Yas’s Reviews > فقط روزهایی که می‌نویسم: پنج جستار روایی درباره‌ی خواندن و نوشتن > Status Update

نوشتن، به مرتب شدن فکرهایم کمک می‌کند یا احساساتم درباره چیزی را برملا می‌کند؛ علتش این است که نوشتن واقعاً فکر می‌آفریند یا حداقل ظرفی برای پیدایش آن فراهم می‌آورد.

ژانرنویسان متبحر میدانند که کارشان باید کمی تصنعی وغیرواقعی باشد وگرنه انگیزههای ما برای خواندنشان رنگ میبازد.قهرمانها باید به مصاف شخصیتهای شرور داستان-خواه نفرت انگیز خواه قابل درک-بروند؛عشق حتی الامکان باید پیروز شود و در نهایت داستان به شکل قانع کننده ای تمام شود و مجرم به سزای عملش برسد.لذت گناه آلود اساساً افیونی است؛در هیأت یک داستان معجونی روایی که کمکمان میکند تا موقتا روایت زندگی ملالت‌بارمان را فراموش کنیم

تا مدت‌ها ابهام اندکی در تشخیص داستان ادبی از داستان ژانر وجود داشت: یکی خاصیت داشت و دیگری فقط خوش مزه بود. آدم یا می رفت شهربازی یا میرفت موزه. یا سوار چرخ و فلک می شد یا میان استادان نقاشی فلمیش میخرامید.

فقط وقتی مینویسم، فکر میکنم.