Status Updates From لنگرگاهی در شن روان: شش موا...

چنگ زدن.یا شاید هم نفس نفس زدن.تقلا برای نفس کشیدن.فقط کمی اکسیژن.فقط برای زنده ماندن. چرا؟ مسئله ((چطور))زنده ماندن است.

ماخود را کجا می یابیم؟ در زنجیره ای از رخدادها که اول و اخرش را نمی شناسیم و گمان می کنیم اول و اخری ندارد.

…اما روزگارش،حتی به اندازه نیم بند انچه می گوید،تیره و تار نیست.لحظه هایی هستند که در انها گشاده رو به استقبال رنج می رویم،چرا که امیدواریم در این رنج، دست کم واقعیت را بیابیم و قله ها و لبه های تیز حقیقت را کشف کنیم.

ایزدبانوی مرگ لطیف و نرم خوست: بر فراز ادمیان می خرامد
با گام هایی بس نرم و ظریف

شبح وار در گیتی می خرامیم و هرگز جای خود را باز نخواهیم شناخت.

یکی از نفرت انگیزترین سفسطه های بشر این است که رنج موجب تعالی می شود،که رنج گامی است در مسیر وارستگی یا رستگاری.اما رنج و مرگ ایزابل نه برای او،نه برای ماو نه برای جهان فایده ای نداشت.

جهان بی پایان است؛چنان در اغاز بود،چنان که اکنون است و چنان که همیشه خواهد بود.

اما سوگ چیزِ متفاوتی است.سوگ هیچ فاصله ای با ادم ندارد.سوگ در هیبت امواج،حمله ها و ادراک های ناگهانی ای می اید که زانوهایت رامی لرزانند وسوی چشمانت را می گیرند و روزمرگی زندگی ات را نیست و نابود می کنند.هرکس به عمرش سوگ را تجربه کرده..

انگار در ان دوره نامعینی که اسمش را عزاداری گذاشته اند،سرنشین ارام و خاموش زیردریایی ای در بستر اقیانوس هستیم و خوب می دانیم اژدرهای خاطرات،گاهی از دور و گاهی از نزدیک،نشانه مان گرفته اند.

از گوین می پرسند«سرورا،گمان می کنی که مرگت زود دررسد؟»پاسخ می دهد«می گویمت که تا دو روز دیگر زنده نخواهم بود.»آریس می گوید«نه طبیبِ گوین، نه دوستانش و نه کشیش ها به اندازه او درباره مرگش نمی دانند.فقط خود مرد محتضر می تواندبگوید …

زندگی سریع تغییر می کند.
زندگی در لحظه تغییر می کند.نشسته ای شام بخوری و ناگهان زندگی ای که برایت آشناست تمام می شود.

مرگ در دل زندگی جای دارد و چشم بربستن ما بر این حقیقت شگفتی ام را برمی انگیزد.مارا گریزی از اموختن مرگ نیست؛مرگ که حضور بی رحمش را در هر فراز و فرودی تجربه می کنیم و از اموختن تدریجی ان گریزی نداریم.همه زندگی همین است: خلق تدریجی مرگی…

سوگ می گوید همه چیز تمام شده و دلت می گوید نشده.سوگ می کوشد عشقت را در گذشته زندانی کند و دلت می گوید عشق هنوز زنده است.

دوستی جمله ای از یکی از رمان هایم را برایم می فرستد:((سوگ جشن بزرگداشت عشق بود.ان هایی که می توانستند سوگ واقعی را حس کنند خوش اقبال بودند که کسی را دوست داشته اند.))چقدر عجیب است که خواندن کلمه های خودم چنین دردناک است.

سوگ هم پوسته های جدیدی روی جانم می کشد و هم پرده هایی را از جلوی چشمم کنار می زند.از((بایدها))ی گذشته ام پشیمان ام:قطعا باید سوگواری کنی،باید درباره اش حرف بزنی،باید با غمت رودرو شوی،باید از غمت عبور کنی؛بایدهای ادم کوته بینی که خودش

وقتی روحم مدام ترک می خورد و تکه تکه می شود،دنیا همین طور ادامه داشته باشد و بی هیچ تغییری نفس بکشد؟

اما سوگ چیز متفاوتی است. سوگ هیچ فاصله ای با آدم ندارد. سوگ در هیبت امواج، حمله ها و ادراک ناگهانی ای می آید که زانویت را می لرزانند و سوی چشم هایت را می گیرند و روزمرگی زندگی ات را نیست و نابود می کنند. هر که به عمرش سوگ را تجربه کرده باشد خصلت موج آسای آن را می شناسد.