Status Updates From سان 2: تغییر (فصلنامه سان#2)

انتخاب

شصت و پنج‌ سالگی

کفش مردانه بپوش

گزارشی کوتاه از یک زندگی خوب

معمای مریم

لرزش‌های خوب!

به طرف پاندا

غروب خورشید

تا کمر‌ توی آب

اندر آداب شیرینی

یک کلمه‌ی تنها

در مزامیر آمده است: «بار خدایا، پایانم را نشانم ده و شماره‌ی روزهایم را تا بدانم تا چه اندازه ضعیف و ناتوانم.» اگر مزامیر را درست خوانده باشم، خداوند پاسخی نمی‌دهد. در آخرین سطر مزامیر، نیایشگر دست از درخواست خود می‌کشد و تقاضای مهلت می‌کند: «رحمی بر من فرما، تا بر محسناتم بیفزایم، پیش از آنکه بروم، و دیگر نباشم.»
از تک نگاره شصت‌وپنج سالگی نوشته امیلی فاکس گوردون ترجمه فرزانه دوستی

اگر میراثی که ما زنان برایش جنگیده‌ایم توانایی انتخاب کردن باشد، چه می‌شود اگر من فقط همسر و مادر بودن را انتخاب کنم؟
از تک نگاره ویرگول کوچکم نوشته الرنا اونز، ترجمه فروغ منصور قناعی

رابطه‌ی دو نفر وقتی کاملا ویران شده که دیگر به شوخی‌های هم نمی‌خندند.
داستان سفر حامد حبیبی

درست همین لحظه فهمیدم نیاز به تغییر فقط یک ضرورت نام‌گذاری در زندگی است. لحظه‌ی مرگ، لحظه‌ی جدایی، لحظه‌ی عاشق شدن، لحظه‌ی رهایی. هیچ‌کدام اینها اصالت ندارد، هیچ‌کدام اینها یکباره و لحظه‌ای نیست. قبل و بعد دارد، مقدمه و موخره دارد. اما ما دوست داریم یک مرز داشته باشیم، یک مرز مشخص قابل تشخیص
از تک‌نگاره «پیاده‌روی بزرگ» محمد طلوعی

احوالات از ما کنده می‌شوند، اشیا ما را ترک می‌کنند، از آدم‌ها جدا می‌شویم و همه‌ی این کارها را جوری می‌کنیم که قبل و بعد ندارد، اکنون و آینده ندارد، نقطه‌ی افتراق ندارد.

چه می‌شود کسی بخشی از زندگی‌اش را می‌بخشد، چیزی که با آن خاطره دارد، با آن زندگی کرده؟
از تک‌نگاره «پیاده‌روی بزرگ» محمد طلوعی

لرزنده‌ها ظاهراً با عقل و منطق صحبت می‌کنند ولی تعلق نداشتن به دنیای اطراف همیشه در استدلال‌هایشان به چشم می‌آید. در نهایت، هیچ‌چیز برای لرزنده‌ها فرقی ندارد و برایشان ترجیحی در کار نیست. لرزنده‌ها هیچ دیدگاهی درباره‌ی اینکه جامعه چطور باید باشد ندارند و خودشان را با هر آنچه هست تطبیق می‌دهند و هیچ چیز هرچقدر وحشتناک باشد به نظرشان ظالمانه نمی‌آید. حقایق ساده را می‌پذیرند ولی هیچ آرزویی ندارند.

در زندگی لحظاتی هست که آدم باید بداند دقیقا چه کار کند. اتفاقاتی هست که زود می‌گذرد و وقت زیادی برای تصمیم‌گیری نیست ولی این تصمیم سرنوشت‌ساز است. به همین دلیل، وقتی آن لحظه‌ها سر می‌رسند، خیلی مهم است بتوانی تشخیص‌شان بدهی. لحظات زیادی هم نیستند، شاید سه چهار بار در کل عمر، ولی همین لحظات‌اند که مسیر زندگی را تعیین می‌کنند.

بسکتبالیست نشدم ولی فهمیدم حرف‌هایی که بقیه می‌زنند جدی نیست، حرف‌هایی مثل «تو آینده‌ی بسکتبالی»، «تو بهترین آدم دنیایی»، «تو بهترین دوست منی». فهمیدم جهان آن‌طور که ما دوست داریم یا آرزو می‌کنیم پیش نمی‌رود و همیشه «خواستن توانستن» نیست همان‌طور که «هر شکستی مقدمه‌ی پیروزی» نیست، بیشتر مواقع شکست مقدمه‌ی هیچ چیز نیست، شاید فقط مقدمه‌ی شکست بعدی باشد.
از زندگی‌نگاره‌ی «بسکتبالیست» سروش صحت