماند. راستی و مهربانیِ پاک‌بازِ سیاوش سرچشمه‌ی دل و دستِ نرم‌رفتاری است که طوفان نمی‌کنند و یکباره از جا نمی‌کَنند و تا دمِ مرگ، از بدی امیدِ نیکی دارند...

تا خونِ سیاوش ریخت، مرگِ ناتوانِ او به عظمتِ جهان شد و زندگیِ او معنایِ خود را باز یافت. این آزاده‌ی تنهایی که در خود گرد آمده بود، به‌دستِ افراسیاب در سراسرِ گیتی راه یافت و آن فرهِ مینوی به گیتی فرومانده در تنِ گیتی سرایت کرد.

و افراسیاب چون دست در خونِ جوشانِ سیاوش کرد، پادشاهیِ خود را تباه کرد.

«در این دوران دلگزای نامرادی، در این تاراجِ ضحّاک و افراسیاب، هرکس به فراخور تواناییِ روحِ خود در گیرودارِ پیکاری است برای سرنگونیِ این اهریمنان، دیوان و راه‌بندان، برای بازیافتنِ اصلِ خود. بدین‌سان پیروزیِ انسان در خود، در عالمِ صغیر، چون پیروزیِ اهورامزداست در کیهان، در عالمِ کبیر و یکی بی آن دیگری ناممکن است.»