Status Updates From ماهنامه ناداستان ۱- فروردین ۹۸

مجبور شدم قسمت ادبیات کهن رو بزنم جلو. هیچی نمیفهمیدم از قسمتهای تاریخ طبری🥴

خوندن نوشته حامد اسماعیلیون خیلی دردناک بود وقتی میدونی الان همسر و دختری که ازشون حرف زده دیگه وجود خارجی ندارن😞

ناداستان اول که از تجربه بچه یک‌زندانی سیاسی بود خیلی عالی بود ولی ناداستان دوم که از بیت آخوند بود خیلی چرت بود.

مانند تمام ممالک جنوبی چندان در پروای گرم کردن خانه نیستند. نه از آن جهت که در ایران هوا سرد نمی‌شود یا سرما محسوس نیست بلکه از آن جهت که دوره‌ی سرما خیلی کوتاه است و با طبع ایرانی سازگار نیست که برای رفع یک ناراحتی زودگذر خود را به دردسر بیندازد و خرج زیاد تقبل کند.

از «زیبای کلنگی» گزارش ادوارد پولاک طبیب از خانه و خانه سازی در ایران.

ایرانی تمام کردن و کامل کردن را خوش ندارد. تنها در پی ایجاد چیز تازه است و آنچه را قدیمی است با مسامحه و بی‌اعتنایی به دست نابودی می‌سپارد.

از «زیبای کلنگی» گزارش ادوارد پولاک طبیب از خانه و خانه سازی در ایران.

این عکس‌ها را دوست داشتم. خیلی واقعی بودند. در عین حال که خیلی واقعی نبودند. در آنها جادوی معمولی نبودن بود و با این حال دلمردگی واقعیت و روزمرگی بود. فقر بود اما دریده نبود. اندوه بود اما دق نبود. محتوم نبود.
از «نان و کوچه» عکس‌های هنگامه گلستان از خانه‌های ته‌دره‌ی سابق و جهان‌آرای فعلی در تهران نوشته‌ی حبیه جعفریان.

خانه امنیتی است که در هر جزئش منتشر شده؛ در یک پادری که جلوم حمام افتاده، در یک گلدان که لب پنجره است و هر روز مراقبت را یادمان می‌آورد، در یک صندلی که لق می‌زند؛ امنیتی که در همین جزئیات بی‌اهمیت است. چیزهایی که عادت‌هایمان را به یادمان می‌آورد.