asø’s Reviews > متال‌باز > Status Update

خیلی خب. خیلی حرف زدم. اینقدر حرف زدم که دارم از خودم متنفر می‌شم و دوس دارم پاک‌شون کنم. چون فکر می‌کنم چرت و پرت گفتم و فقط اسپم کردم. کاش هیچی نمی‌گم. شب به خیر.

هی می‌آم خودم رو قانع کنم که نه ببین، لحن و تم کتاب متفاوت و خاص خودش بود، نه ببین تلاش کرده، نه ببین انگاری اعتراض هم کرده بود. ولی نه جدنی. خیلی آبکی بود.
مثل این بود که تو بری پشت گوشیت‌ استیکر بزنی: کوییرفوب‌ = شت.
خب همه می‌دونیم کوییرفوب‌‌ها شت‌‌ند و احمق.
اما این رو بگی تاثیر بیشتری داره یا بیای بنویسی، نشون بدی، به تصویر بکشی که یه کوییر‌فوب‌ چقدر آسیب‌رسون‌ و آزاردهنده بوده تفکرش‌ در همه دوره‌ها.

اما اگه با هدف اعتراض نوشته شده بوده. خیلی راه داشت برای مانور. برای بهتر شدن. چون خیلی بیسیک بود. چون نتونسته بود درگیرکننده‌ باشه، عواطف رو درگیر کنه، احساسات رو منتقل کنه، و در آخر تاثیری بذاره. این مثل نیشگون‌ کوچولو‌ بود که حتی جاش هم کبود نمی‌شه. اگه عصبانی هستی خشم داری به یه سری رفتارها‌، چرا حتی نمی‌آی خشمت و احساست رو خوب منقل کنی؟ این چه ادبیاتی بود؟

دوس‌ دارم‌ فکر کنم این داستان با هدف اعتراض نوشته شده. اعتراض به یه سری تفکر‌ قدیمی. نوع رفتار خانواده. رفتار جامعه. تفکر‌هایی‌ که آسیب‌زا‌ هستند اما وجود دارند. اعتراض به بی‌هدفی یا اینکه چی یه شخص رو تباهی می‌رسونه به جایی که حتی خودش هم تحمل وجود خودشو‌ نداشته، نسبت به خودش نفرت و حتی قصد خودتخریبی‌ و آسیب‌ داشته باشه. واقعا دوس دارم اینطور به‌ش نگاه کنم. اما فکر نمی‌کنم با این هدف نوشته باشه.

نمی‌دونم واقعا هدف چی بوده از نوشتن این. بیشتر مثل یه vomit ذهنی بود. مثل وقتی که ناراحتی و از شدت‌ش به نوشتن پناه می‌بری. به خالی کردن افکارت. تلاشی برای رها شدن ازشون. و اوکی. سوال اینه: خواننده و مخاطب‌ تو درخور اینطور اثری بود؟

توی کتاب، کرکتر خشم و ناراحتی و ناامیدی‌ زیادی داره.
و سوال من اینه: این کتاب با قصد و هدفی نوشته شده؟ تلاشی داشته پیامی رو به مخاطب‌ بده؟ اگه آره چرا نویسنده هیچ تلاشی نکرده تا خوب منتقل و اجراش کنه؟ اگه تو نسبت به شرایط حاکم خشم داری، خشم و اعتراض تو پذیرفتنی‌ و خوبه. تو راه‌هایی داری برای اعتراض. اما وقتی ادبیات رو انتخاب می‌کنی، حداقل بذار یه کمی متن تو کوبنده باشه که بتونه روی مخاطب تاثیر بذاره و تغییری خوب.

خیلی ناراحتم و حتی کمی عصبانی‌ام که این رو خوندم.

و برام خیلی جالب شد که نویسنده‌ی این کتاب، حتی کلاس نویسندگی برگزار کرده؟ عزیزم تو خودت نیاز به تمرین در زمینه‌ی دیالوگ‌‌نویسی و حتی نگارش ساده داری. دقیقا قرار بوده چی رو به دانش‌پژو‌هات‌ یاد بدی؟ چی که حتی خودت بلد نبودی توی کتابت‌ نصف‌ش رو اجرا کنی.

این موضوع که هر بار تصمیم می‌گیرم از نویسنده‌های جدید ایرانی کتابی بخونم و هر بار نا-امید شدم، برام خیلی ناراحت‌ کننده‌ست. چون الان، توی این دوره، می‌شه گفت ایران نویسنده‌‌ی کاردرست‌ و ماهری‌ که اثرش درگیرکننده‌ باشه، نداره. کسی که اثرش حتی در سطح قابل‌ قبول و قانع‌کننده‌ای باشه. مهم باشه. نه توی آثار ژانری‌ و نه توی آثار‌ غیر‌ ژانر. و این خیلی ناراحت‌کننده‌ست که ادبیات ایران توی این دوره در اینطور سطحی هست.

اما بازم سطحی بود. عواطف و احساسات‌ کرکتر خیلی عمیق و درگیر‌کننده نبود. طوری نوشته نشده بود که درگیر‌کننده‌ جلوه کنه. نویسنده می‌تونست خیلی بیشتر مانور‌ بده. داستلن خلاصه نشه به بالا آوردن افکار منفی یه کرکتر. ماهیت بالاتر و عمق بیشتری داشته باشه. این کتاب فقط توی انتقال‌ احساسات منفی با یه کمی طنز خوب بوده. در حد یه خاطره‌نگاری خوب بوده. اما صادقانه‌ بودن روایت‌ و به تصویرکشیدن کرکتر هم خوب بوده اما کافی نه.