Status Updates From The Coming

از خاطرات که نگویم. وقتی محبوس‌اید، یاد می‌گیرید رو به عقب زندگی کنید. فردا درست مثل امروز خواهد بود. تنها آینده‌ی پیشِ رو حافظه‌تان است. تنها چیز نامعینِ در انتظار همان است که فردا به خاطر می‌آورید. به عقب برمی‌گردید و برای خودتان ماجراهایی تعریف می‌کنید که قهرمان اول‌شان‌اید. بیش‌ترِ آن ماجراها هرگز اتفاق نیفتاده‌اند، اما کی به این چیزها اهمیت می‌دهد، ممکن بود اتفاق بیفتند و فقط همین مهم است. گذشته‌تان پُر است از..

می‌دونی میل به آخرالزمان علامتِ واضحِ ناتوانی در مواجهه با اضطرابه؛ دلهره‌ی بی‌درمونِ انتظارِ دورِ آخرِ بازیِ عمر که امیدواریم بالاخره به یه نتیجه و توضیحی برسوندمون. از اضطرابِ انتظارِ جوابِ سوالِ "اصلا نتیجه و توضیحی وجود داره؟" هم که دیگه نگم. هر چی به جواب نزدیک‌تر می‌شیم و در واقع هر چی روشن‌تر می‌‌شه اساسا جوابی در کار نیست، اضطراب هم بیش‌تر می‌شه.

سقوط جهانی رو به چشم دیدم که همگی در آن مشغول ایفای نقش‌های حقیر آدم‌های خوب و همسایه‌های صمیمی بودیم

حهان را رودی از خون شست که ارتفاعش تا سر اسب می‌رسید

همه‌ی ما قربانی ناتوانی پدر و مادرهای‌مان در میدان تنازغ برای بقاییم.

اساسا چرا یه مولف خودش باید بخواد کتابش رو از بین ببره؟

حرفه‌ی کارآگاهی اینقدری با یافتن حقیقت سروکار ندارد که با سرهم‌کردن قصه دارد؛ قصه‌ای که مردم عوض حقیقت بپذیرند. قضیه کشف حقیقت نیست، کشف آن حقیقتی است که مناسب مشتری باشد. حقیقت همیشه از دل ماجرایی خیالی ظهور می‌کند و قالب قصه به خود می‌گیرد. پس می‌شود گفت من قصه‌گویم