Status Updates From معمای ماری روژه

(ادامه از قبلی)

موضوع این نیست که باری‌تعالی قادر نباشد قوانیش را تغییر دهد، بلکه تصور اینکه ممکن است چنین ضرورتی وجود داشته باشد اهانتی است به ساحتش. این قوانین هنگام تکوین به گونه‌ای رقم خورده‌اند که بنوانند تمامی محدث‌های آینده را نیز شامل باشند. نزد پروردگار همه چیز در زمان حال است.

ته دلم، کوچک‌ترین باوری به امور ماوراء طبیعی ندارم. هیچ انسان برخوردار از قوه‌ی تمیز منکر نمی‌شود که طبیعت و خداوند دو مقوله‌اند. اینکه دومی، در مقام خالق اولی، قادر است، مطابق اراده‌اش، آن را هدایت کند و دگرگون سازد نیز غیرقابل تردید است. می‌گویم "مطابق اراده‌اش"؛ زیرا موضوع، برخلاف تصور برخی منطق‌دانان باطل‌اندیش، به اراده برمی‌گردد و نه قدرت.

(ادامه در بعدی)

(ادامه از قبلی)

و در چنین مواردی نباید پرسید “چه پیش آمده؟” بلکه باید سوال کرد “چی پیش آمده که قبلا پیش نیامده بود؟”

عقل، در جست‌وجویش برای رسیدن به حقیقت، فقط به برکت جهش بر فراز عرصه‌ی امر متعارف می‌تواند به این مهم توفیق بیابد، وگرنه تا ابد ناکام می‌ماند؛ (ادامه در بعدی)

به‌طور کلی تقارن تصادفی رویدادها همیشه سد راه متفکرانی است که از آموزه‌های نظریه‌ی احتمالات بی‌بهره‌اند، نظریه‌ای که درخشان‌ترین دستاوردهای پژوهشی بشر مرهون شگرف‌ترین تفسیرها و روشنگری‌های آن است.

تعمق افراطی ما را سردرگم و اندیشه‌مان را سست می‌کند.

باید ستاره را از گوشه‌ی چشم ببینیم، باید یک‌وری بایستیم و با بخش بیرونی شبکیه نگاهش کنیم (که نسبت به بخش میانی نور ضعیف را بهتر دریافت می‌کند). آن‌وقت است که ستاره را واضح‌تر می‌بینیم. آن‌وقت درخشش آن را بهتر درک می‌کنیم، درخششی که با نگاه مستقیم کمتر به چشم می‌آید.

پس تعمق بیش از اندازه هم مشکل‌آفرین است. حقیقت همیشه در قعر چاه نیست. در واقع پای دانش اصیل‌تر که به میان می‌آید به اعتقاد من حقیقت همیشه در امور سطحی آشکار می‌شود. در جست‌وجوی آن به اعماق رجوع می‌کنیم ولی بر ستیغ قله‌ها می‌یابیمش.

تباه کرد آوای کهن را با نخستین کلام