Status Updates From آینه جان

خواندن مقالاتی در باب مولانا با قلم شیرین و ادبی آرش نراقی لذت خوانش اونها رو چند برابر كرده.

اگرجاماس و لقمانی،وگر تو ماه کنعانی
وگر زشتی و زیبایی،بوقت مرگ درمانی
اگر سلطان و دربانی،و یا با داد و احسانی
وگر باجان و بی‌جانی،بوقت مرگ درمانی
اگر تو آسیابانی، وگر با باغ و بستانی
به دانایی چو لقمانی،بوقت مرگ درمانی
اگرتوشاه کرمانی،وگرمیر خراسانی
وگر خان بدخشانی،بوقت مرگ درمانی
اگر رندو خراباتی،و گر پیر مناجاتی
وگرصاحب کراماتی،بوقت مرگ درمانی
اگرشاهی وگر میری یقیین دانم که می‌میری
اگر برنا وگر پیری،بوقت مرگ درمانی

زآنکه این هوی ضعیف بی‌قرار
هست زان هوی ربّ پایدار
هوی فانی چون که خود با او سپرد
گشت باقی دایم و هرگز نمرد
همچو قطره خایف از باد وز خاک
که فنا گردد بدین هر دو هلاک
چون به اصل خود که دریا بود جست
از تف خورشید باد و خاک رست
ظاهرش گم گشت در دریا ولیک
ذات او معصوم و پابرجا و نیک

ثروت حقیقی برمبنای نوعی مالکیت غیرقراردادی یا حقیقی است.برای مثال،مالکیت فرد بر اجزای بدنش مبتنی بر هیچ قراردادی نیست...فرد صاحب علم مالک حقیقی علم خود است...مابه هیچ قراردادی نمی‌توانیم یک انسان جاهل را عالم،یا یک انسان عالم را جاهل کنیم.جهل یا علم،شانی از شوونات خود فرد است که یا فرد واجد آن است یا نیست.توافق یا تصویب دیگران او را واجد یا فاقد آن شان نمی‌کند

شاه آن باشد که از خود شه بود
نه به مخزن‌ها و لشکر شه شود

نیست قدرت هر کسی را سازوار
عجز بهتر مایه پرهیزکار
فقر از این‌رو فخر آمد جاودان
که به تقوی ماند دست نارسان
ز آن غنا و ز آن غنی مردود شد
که ز قدرت صبرها بدرود شد
آدمی را عجز و فقر آمد امان
از بلای نفس پرحرص و غمان

هرچه از وی شاد گردی در جهان
از فراق آن بیندیش آن زمان

تو کز دوست چشمت بر احسان اوست
تو در بند خویشی نه در بند دوست

سعدی

عشق بهترین راه زدودن «خودپنداری» و تحقق خویشتن اصیل است؛

هرکه را جامه ز عشقی چاک شد
او ز حرص و عیب کلی پاک شد

شمس می‌دید که دل مولانا در هنر عشق ورزیدن بسی تواناست، اما افسوس که آن هنر و استعداد سرشار را نثار معشوق‌های زوال‌پذیر و کم‌بها کرده است. از همین‌رو بود که باید به او می‌آموخت؛

عشق‌هایی کز پی رنگی بود
عشق نبود عاقبت ننگی بود

که گفت که آن مایه امید بمرد؟
که گفت که آن زنده‌ی جاوید بمرد
آن دشمن خورشید برآمد بر بام
دو چشم ببست و گفت خورشید بمرد

گاهی انسان دروطن ودرحلقه‌ی همزبانان است،اما درغیاب محبوب خودرابا جهان وجهانیان بیگانه می‌یابد. گوهرعشق«اعتماد»است.یعنی تجربه عاشقانه تجربه نوعی خویشتن‌سپاری پاکبازانه است...ریشه اعتمادهرچه باشد،وقتی که دست می‌دهد،حریمی سرشارازامنیت برای روح عاشق می‌آفریند.درفضای این امنیت است که روح عاشق گشوده می‌شود،وچهره‌هاوجلوه‌های نهان خودرابر معشوق آشکارمی‌سازد.ازهمین‌روست که ارسطو دوست را«من دوم»و مولانا یار را«آینه جان»می‌نامد

در عالم معنا طلب مطلوب را باید از درون آغاز کرد.اگر می خواهی چیزی در عالم خارج رخ دهد، نخست باید چیزی را در عالم درون خود تغییر دهی.اگر می خواهی شیرینی ای را در جهان خارج بچشی ، باید تلخی را در جهان درون بزدایی.شیرینی درونی ، شیرینی بیرونی را می آفریند. ,بنابراین در عالم معنا ، برای یافتن آب نباید چاه کند ، باید تشنه شد.وقتی تشنه شدی ، آب به سراغ تو می آید.

بازآزمایی تجربه های معنوی روح های بزرگ بر فراخنای روح ما می افزاید و به ما یاری می کند تا به تجربه های ژرف اما گنگ روح خود نام بدهیم ، نشانه های آنرا تعبیر کنیم و همهمه های گنگ آنرا گویا نماییم...