Status Updates From متال‌باز

خیلی خب. خیلی حرف زدم. اینقدر حرف زدم که دارم از خودم متنفر می‌شم و دوس دارم پاک‌شون کنم. چون فکر می‌کنم چرت و پرت گفتم و فقط اسپم کردم. کاش هیچی نمی‌گم. شب به خیر.

نمی‌دونم. خیلی عصبانی‌ام این رو خوندم. دلم می‌خواد کتاب رو بدم یه نفر که برگه‌هاش رو جدا کنه و ازشون به عنوان دستگیره‌ فوری برای قابلمه استفاده کنه. چی بود این؟ من چرا ادامه‌ش دادم؟ به چه امیدی؟

هی می‌آم خودم رو قانع کنم که نه ببین، لحن و تم کتاب متفاوت و خاص خودش بود، نه ببین تلاش کرده، نه ببین انگاری اعتراض هم کرده بود. ولی نه جدنی. خیلی آبکی بود.
مثل این بود که تو بری پشت گوشیت‌ استیکر بزنی: کوییرفوب‌ = شت.
خب همه می‌دونیم کوییرفوب‌‌ها شت‌‌ند و احمق.
اما این رو بگی تاثیر بیشتری داره یا بیای بنویسی، نشون بدی، به تصویر بکشی که یه کوییر‌فوب‌ چقدر آسیب‌رسون‌ و آزاردهنده بوده تفکرش‌ در همه دوره‌ها.

اما اگه با هدف اعتراض نوشته شده بوده. خیلی راه داشت برای مانور. برای بهتر شدن. چون خیلی بیسیک بود. چون نتونسته بود درگیرکننده‌ باشه، عواطف رو درگیر کنه، احساسات رو منتقل کنه، و در آخر تاثیری بذاره. این مثل نیشگون‌ کوچولو‌ بود که حتی جاش هم کبود نمی‌شه. اگه عصبانی هستی خشم داری به یه سری رفتارها‌، چرا حتی نمی‌آی خشمت و احساست رو خوب منقل کنی؟ این چه ادبیاتی بود؟

دوس‌ دارم‌ فکر کنم این داستان با هدف اعتراض نوشته شده. اعتراض به یه سری تفکر‌ قدیمی. نوع رفتار خانواده. رفتار جامعه. تفکر‌هایی‌ که آسیب‌زا‌ هستند اما وجود دارند. اعتراض به بی‌هدفی یا اینکه چی یه شخص رو تباهی می‌رسونه به جایی که حتی خودش هم تحمل وجود خودشو‌ نداشته، نسبت به خودش نفرت و حتی قصد خودتخریبی‌ و آسیب‌ داشته باشه. واقعا دوس دارم اینطور به‌ش نگاه کنم. اما فکر نمی‌کنم با این هدف نوشته باشه.

نمی‌دونم واقعا هدف چی بوده از نوشتن این. بیشتر مثل یه vomit ذهنی بود. مثل وقتی که ناراحتی و از شدت‌ش به نوشتن پناه می‌بری. به خالی کردن افکارت. تلاشی برای رها شدن ازشون. و اوکی. سوال اینه: خواننده و مخاطب‌ تو درخور اینطور اثری بود؟

توی کتاب، کرکتر خشم و ناراحتی و ناامیدی‌ زیادی داره.
و سوال من اینه: این کتاب با قصد و هدفی نوشته شده؟ تلاشی داشته پیامی رو به مخاطب‌ بده؟ اگه آره چرا نویسنده هیچ تلاشی نکرده تا خوب منتقل و اجراش کنه؟ اگه تو نسبت به شرایط حاکم خشم داری، خشم و اعتراض تو پذیرفتنی‌ و خوبه. تو راه‌هایی داری برای اعتراض. اما وقتی ادبیات رو انتخاب می‌کنی، حداقل بذار یه کمی متن تو کوبنده باشه که بتونه روی مخاطب تاثیر بذاره و تغییری خوب.

