M Sabet’s Reviews > از شوکران و شکر > Status Update

چون راز دل با غار میگفتی تو را، هم نیز
ای شهریار شهر سنگستان، کسی نشناخت

شاعر! تو را زین خیل بی دردان کسی نشناخت...

مرا به دوری خود میکشی و میگذری
بدان خیال که خون منت به گردن نیست؟

هنگام وصل ماست، به باغ بزرگ شب
وقتی که سیب نقره ای ماه میرسد

قدم قدم، همه نام تو را به ناخن و خون
به ساقه های درختان نوشته آمده ام

سفر، گریختنی در مه است، سوی امید؟
و یا گریختن از خویش، ناامیدانه؟

ز خود، چگونه گریزم که بار خویشتنم
امانتی است هم از سرنوشت بر شانه

نای محزونم اگر خوش نسراید چه عجب
بغض چون راه گلو بست، نفس میشکند

گزیدم از میان مرگ ها، این گونه مردن را:
تو را چون جان فشردن در بر آن گه جان سپردن را
...
کجایی ای نسیم نا به هنگام! ای جوان مرگی!
که ناخوش دارم از باد زمستانی، فسردن را

سرگشتگی ام چون دید، چون حوصله ام سنجید
میراث به من بخشید، آواره ی یمگانی

نفس رفتن نیز گاهی بی رسیدن مقصدی است،
-طوف ها کرده است در اطراف این معنا دلم -