Status Updates From آینه‌های دردار

اولش اومدم بنویسم گمونم من برای کتاب خوندن پیر شدم، چون هر چی می‌گیرم دستم بعضی صفحات رو باید چند دور بخونم. البته باز هم بعضی وقت‌ها حس میکنم تهش هنوز نفهمیدم. یه نیرویی درونم میخواست که کتاب رو یک‌سره تموم کنم. ولی خب. نشد. بهرحال. علیرغم اینکه شاید باید چند دور دیگه بخونمش، ولی خب
I like it

برخلاف دفعات پیش چقدر دوستش دارم انگار. عجیبه.

تازه دارم می‌فهمم اون لحن رمان نویس‌های دهه‌ی هفتاد/هشتاد سناپور و اصحابش از کجا ریشه می‌گرفته. از گلشیریِ دهه‌ی هفتاد.

مینا می‌گفت: برای من هیچ لحظه‌ای کم‌ارج‌تر از لحظهٔ دیگر نیست. برای همین نمی‌توانم بنویسم.

فرض کن به یکی پیشنهاد ازدواج بدی چون «می‌تونی» توی خونه‌اش داستان بنویسی. :)) بااینکه عاشق شازده‌احتجابم اما اوایل این کتاب حدس می‌زدم بیشتر دوستش خواهم داشت، و همینم شد. قلبم در دستان شما ست استاد، مراقبش باشید.

شخصیت موردعلاقه‌ام تا اینجا خانم ناشناس نصفه‌شب-تلفن‌کنِ داستانیه که نویسنده داره می‌خونه.

چه دور بودند آن روزهایی که حایل میان دهان و گوش دانه‌دانه‌های درهم بار باران بود که بر آن چهره‌های ناشناس می‌بارید!

خوب است که غم ما، با استناد به قول شاعر «اگر غم را چو آتش دود بودی» دودی ندارد، تا جهان جاودانه تاریک بماند.