Status Updates From فقط روزهایی که می‌نویسم: پن...

دانستن این نکته تسلی‌بخش است که که زمانی، جایی، کسی حس کرده باید حرف برند، کسی که به یک برگ کاغذ خیره شده و سفیدی بداخم ابدیت را با علائم کوچک و ناموزونی آلوده که فارغ از شکل و ترکیب‌شان همیشه می‌گویند: مرا بشناس.

کتاب شیرینیه برام. انگاری با دوستی نشستم و صمیمانه درموردن نوشتن گپ می‌زنیم. فعلا بهترین بخش‌ش سخن‌گوی تنبل‌ها بوده، که یک جستار روایی درجه یکه.

"لذت گناه‌آلود در قالب کتاب، معنای ساده‌ای دارد: فراغت از عرق‌ریزان ذهن یا خواندنی‌های سنگین و ثقیل."
و خوبه اینو هر چند وقت یک بار به خودمون یادآوری کنیم.

نوشتن، به مرتب شدن فکرهایم کمک می‌کند یا احساساتم درباره چیزی را برملا می‌کند؛ علتش این است که نوشتن واقعاً فکر می‌آفریند یا حداقل ظرفی برای پیدایش آن فراهم می‌آورد.

نویسنده هایی که روی کاغذ تحت تأثیر قرارمان میدهند ممکن است الزاماً در ملاقات حضوری نتوانند این کار را بکنند.

ژانرنویسان متبحر میدانند که کارشان باید کمی تصنعی وغیرواقعی باشد وگرنه انگیزههای ما برای خواندنشان رنگ میبازد.قهرمانها باید به مصاف شخصیتهای شرور داستان-خواه نفرت انگیز خواه قابل درک-بروند؛عشق حتی الامکان باید پیروز شود و در نهایت داستان به شکل قانع کننده ای تمام شود و مجرم به سزای عملش برسد.لذت گناه آلود اساساً افیونی است؛در هیأت یک داستان معجونی روایی که کمکمان میکند تا موقتا روایت زندگی ملالت‌بارمان را فراموش کنیم

تا مدت‌ها ابهام اندکی در تشخیص داستان ادبی از داستان ژانر وجود داشت: یکی خاصیت داشت و دیگری فقط خوش مزه بود. آدم یا می رفت شهربازی یا میرفت موزه. یا سوار چرخ و فلک می شد یا میان استادان نقاشی فلمیش میخرامید.

فقط وقتی مینویسم، فکر میکنم.