Status Updates From دوباره از همان خیابان‌ها

گریه آوره واقعا این شرایط

هردفعه میخونمش از شدت چندشی که بهم دست میده نمیتونم بیشتر از دو‌ سه صفحه جلو برم. حالا ولی هنوز تلاش میکنم که تمومش کنم ولی احتمالا خیلی طول بکشه.

من این هفته و هفته ی پیش دنبال هرچیزی هستم که ذهنم رو جایی پرت کنه.
این کتاب تا یه جایی تونسته اینکارو بکنه...
از داستان های این کتاب تا اینجا، دوباره از همان خیابانها‌، بیمارستان نه قطار رو دوست داشتم، وداستان تاقچه های پر از دندان هم که اوج لطافت و شاعرانگی نثر نویسنده است.

چه ذهن عجیبی داره بیژن نجدی، انگار از عمق انسان های معمولی چیزهای خاص و عجیبی بیرون میاره.

روانِ رهاشده‌ی اشیاء.

"بوی پیاز هنوز دم‌دست بود و خنده‌ی بی‌صدای مادربزرگ روی طاقچه بود توی یک لیوان آب: روی دندان مصنوعی ته راهرو."
شاید فکر کنین دارم زیادی شلوغش می‌کنم، ولی این کتاب برای من پناهه. امنه. میام سراغش و کل خستگی‌ها و حس‌های بدمو می‌ریزم دور.

خوندن یه داستان معمولی از نجدی بعد از دوماه رنگ پاشید به بی‌رنگی این روزهام.