Status Updates From Η φυλακή του κάτω κόσμου

Ντάξει, σταμάτησε να είναι κωμικό. Οι διάλογοι πάντα ευφάνταστοι, ευχάριστοι και ιδιαίτεροι, λες και βρίζονται ταξιτζήδες στην Κηφησίας.

Έφυγε το πρώτο μέρος. Σουρεαλιστικό σχεδόν με δόση χιούμορ. Ευχάριστο μέχρι τώρα.

Εσύ όπως και να 'ναι, περιμένεις ένα γράμμα. Μα και να μην έρθει εσύ το περιμένεις. Είναι και αυτό κάτι. Μα είναι άνθρωποι, που δεν περιμένουν ποτέ γράμμα, από πουθενά. Και φεύγουν απ' τη ζωή χωρίς ούτε τόση δα αγάπη. Ε, καλά, θα μου πεις, πόσο τραγικό είναι αυτό; Τα περισσότερα απ' τα μίσα πλάσματα που κόσμου ζουν και πεθαίνουν δίχως αγάπη. Οι πιο δυστυχισμένοι είναι κείνοι που δεν έχουν τη λευτεριά ν' αγαπήσουν.

"Ολη τους η ζωή είναι μια φούχτα από ρύζι. Αλλά το ρύζι σ' αυτον ξεχωριστά τον τόπο έχει έναν παράξενο νόμο: Αν το φυτέψεις, το θερίσεις τ' αλωνίσεις εσύ...τότε δεν είναι δικό σου. Αν βάλεις και χωθούν ως το λαιμό στον ιδρο και στον βούρκο οι άλλοι...τότε είναι δικό σου. Κι αλίμονο στο χάλι σου αν δεν συμφωνήσεις. Θα γιομισει ο τόπος σου με χιλιάδες μη αναμιγνυομενα αεροπλάνα και θα γίνουν όλα στάχτη."

"- Τι είναι η πατρίδα; Μου λες; - Ποιανού; - Τι π ο ι α ν ο ύ; Σάματι είναι πολλές; - Το βρήκες."

"Όλα τα σπίτια σ' αυτόν τον κόσμο έχουν πεθαμένους, πολλά και σκοτωμένους, μα σπίτια χωρίς ζωντανούς είναι λίγα."

"Όλα τα σπίτια σ' αυτόν τον κόσμο έχουν πεθαμένους, πολλά και σκοτωμένους, μα σπίτια χωρίς ζωντανούς είναι λίγα."