Status Updates From GARCÍA MÁRQUEZ EN 90 MINUTOS

وای باورم نمیشه چه قسمت‌های زیادی از صدسال تنهایی کاملا برگرفته از زندگی خودش بوده!

همزمان سریال صد سال تنهایی رو هم‌ شروع کردم و باید بگم دلم برای این دورانی که غرق در داستانش هستم و موندم تنگ میشه🪄

وقایع نگاری یک مرگ از پیش اعلام شده بار دیگر به مشکلی دیرپا در آمریکای لاتین می پردازد: مفهوم بسیار اسپانیایی و بسیار مردانه ی «ناموس». مرد جوان ثروتمندی وارد شهری بی نام می شود و در آنجا به آنخلا دل می بازد. آن دو سرانجام ازدواج می کنند، ولی پس از جشن روسی همان شب داماد عروس را به خانه ی پدر و مادرش بر می گرداند، چون عروس باکره نیست

مادرآنخلا او را وا می دارد تا مقصر را معرفی کند. آنخلا از جوانی عرب

از همان اوایل، مارکز همیشه با نخستین جمله ی هر اثری که می نوشت، آغازی جذاب و مهم را پایه گذاری می کرد.بعدها مدعی شد که گاه نوشتن این نخستین جمله از نوشتن کل کتاب برایش وقت‌گیرتر بوده است: «زیرا جمله ‌ی آغازین می تواند آزمایشگاهی برای آزمودن سبک، ساختار، و حتی حجم کتاب باشد.» اما زمانی که سرانجام این نخستین جمله را می نویسد، یکباره سرعت نمی گیرد. همیشه مطمئن می شود که تصویری از موضوع کلی کتاب را در ذهن دارد

گارسیا مارکز سرانجام رمانش «توفان برگ» را به پایان رساند. آن را با امید فراوان برای ناشری در بوئنوس آیرس به نام لوسادا فرستاد

پس از انتظار طولانی رمان را به او بازگرداندند. داخل بسته نامه ای بود که در آن با بی رحمی اثرش را رد کرده بودند:«شما برای آن که یک نویسنده واقعی بشوید استعداد کافی ندارید. به شما پیشنهاد می کنم دنبال شغل دیگری بروید.»از قضا نامه را شوهر خواهر بورخس، قهرمان محبوب مارکز، نوشته بود

مارکزِ جوان شیفتگی بچگانه ای نسبت به پدربزرگ خود(سرهنگ مارکز) احساس می کرد. او بود که روزی گابیتوی جوان را با خود به فروشگاه محلی شرکت یونایتد فروت برد و برای نخستین بار یخ را به او نشان داد -واقعه ای که در سرآغاز کتاب «صدسال تنهایی» به صحنه ای معجزه‌آسا بدل شده است

مارکز بعدها از او به عنوان «پرخورترین کسی که یادم می آید و افسار گسیخته‌ترین زناکار» یاد می کرد. سرهنگ به رغم خشم شدید از رفتار دامادش، خودش

اندکی کمتر از بیست سال پیش از تولد مارکز، شرکت آمریکایی «یونایتد فروت» در روستاهای اطراف آراکاتاکا کشتزارهای وسیع موز احداث کرده بود و رونق خاصی به شهر بخشیده بود. بطری شامپاین باز می شد و زنان برهنه در برابر موزکاران متمول به اجرای رقص کومبیا می پرداختند و آنان سیگارهای برگ خود را با اسکناس روشن می کردند. شکارچیان همسران پول دار، روسپیان، و کارگران مهاجر از سرزمین های دوردست مانند کوبا و ونزوئلا جذب این شهر

پابلو نرودا در همه عمرش به مرام کمونیسم پایبند بود. او همیشه مایل بود تکرار کند: شما در شیلی باید موضعی داشته باشید. یا طرفدار کادیلاک ها هستید، یا طرفدار مردم بی سواد و پابرهنه

بورخس ذاتا یک انگلیسی محافظه کار بود و این ویژگی با سیاست شرورانه و متلاطم زمان و مکانی که در آن می زیست جور در نمی آمد. دیدگاههایی که گاه به گاه ابراز می کرد برخاسته از کج فهمی و کم اطلاعی بود. هواخواهی او از«نظم و آرامشی» که دولت نظامی فاسد و جنایتکار آرژانتین ایجاد کرده بود در داخل و خارج بسیاری از ستایشگرانش را از او دور کرد و می توان به یقین گفت که او را از جایزه ی نوبل، که سخت شایسته دریافتش بود، محروم ساخت

سکوت غمگین شبانه...
چرا دلواپسی بر روحم لرزه می افکند؟
،صدای زمزمه‌ی خونم را می شنوم
...توفان نرمی در لایه های مغزم جاری می شود
بسته شدن یک در، کسی که قدم‌زنان دور می شود...ساعت مردگان، وقتی
...مردان فراموش شده از زندانشان بیرون می آیند
...این شراب سیاه را در پیمانه‌ی اندوهم می ریزم
،وزن آزارنده ی اینکه آنچه قرار بود باشم نیستم
.نبودِ قلمروی که قرار بود پادشاهش باشم
روبن داریو