Status Updates From از شوکران و شکر

چون راز دل با غار میگفتی تو را، هم نیز
ای شهریار شهر سنگستان، کسی نشناخت

شاعر! تو را زین خیل بی دردان کسی نشناخت...

مرا به دوری خود میکشی و میگذری
بدان خیال که خون منت به گردن نیست؟

هنگام وصل ماست، به باغ بزرگ شب
وقتی که سیب نقره ای ماه میرسد

تا بیاوزند از اینان آرزوهای مرا
جا به جا در باغ ویران، هر درختی، دار شد

بسته خواهد ماند این در هم چنان تا جاودان
گرچه بر وی کوبه های مشتمان رگبار شد

قدم قدم، همه نام تو را به ناخن و خون
به ساقه های درختان نوشته آمده ام

سفر، گریختنی در مه است، سوی امید؟
و یا گریختن از خویش، ناامیدانه؟

ز خود، چگونه گریزم که بار خویشتنم
امانتی است هم از سرنوشت بر شانه

نای محزونم اگر خوش نسراید چه عجب
بغض چون راه گلو بست، نفس میشکند

گزیدم از میان مرگ ها، این گونه مردن را:
تو را چون جان فشردن در بر آن گه جان سپردن را
...
کجایی ای نسیم نا به هنگام! ای جوان مرگی!
که ناخوش دارم از باد زمستانی، فسردن را

سرگشتگی ام چون دید، چون حوصله ام سنجید
میراث به من بخشید، آواره ی یمگانی

نفس رفتن نیز گاهی بی رسیدن مقصدی است،
-طوف ها کرده است در اطراف این معنا دلم -

ای یار دور دست که دل میبری هنوز...

برای دیدن آن خوب - آن خجسته ی مطلوب
چقدر باید از این روزهای بد، بشمارم

شمیم یوسفی اش باید ارنه عاشق را
نه چشم روشنی آرد، هرآنچه پیرهن است

میباری ای باران و میشویی زمین را
اما نمیشویی دل اندوهگین را
...
باران دیگر باید و از ابر دیگر
تا شوید از دل های ما، این خشم و کین را

بارانی از شمشیر و آن گه سیلی از خون
سیلی که خواهد کند، بیخ از ظالمین را

مشابه این غزل، این جنس تغزل با باران کم داریم. یا حداقل من کم دیدم. یک نمونه ی دیگر هست از دکتر کدکنی در «خطی ز دلتنگی» به اسم «باران پیش از رستخیز» که بی دلیل حس میکنم از این غزل تاثیر گرفته یا برعکس

میباری ای باران و میشویی زمین را
اما نمیشویی دل اندوهگین را
...
باران دیگر باید و از ابر دیگر
تا شوید از دل های ما، این خشم و کین را

بارانی از شمشیر و آن گه سیلی از خون
سیلی که خواهد کند، بیخ از ظالمین را

مشابه این غزل، این جنس تغزل با باران کم داریم. یا حداقل من کم دیدم. یک نمونه ی دیگر هست از دکتر کدکنی در «خطی ز دلتنگی» به اسم «باران پیش از رستخیز» که بی دلیل حس میکنم از این غزل تاثیر گرفته یا برعکس

ای شمایان! که خروشان کفن پوشانید
- ای که بر فرق ستم تیغ شما کاری بود، -

در رگ ما که خموشان سیه پوشانیم
کاشکی قطره ای از خون شما جاری بود

می آیم و یک روز از آن شاخه ی جادو
میچینمت ای دختر نارنگ و ترنگم!

تا پشت به پشتم ده و - بی دغدغه - بگذار،
تا هر دو جهان داشته باشد سر جنگم

ای غرقه به خون پیرهن سبز تن دوست!
وی بیرق گلگون برافراختن دوست!

غزلی ست در ستایش پیرهن! به این میگویند تولید ادبیات. عالی!!

بعد از تو کوچه بی تپش و سوت و کور ماند
سوکت به چشم پنجره ها، خاک غم فشاند

بعد از تو هیچ حنجره، از هیچ پنجره
شعر بلند و دلکش «ناقوس» را نخواند

بعد از تو ای ستون توانای سرنگون
آوار خستگی، کمر خانه را شکاند

با سنگ ها میگویم آن رازی که باید با تو میگفتم
سنگین دلا! دستت چرا دستی از این تنها نمیگیرد؟

بانوی من، اندیشه مکن، عشق نمرده ست
در شعر من، این سان که بلند است صدایش

سیبی ست زنخدان بهشتیت که ناچار
پرهیز مرا میشکند وسوسه هایش

پرسیدمش: چگونه و کی صبح میشود؟
چشمی ز هم گشود به نرمی جواب را

شیرین و مهربانی، شیراز دخترانی
تلفیق عشق و شعری مانند سرزمینت

زنی که صاعقه وار آنک ردای شعله به تن دارد
فرو نیامده خود پیداست که قصد خرمن من دارد

گویا این وزن ابداعی خود مرحوم منزوی هم هست. اگر نه، خیلی نادر به کار گرفته شده. احتمالاً دوبار از این وزن استفاده کرده. یکی در این غزل، یکی هم در «خیال خام پلنگ من...» که هر دو از بهترین نمونه های غزل معاصر حساب میشن.

عشق یعنی قلم از تیشه و دفتر از سنگ
که به عمری نتوان دست در آثارش برد

بین تنهایی و من راز بزرگی است، بزرگ!
هم از آن گونه که در بین تو و زیبایی

برابر منی اما مجال دم زدنت نیست
خموشی ات همه فریاد و خود به لب سخنت نیست

ای دل من! سر مزن بر سینه این سان ناشکیبا
لحظه ای، دیوانه جان! آرام بنشین خواهد آمد