Roya > Recent Status Updates

این کتابم رو یک صفحه آپدیت کردم که بگم زنده‌م.
لطفا از خودتون بهم خبر بدید.
کاش خوب باشید. به قول حدیث "اونقدر که میشه".

آقای احمد اخوت توی یکی از کتاب‌هاش (که یادم نمیاد کدوم) یک اسپویل بزرگ از آنا کارنینا نوشته بود که دوستم در جانب‌داری از ایشون گفت نههه این اسپویل نیست، همون اول کتاب این اتفاق میفته. و حالا من جلد اول رو هم تموم کردم و هنوز اون اتفاق نیفتاده =)))))

"نوبت نسلی از زن‌های مکزیکی درمانده بود که فکر می‌کردند جذاب بودن یعنی این که غمگین و مفلوک باشی و پروست بخوانی."
=))))))

احساس می‌کنم گودریدز جدیدا نه تنها ریویوهای جدیدم رو نشون نمیده بلکه ریویوهای قدیمی‌مو هم دیلیت میکنه.
امیدوارم مشکل فقط از اینترنت خودم باشه چون من هیچ بک‌آپی از ریویوهام ندارم🤡

آیا فیلمش رو پیشنهاد می‌دید؟ 🐈

کاش سلین میومد به آدمای دور و بر من هم فحش می‌داد. فحش‌هایی که قشنگ حق مطلب رو ادا کنن :>

دلم برات تنگ شده بود، پیرمرد غُرغُرو😌

قول میدم وقتی مقاله‌هامو نوشتم، برات ریویو بنویسم🥲🥲

کتاب خوندن با سارا خیلی کِیف میده.
اگر سارا نبود که هر روز راجع به این کتاب باهاش حرف بزنم، علاوه بر اینکه همون فصل‌های اول دراپش می‌کردم بلکه خفه می‌شدم از شدت افکار و احساسات ابراز نشده.

الان که دیگه به پایان کتاب نزدیکم، متوجه شدم که جلد آخر توی طاقچه بی‌نهایت نیست😭😭😭

موضوعش نه مورد علاقه‌مه و نه دغدغه‌م ولی دراپش نمی‌کنم چون این مدت مجبور شدم خیلی کارها رو نصفه رها کنم و از زندگی عقب موندم و رها کردن همین یه کتاب باعث میشه حس بدم تداوم داشته باشه و من اصلا اینو نمی‌خوام!🤡

حتی اگر کشوری حادثه چرنوبیل، جنگ‌های جهانی، حکومت کمونیستی و... رو هم از سر بگذرونه باز هم نمی‌تونه کاپ بدبخت‌ترین و پرحادثه‌ترین کشور دنیا رو از ایران بگیره.

واقعا دلم برای لنو می‌سوزه و می‌ترسم و بهش افتخار می‌کنم. با هر صفحه، صدها احساس مختلف بهم هجوم میارن.

نینا ساراتوره... شییییبال😾🫵

:((((

در پایان این کتاب، من یا در برابر داستایفسکی سر فرو میارم یا علیه‌ش شورش می‌کنم =))

اینجوری بهتر شد. این هر دو جلد رو با هم داره 😌

لئون به مثابه ورتر جوان

اما هیچگاه تا این اندازه در من زنده نبود. هر کسی برای آنکه به درون ما راه یابد ناگزیر بوده شکلی به خود بگیرد، در چارچوب زمان بگنجد؛ از آنجایی که فقط در زمان‌های کوتاه تدریجی بر ما ظاهر شده، فقط توانسته هر بار یکی از جنبه‌های خودش را نشان‌مان دهد، فقط یک عکس از خودش را نشان‌مان داده است. این بدون شک برای هرکسی ضعف بزرگی است که مجموعه ساده‌ای از لحظات باشد، اما نیروی بزرگ او هم هست...

پیوندهای ما با هر کسی تنها در ذهن خود ما وجود دارد. حافظه با سستی گرفتن این پیوندها را رها می‌کند و به رغم توهمی که دل‌مان می‌خواهد گولش را بخوریم و از سر محبت، دوستی، ادب، احترام بشری و وظیفه دیگران را با آن گول می‌زنیم، وجودمان تنهاست. انسان موجودی است که از خود بیرون رفتن نمی‌تواند، دیگران را فقط از خویشتن می‌شناسد و اگر جز این بگوید دروغ است.

ثروت‌مان، زندگی‌مان را نثار کسی می‌کنیم، اما خوب می‌دانیم که ده سال پیش‌تر یا پس‌تر، این ثروت را به او نمی‌دهیم و زندگی‌مان را برای خودمان نگه می‌داریم. زیرا آنگاه این کس از ما جدا شده، تنها شده، یعنی هیچ شده است.

این روزها وقت زیادی برای کتاب خوندن ندارم ولی مدام به تو فکر می‌کنم. به اینکه چی شد که به اینجا رسیدی؟ مسبب این همه تغییر کیه/چیه؟ چرا اینقدر خودت رو عذاب میدی؟
چرا با پر و بال دادن به شک‌هات، لذت زندگی رو از خودت دریغ میکنی؟ و چرا در جستجوی این زمان از دست رفته‌ای؟

تمام جمع‌های ما در نهایت مفردند. پس چه چیزی‌ست که ما را از قلعه‌ی خویشتن‌مان به جستجوی همنشینی و هم‌کلامی با موجودات دیگری سوق می‌دهد که بی‌وقفه ما را در این منزلگاه عجیب بازمی‌تابانند؟
[...] بدن‌هایمان به برقع‌هایی می‌مانند که حائل بین ما و باقی بنی‌بشرند و لازم نیست شمعان منارنشین به بالای مناری در صحرا برود تا متوجه شود از هم‌کیشانش جداست. ما محکومیم به تک‌بودگی.

آدم‌ها در رابطه با ما پیوسته جابه‌جا می‌شوند. در حرکت نامحسوس اما ازلیِ جهان ایشان انگار ساکن در نظر می‌آوریم، در نگاهی آنی و آن‌چنان کوتاه که جابه‌جایی‌شان به چشم‌مان نمی‌آید. اما کافی‌ست در حافظه‌مان به دو تصویر دو زمان متفاوت از ایشان نظر کنیم، حتی به فاصله‌ای آنقدر نزدیک که خود در درون خویشتن تغییر دستکم محسوسی نکرده باشند، تا از تفاوت دو تصویر به میزان جابه‌جایی‌شان نسبت به خودمان پی ببریم.

شاید عجیب باشه ولی از یه زاویه‌ای، راوی منو یاد "تِد موزبی" می‌نداخت.
ولی الان می‌بینم که راوی تاکسیک‌تره🤡💔
(البته کرکترها با هم مسابقه‌ی کی از همه تاکسیک‌تره گذاشتن)

این موضوعی که راوی در شروع کتاب پرده ازش برداشت رو من توی جلد قبل حدس زده بودم😂
با این حال بازم برگ‌هایم ریخت🤡

بعد از دو ماه، طرف گرمانت 1 تموم شد. این جلد خیلی سخت و کند پیش میره. جلد اول مجموعه رو خیلی دوست داشتم اما داستان به مسیر ناجالبی کشیده شده. شاید طرف گرمانت 2 دوباره امیدوارم کنه.