Zahra Saedi’s Reviews > ماهنامه ناداستان ۱- فروردین ۹۸ > Status Update

مانند تمام ممالک جنوبی چندان در پروای گرم کردن خانه نیستند. نه از آن جهت که در ایران هوا سرد نمی‌شود یا سرما محسوس نیست بلکه از آن جهت که دوره‌ی سرما خیلی کوتاه است و با طبع ایرانی سازگار نیست که برای رفع یک ناراحتی زودگذر خود را به دردسر بیندازد و خرج زیاد تقبل کند.

از «زیبای کلنگی» گزارش ادوارد پولاک طبیب از خانه و خانه سازی در ایران.

این عکس‌ها را دوست داشتم. خیلی واقعی بودند. در عین حال که خیلی واقعی نبودند. در آنها جادوی معمولی نبودن بود و با این حال دلمردگی واقعیت و روزمرگی بود. فقر بود اما دریده نبود. اندوه بود اما دق نبود. محتوم نبود.
از «نان و کوچه» عکس‌های هنگامه گلستان از خانه‌های ته‌دره‌ی سابق و جهان‌آرای فعلی در تهران نوشته‌ی حبیه جعفریان.

خانه امنیتی است که در هر جزئش منتشر شده؛ در یک پادری که جلوم حمام افتاده، در یک گلدان که لب پنجره است و هر روز مراقبت را یادمان می‌آورد، در یک صندلی که لق می‌زند؛ امنیتی که در همین جزئیات بی‌اهمیت است. چیزهایی که عادت‌هایمان را به یادمان می‌آورد.