Majid’s Reviews > آینه جان > Status Update

اگرجاماس و لقمانی،وگر تو ماه کنعانی
وگر زشتی و زیبایی،بوقت مرگ درمانی
اگر سلطان و دربانی،و یا با داد و احسانی
وگر باجان و بی‌جانی،بوقت مرگ درمانی
اگر تو آسیابانی، وگر با باغ و بستانی
به دانایی چو لقمانی،بوقت مرگ درمانی
اگرتوشاه کرمانی،وگرمیر خراسانی
وگر خان بدخشانی،بوقت مرگ درمانی
اگر رندو خراباتی،و گر پیر مناجاتی
وگرصاحب کراماتی،بوقت مرگ درمانی
اگرشاهی وگر میری یقیین دانم که می‌میری
اگر برنا وگر پیری،بوقت مرگ درمانی

ثروت حقیقی برمبنای نوعی مالکیت غیرقراردادی یا حقیقی است.برای مثال،مالکیت فرد بر اجزای بدنش مبتنی بر هیچ قراردادی نیست...فرد صاحب علم مالک حقیقی علم خود است...مابه هیچ قراردادی نمی‌توانیم یک انسان جاهل را عالم،یا یک انسان عالم را جاهل کنیم.جهل یا علم،شانی از شوونات خود فرد است که یا فرد واجد آن است یا نیست.توافق یا تصویب دیگران او را واجد یا فاقد آن شان نمی‌کند

شاه آن باشد که از خود شه بود
نه به مخزن‌ها و لشکر شه شود

نیست قدرت هر کسی را سازوار
عجز بهتر مایه پرهیزکار
فقر از این‌رو فخر آمد جاودان
که به تقوی ماند دست نارسان
ز آن غنا و ز آن غنی مردود شد
که ز قدرت صبرها بدرود شد
آدمی را عجز و فقر آمد امان
از بلای نفس پرحرص و غمان

هرچه از وی شاد گردی در جهان
از فراق آن بیندیش آن زمان

تو کز دوست چشمت بر احسان اوست
تو در بند خویشی نه در بند دوست

سعدی

عشق بهترین راه زدودن «خودپنداری» و تحقق خویشتن اصیل است؛

هرکه را جامه ز عشقی چاک شد
او ز حرص و عیب کلی پاک شد

شمس می‌دید که دل مولانا در هنر عشق ورزیدن بسی تواناست، اما افسوس که آن هنر و استعداد سرشار را نثار معشوق‌های زوال‌پذیر و کم‌بها کرده است. از همین‌رو بود که باید به او می‌آموخت؛

عشق‌هایی کز پی رنگی بود
عشق نبود عاقبت ننگی بود

که گفت که آن مایه امید بمرد؟
که گفت که آن زنده‌ی جاوید بمرد
آن دشمن خورشید برآمد بر بام
دو چشم ببست و گفت خورشید بمرد

گاهی انسان دروطن ودرحلقه‌ی همزبانان است،اما درغیاب محبوب خودرابا جهان وجهانیان بیگانه می‌یابد. گوهرعشق«اعتماد»است.یعنی تجربه عاشقانه تجربه نوعی خویشتن‌سپاری پاکبازانه است...ریشه اعتمادهرچه باشد،وقتی که دست می‌دهد،حریمی سرشارازامنیت برای روح عاشق می‌آفریند.درفضای این امنیت است که روح عاشق گشوده می‌شود،وچهره‌هاوجلوه‌های نهان خودرابر معشوق آشکارمی‌سازد.ازهمین‌روست که ارسطو دوست را«من دوم»و مولانا یار را«آینه جان»می‌نامد