Status Updates From به صیغه اول شخص مفرد

و داستانِ آخر: خورشید زیر پوستین آقاجان.
راوی اول شخص، دختری در عوالم چهار، پنج سالگی در حالِ بازیگوشی با پدر بزرگ.
"سوهان عسل و شکرپنیر بود، گذاشت تو سینی و روی رف چید و رفت."ص۱۰۱ زبانی اینگونه جزئی-رِوا و لحنی کودکانه و به جا.
پلات خاصی نداشت و قدرت داستان در توصیف و شرحِ لَمحه ای از کودکیست. خاطره ای، جذبه ای، کششی از دیداری، یادی از، از دست دادن...
خوب بود.

راویِ داستان چهارم و داستان دوم یکسان است. دخترِ نوجوانی که نمی‌خواست سریالش را از دست دهد به مراسم ارفاق الدوله آمده. طنزِ امیرشاهی در این داستان به اندازه و به جا لحنِ روایت را به کنترل در می آورد و نکته جالب پیوند پایانِ داستان چهارم و میانه داستانِ دوم است. بارِ اصلی این داستان نیز بر گفت-و-گوست و کیفیتِ دیالوگ ها در ایجاد فضا، داستان را از روایتی حوصله سر بر و بی رمق به داستانی جاندار و دلکش تبدیل می‌کند.

سومی:نام... شهرت... شناسنامه...
راوی زنی میانسال است که از خانه اش دزدی شده و در ژاندارمری از کسانی که به آن ها بدگُمان اَند سان می‌بیند. گزارشِ خوبی دارد و جدا از تعلیق دارایِ زیر متنی است که روایت را غنی می‌کند. از داستان دوم جذاب تر و تفسیر پذیرتر بود.
تکّه ای از داستان:
"هیچ کس به اینکه چند نفر غریبه ساعت دو بعد از نیمه شب خوابشان را برهم زده اند و رویشان را پس می‌زنند اعتراضی نداشت." ص۷۵

داستان دوم: پیتون پلیس.
راوی اول شخص، دختر نوجوانی که به گفت-و-گوی خانواده و خویشانش درباره ازدواج دختر اقوام با پسر لاستیک فروش گوش سپرده و دوست داره جای خواستگاری به تماشای سریال پیتون بشینه.
زبان و لحنِ اندیشیده و روایتِ ساده و سر راست، بدونِ اضافه گویی و پرداختِ گفت-و-گویِ آمیخته با فُرم و خُرده ای طنز. داستان بنیادش بر گفت-و-گوست و خانواده و فرهنگِ طبقه متوسط احتمالا دهه سی و چهل رو خوب نقد میکنه.

پنج داستان دارد.
اولی لابیرنت:
راویِ اول شخص زنی است که از شوهرش کُتک خورده و با جا به جا با یادآوریِ گذشته هایِ مختلفی رنجِ "بودن" را توصیف می‌کند. کتکی که قرار است با "تصادف کردم" لاپوشانی شود ولی زخم و زیلی ها راوی را می‌کشاند به خاطراتِ خارج و قرارِ حال به هم زَن، می‌کشاند به بیمارستان، به شوخی هایِ دوستی که دوا درمان می‌کند ولی چیزی برای درمان نیست، چون رنج زیاد است، خیلی زیاد.
از کوتاه هایِ خوبِ فارسی.

مضحک است، به خراش های روی گردنم فکر میکنم که مدتی است خوب شده، و به این که گلوبندم را هنوز فرصت نکرده ام نخ کنم.


108
آسمان را نگاه کردم. هوا ابر بود.
"خورشیده!"
..
خورشید نیست. خورشید که زیر پوستین بابا پیره نمیره."


112
مزه روغن ماهی تو گلوم ماسیده، آقاجان خیلی سال است مرده، و خورشید تو یک گوشه آسمان ابری یا زیر پوستین کسی دفن شده ... شاید هم فراموش شده.