Status Updates From جلبک

تا اینجا که دوسش نداشتم

خانه های خالی صدای مخصوص خودشان را دارند. صداهایی که از ناکجای خانه می آیند و سکوت اتاق ها را لخت و عور نشان می‌دهند. بلندت می کنند تا یک دور توی اتاق ها را بگردی و درهای نیمه باز را با نُک انگشت هل بدهی و تویشان سرک بکشی.

چرا همه چی اینقدر ناقصه..؟

شاید دوباره گم شوم،شاید جا بمانم یا قطار منحرف شود و بمیرم و جنازه ام آنقدر آش و لاش شود که دیگر حتی مامان هم نشناسدم_مگر از روی سنجاق سینه ام،چیزی که بین من و بقیه ی جنازه ها فرق می گذارد،اما حالا نیست.غیبش زده.

نمی خواهم ماجرا همینجا تمام شود و دوباره برگردم زیر چادر مامان.آن هم حالا که حسابی منفجر شده ام و جوری متلاشی شده ام که برای پیدا کردن هر تکه ام باید حد اقل دو کیلومتر این طرف و آن طرف را بگردم. حالا که کارم به گشتن رسیده باید یک بار ذره ذره شوم، پودر شوم، خاکستر شوم و بعد سر صبر برگردم.

نوشته‌های خودمو ترجیح میدم بهش.:)