خیلی ناراحتم و حتی کمی عصبانی‌ام که این رو خوندم.

و برام خیلی جالب شد که نویسنده‌ی این کتاب، حتی کلاس نویسندگی برگزار کرده؟ عزیزم تو خودت نیاز به تمرین در زمینه‌ی دیالوگ‌‌نویسی و حتی نگارش ساده داری. دقیقا قرار بوده چی رو به دانش‌پژو‌هات‌ یاد بدی؟ چی که حتی خودت بلد نبودی توی کتابت‌ نصف‌ش رو اجرا کنی.

این موضوع که هر بار تصمیم می‌گیرم از نویسنده‌های جدید ایرانی کتابی بخونم و هر بار نا-امید شدم، برام خیلی ناراحت‌ کننده‌ست. چون الان، توی این دوره، می‌شه گفت ایران نویسنده‌‌ی کاردرست‌ و ماهری‌ که اثرش درگیرکننده‌ باشه، نداره. کسی که اثرش حتی در سطح قابل‌ قبول و قانع‌کننده‌ای باشه. مهم باشه. نه توی آثار ژانری‌ و نه توی آثار‌ غیر‌ ژانر. و این خیلی ناراحت‌کننده‌ست که ادبیات ایران توی این دوره در اینطور سطحی هست.

اما بازم سطحی بود. عواطف و احساسات‌ کرکتر خیلی عمیق و درگیر‌کننده نبود. طوری نوشته نشده بود که درگیر‌کننده‌ جلوه کنه. نویسنده می‌تونست خیلی بیشتر مانور‌ بده. داستلن خلاصه نشه به بالا آوردن افکار منفی یه کرکتر. ماهیت بالاتر و عمق بیشتری داشته باشه. این کتاب فقط توی انتقال‌ احساسات منفی با یه کمی طنز خوب بوده. در حد یه خاطره‌نگاری خوب بوده. اما صادقانه‌ بودن روایت‌ و به تصویرکشیدن کرکتر هم خوب بوده اما کافی نه.

من کتاب‌ها رو با چند هدف می‌خونم شاید اصلی‌ترین‌شون یادگرفتن تکینک‌های‌ نویسندگی و از سمتی باگ‌ها و ضعف‌های قلم و روایت و داستان باشه. این کتاب اما هیچ فرقی نداشت با خوندن پست‌های وبلاگی‌. روونه‌ کردن افکار منفی و ناراحتی‌های. هرزنویسی. اما فکر می‌کنم تا حد زیادی موفق بوده که مایندست‌ یه فرد درگیر‌ با افسردگی، ناامیدی، وسواس‌فکری، اضطراب رو در قالب کلمات، اکت‌ها، دیالوگ‌ها و روایت اجرا کنه. که کمی خوب بود اما نه دقیق

بین خریدن این و یه پوکت‌ سیگور‌ کمی شک داشتم، نمی‌دونم الان پشیمونم که این رو خریدم یا نه. هنوز فکر می‌کنم هر اثری ارزش یه‌بار خوندن رو داره. -به‌جز کارهای سجاد افشاریان و چند نفر دیگه- ولی این واقعا هیچ فرقی نداشت با خوندن وبلاگ‌ پسری که تراپی نرفته. حتی اذیت شدم موقع خوندن چون جریان اون سیل از احساسات منفی برام سنگین و عصبی‌کننده بود. برای همین سرعت خوندن رو کم کردم.

متال‌بازهای ادایی که فقط بلدند تتوهای شفته بندازن روی ساعدشون و تف بندازن کف خیابون.

