M Sabet > Recent Status Updates

شاید بشه گفت عمده‌ی چیزی که دنبال میگشتم از 500 تا 535 بود.
در این 85 صفحه، کمی بهتر شده وضع کتاب.

اکثر اوقات :|
میزان قبل توجهی از اوقات :(
و هنوز پیش نیومده که بشه :)
و خب با این اوضاع هی از خودت میپرسی چرا برداشتی این کتابو اصلاً؟ گنده م هست و سخت میشه این ور و اون ورش برد. حالا یه اشتباهی کردی و برداشتی، چرا ادامه ش میدی خدایی؟ بعد یادت میفته که اولویت اولت یه بررسی نیمچه پژوهشی درون ژانری بوده، در نتیجه میباس تا آخرش بری. بدبختی اینه که برای اون بررسی هم اثری بیخودیه. انگیزه م از ادامه ش قابل دفاع نیست منطقا

:|

Disappointed.
همه چیز خیلی خیلی آب دوغ خیاری برگزار شده تا این جا. و من در شگفتم چرا فیست انقدر بد نوشته و ریت گرفته :|

فقط بگویم که من در این چند فصلی که خواهم نوشت، به ندرت حق دارم از خودم داوری کنم. فقط در حوزه ی افکار و مضامین شاید بتوانم، اما در باب جان کلام که جوهر زبان و روح شعر است، من هیچ نظری از خود نخواهم داشت.

بسیاری از هموطنان عزیز ما که چند صباحی در فرنگ زیسته اند و یک زبان فرنگی را خوب یاد گرفته اند، وقتی شعر به آن زبان میگویند جز خنده مایه ای برای اهل زبان نیست

چنانکه مترجم ضعیف و کم استعداد میتواند شاهکاری را به قطعه ای بی روح و تکراری و مبتذل بدل کند، کاری که یکی از مترجمان محترم و مشهور سی سال است میکند و شعر تمام عالم را از عهد هومر تا سن ژون پرس به زبان اشنای دختران نوبلوغ کلاسهای دوره اول دبیرستان بدل میکند و بزرگترین شاهکارهای ادبی جهان را هم بدینگونه به فضیحت کشانده است

تاکید دیگری بر این که شعر، هنر زبان است و فقط در زبان اصلی است که تمام جلوه ها و نمایش های خود را دارد. مگر این که شعری، از لحاظ فکری چندان قوی و جهان شمول باشد که مثل کارهای دانته و مولوی در تمام زبان ها و برای تمام اعصار، بدیع و نو باشد.

شعر اخوان ثالث در ترجمه ممکن است به خوبی ترجمه ی شعر مثلاً فلان دختر خانمی که تازه چیزهای پریشانی به هم میبافد از کار در نیاید. این را من در اینجا(آمریکا) -وقتی شعر معاصر فارسی را تدریس میکردم و با شاگردان آمریکائیم در باب دقایق آن بحث میکردیم متوجه شد.

شعر هنر زبان است و فقط اهل زبان - آنها که تمام ابعاد و ساحت های کلمه را احساس میکنند - میتوانند در باب نیک و بد یک شعر اظهار نظر کنند. یک غیر اهل زبان، هر قدر خوب جوانب تاریخی و اجتماعی و زمینه های فکر و محتوایی یک شعر را بررسی کند، به زمینه های علم الجمالی و نکاتی که به ساختمان زبان نظم کلام ارتباط دارد، نمیتواند بپردازد و اگر بپردازد رجم به غیب کرده است و بهتر است در این زمینه از خبرگان اهل زبان یاری بجوید.

چون راز دل با غار میگفتی تو را، هم نیز
ای شهریار شهر سنگستان، کسی نشناخت

شاعر! تو را زین خیل بی دردان کسی نشناخت...

مرا به دوری خود میکشی و میگذری
بدان خیال که خون منت به گردن نیست؟

هنگام وصل ماست، به باغ بزرگ شب
وقتی که سیب نقره ای ماه میرسد

تا بیاوزند از اینان آرزوهای مرا
جا به جا در باغ ویران، هر درختی، دار شد

بسته خواهد ماند این در هم چنان تا جاودان
گرچه بر وی کوبه های مشتمان رگبار شد

قدم قدم، همه نام تو را به ناخن و خون
به ساقه های درختان نوشته آمده ام

سفر، گریختنی در مه است، سوی امید؟
و یا گریختن از خویش، ناامیدانه؟

ز خود، چگونه گریزم که بار خویشتنم
امانتی است هم از سرنوشت بر شانه

نای محزونم اگر خوش نسراید چه عجب
بغض چون راه گلو بست، نفس میشکند

گزیدم از میان مرگ ها، این گونه مردن را:
تو را چون جان فشردن در بر آن گه جان سپردن را
...
کجایی ای نسیم نا به هنگام! ای جوان مرگی!
که ناخوش دارم از باد زمستانی، فسردن را