Status Updates From هزار و یک شب: جلد چهارم

ولی از عشق آن دختر، آتش در دلش شرر افروخت و در بحری غریق شد که کنار و پایان نداشت

من از جور مروان بن حکم به تو پناه آورده بودم. اکنون از جور تو به سوی که پناه برم؟

و آن، بازگشتن ِ بازپسین ِ من بود

"چون شب درآمد، دو تن از خاصان را فرمود که او را از شهر دور کنند و در رود جیحون بیفکنند و کسی را از این ماجری آگاه نکنند. ایشان نیز چنان کردند که ملک بفرمود و نام فخرتاج از جهان گم شد."

 

+ طسوجی عمق غم و تراژدی واقعه را تنها با یک جمله ی کوتاه می رساند، یعنی اوج هنر. مثل شکسپیر، که برخلاف تشبیه های چندصفحه ای رمانس ها و کمدی هایش، در تراژدی سزار تنها می نویسد "سزار مرد" - و غم بر آدم آوار می شود. 

 

 

 

 

"و اما دائره الفلک را خاصیت اینست که هرکس برو مالک شود و بخواهد که جمیع شهرها از مشرق تا مغرب ببیند، تواند و هرسویی را که قصد کند، دائره بدانسوی کرده، در دایره نظر کرده، شهرهای آن سوی را با مردمان شهرها ببیند."

گوگل مپ؟! :دی

چون عجیب این سخن از غریب بشنید، دریای غضبش موج زن شد.

تصویرگری حکایت جوذر شاهکار است، بی نقص بی نقص در یک قاب، هم هفت خان پشت سر گذاشته شده ی جوذر را می بینیم و هم مغربی که نگران بر آستانه در ایستاده و تماشا می کند، هم جوذر که پرده را کنار زده و با احتیاط شمردل ساحر را ورانداز می کند http://www.tebyan.net/newindex.aspx?p... دست معیرالممالک و ابولحسن غفاری و 34 شاگردش - خدا میداند کار کدام شان بوده- درد نکند

حسن بصری می‌خواهد به جزیره‌ی واق برود و برای رسیدن به معشوقه‌اش می‌بایست از هفت جزیره بگذرد. این عبور می‌تواند یادآور هفت شهر عشق باشد. شهرزاد چه راه‌هایی در پیش گرفته و چه قصه‌هایی در آستین دارد تا عشق را به شهریار بیاموزد. کاش حسن بصری به وصال برسد، خوب و خوش.

در دسته‌بندی زنان در هزارویک شب گروهی «پیرزن‌»ها هستند؛ آن‌هایی که عاشق و معشوق را به وصال می‌رسانند یا مکر می‌زنند. مکر زنان در هزارویک‌ شب قابل‌توجه است و بیش‌تر در جهت چاره‌جویی انجام می‌شود. مکر زنان نشانه‌ای از اجتماعی است که در آن با مکر می‌شود مردان را به بازی گرفت، مجازات کرد، به هدف‌ها رسید. دلیله نمونه‌ی خوبی از زنانی است که مکرشان را رقیبی نیست.

حکایت‌های زیادی در هزارویک شب هست که شخصیت داستان «منع» می‌شود. نباید بپرسد، نباید بداند، نباید وارد شود. داستان موسی و خضر در قرآن من را یاد یکی از این نبایدها انداخت؛ نباید پرسید. خضر به موسی می‌گوید درباره‌ی کارهایش چیزی نپرسد. در حکایت‌هایی از هزارویک شب شخصیت‌ها کارهایی می‌کنند که شخصیت اصلی حق ندارد درباره‌شان چیزی بداند. انگار شکستن این منع، جادویی را باطل کند.

حکایت عجیب و غریب رگه‌های یهودی و عربی دارد و می‌تواند نسخه‌ای متفاوت از حکایت حضرت داوود و جالوت باشد. که بدون شک غریب برگردانی از حضرت داوود به شمار می‌رود با این‌حال حکایت عربی شده و شکل و شمایلش تغییر کرده. نمی‌دانم از شب‌های باقی‌مانده باز هم حکایتی هست که این‌همه جنگ و جنگیدن در آن باشد؟

بعد از سندباد همه‌چیز برایم یک خط صاف است. همه‌ی حکایت‌ها را با مضمون و مفهوم نهفته در حکایت سندباد مقایسه می‌کنم و خب به این نتیجه می‌رسم که سندباد حکایت کامل‌تری است. فکر می‌کنم اگر هر خواننده‌ای حکایتی مخصوص به خود داشته باشد، سندباد حکایتِ من است. با این‌همه سعی می‌کنم خودم را به حکایت‌های تازه نزدیک کنم و حرف‌های‌شان را بشنوم.