وای چرا اینقدر دقیق بود. چرا اینقدر اصلا انگار داشت خود یارو رو توصیف می‌کرد. وای چرا اینقدر خنده‌داره آخه. چطور ممکنه اینقدر شباهت رفتاری آخه. اصلا مهم نیست الان خنده‌م گرفته، مهم اینه وقتی اون آدم رو دیدم بتونم جلوی خنده‌م رو بگیرم. من چطور با این آدم چشم توو چشم بشم و نزنم زیر خنده؟

دوس دارم ادامه‌ش رو بخونم چون فقط کنجکاوم، مثل وقتیکه که وبلاگ یه ناشناس رو پیدا کردم. داستان عجیبه. کلافه‌م ازش اما همزمان دلم برای کرکترش خیلی زیاد می‌سوزه. برام یه کوچولو جالبه اونم چون طنزش؟ ممکنه یه‌کم دوسش داشته باشم. و به‌ حدی شگفت‌آور کرکتر صادقه. همه‌چی رو می‌گه. انگار گذاشته بری توی ذهنش قدم بزنی، هیچی رو قایم‌ نکرده، سر سوزنی نگران نبوده کرینج به نظر برسه. اولش کمی بدم اومد ولی حالا یه کوچولو جالبه.

یه مدت خیلی طولانی -چندین ماه- دچار سلف‌هیت‌ شدید شده بودم چون اورثینک می‌کردم که خیلی دراماکویینم، خیلی حرف می‌زنم، خیلی اسپم می‌کنم، دست کافکا رو از پشت بستم -در زمینه اسپم-، خیلی برون‌ریزی دارم، نباید حرف می‌زدم، من چرا اصلا حرف زدم؟ چرا اصلا روح نیستم؟
و وای احساس خجالت‌ شدید و میل به نابودی و محوشدگی‌ و آب شدن و رفتن توی زمین.
و الان این رو خوندم و اینطورم که من اصلا حرف نزده بودم.
و کمی حس بهتری به خودم دارم؟!

فقط دو سه تا جمله و ترکیب‌ خنده‌دار داشت. بقیه‌ش رو انگار مغزم رو درآورده و انداختم‌ توی دستگاه میکسر و بهش‌ صدتا ماده‌ی شوم آسیب‌زا اضافه کردم‌ و گذاشتم روی دور خیلق خیلی تند، درجه‌ی آخر. این روای چه فک‌ی داشت. وای. فک‌ آهنی. انگار رفته جلسه‌ی تراپی و رپ‌ کرده باشه. عزیزم‌ ما کاری نداریم چرا اینا رو نوشتی، تنها سوالم اینه با چه اعتماد بنفسی این رو چاپ کردی؟ من حتی توی دفترخاطرات شخصیم هم اینقدر راحت نیستم. کاش بودم.

انگاری آنسلمو‌ داره‌ پلنت‌ کروان‌ رو کاور می‌کنه.

هالی‌شت. ماست‌بورانی. شما که اینقدر یخ‌در‌بهشتید‌ واسه چی آخه بچه آوردید؟ تلفیق کنت مونت کریستو‌ و الون‌ دلون. با گیتار صدای مسلسل‌ در می‌آره. ترکیدیم‌ بس نعره‌های فلوت سم‌ رو شنیدیم. عین اون پسر معتاده توی کلیپ جاست وان فیکس. من؟ کامان. من؟ من که جیک جیک می‌کنم برات؟ مادرمون از پشت خنجر رو فرو کرد توی لوزالمعده‌مون.

خیلی خنده‌داره. به طرزی احمقانه خنده‌داره.

این حجم از اسپم واقعا طبیعی نیست. طرف یه‌طوری یک‌بند همه‌چی رو نوشته انگاری توی یه زیرزمین پر از حشرات موذی به یه صندلی شکنجه بسته شده، یه مار جلوی صورت‌ش گرفتند که اگه ننویسی می‌گیم به ماره دماغتو‌ گاز بگیره. یه کلت گذاشتند روی شقیقه‌ش، یه چاقو زیر گلوش، یه مته‌دریل روی اون یکی شقیقه‌ش که جرئت کن و ننویس.
انگار مجبور بوده. انگار تحت شکنجه‌ی روانی و جسمی بوده.

تا قبل این کتاب فکر می‌کردم کافکا سلطان اسپم بوده.
الان کافکا یه شهروند‌ عادی و بی‌آزاره.