Roya > Recent Status Updates

نمی‌تونم قید خوندنش رو بزنم چون مدام میگم شاید هنوز به جای جالبش نرسیدم پس براش ددلاین تعیین می‌کنم و باید تا 14 روز آینده تمومش کنم😾☝️

چشم‌ها را بستم و به زمان فکر کردم. قبلا -مثلا در 17 سالگی- زمان واقعا ته نداشت. یک مخزن عظیم لب به لب پر بود. پس لازم نبود به زمان فکر کنم. ولی حالا فرق می‌کرد. می‌دانستم زمان محدود است و با بالا رفتن سنم، فکر کردن به زمان معنادارتر می‌شد. زمان بی‌اعتنا به همه‌چیز، بی‌وقفه، می‌گذشت.

"سرمای شبانه گزنده بود، اما من این سرما را خوش داشتم. تا مغز استخوانم می‌رفت، همه‌ی تنم را می‌فشرد و دست کم لحظه‌ای افکار مبهم و بی‌هدف توی سرم را کرخت می‌کرد. هوای یخ‌زده اشک به چشمانم می‌آورد اما ملودی وراج توی سرم را بیرون می‌راند. گمانم این از مزیت‌های زمستان‌های سرد شمالی است."


در 4 تیر این کتاب رو می‌خونم و دلتنگ سرمای زمستونم.😭😭😭

کاش دراپ کردن رو یاد بگیرم

چرا معرفی کتاب از خودش باحال‌تر بود؟😭
چرا به قسمتای جالبش نمی‌رسم؟😭

این کتابم رو یک صفحه آپدیت کردم که بگم زنده‌م.
لطفا از خودتون بهم خبر بدید.
کاش خوب باشید. به قول حدیث "اونقدر که میشه".

آقای احمد اخوت توی یکی از کتاب‌هاش (که یادم نمیاد کدوم) یک اسپویل بزرگ از آنا کارنینا نوشته بود که دوستم در جانب‌داری از ایشون گفت نههه این اسپویل نیست، همون اول کتاب این اتفاق میفته. و حالا من جلد اول رو هم تموم کردم و هنوز اون اتفاق نیفتاده =)))))

"نوبت نسلی از زن‌های مکزیکی درمانده بود که فکر می‌کردند جذاب بودن یعنی این که غمگین و مفلوک باشی و پروست بخوانی."
=))))))

احساس می‌کنم گودریدز جدیدا نه تنها ریویوهای جدیدم رو نشون نمیده بلکه ریویوهای قدیمی‌مو هم دیلیت میکنه.
امیدوارم مشکل فقط از اینترنت خودم باشه چون من هیچ بک‌آپی از ریویوهام ندارم🤡

آیا فیلمش رو پیشنهاد می‌دید؟ 🐈

کاش سلین میومد به آدمای دور و بر من هم فحش می‌داد. فحش‌هایی که قشنگ حق مطلب رو ادا کنن :>

دلم برات تنگ شده بود، پیرمرد غُرغُرو😌

قول میدم وقتی مقاله‌هامو نوشتم، برات ریویو بنویسم🥲🥲

کتاب خوندن با سارا خیلی کِیف میده.
اگر سارا نبود که هر روز راجع به این کتاب باهاش حرف بزنم، علاوه بر اینکه همون فصل‌های اول دراپش می‌کردم بلکه خفه می‌شدم از شدت افکار و احساسات ابراز نشده.

الان که دیگه به پایان کتاب نزدیکم، متوجه شدم که جلد آخر توی طاقچه بی‌نهایت نیست😭😭😭

موضوعش نه مورد علاقه‌مه و نه دغدغه‌م ولی دراپش نمی‌کنم چون این مدت مجبور شدم خیلی کارها رو نصفه رها کنم و از زندگی عقب موندم و رها کردن همین یه کتاب باعث میشه حس بدم تداوم داشته باشه و من اصلا اینو نمی‌خوام!🤡

حتی اگر کشوری حادثه چرنوبیل، جنگ‌های جهانی، حکومت کمونیستی و... رو هم از سر بگذرونه باز هم نمی‌تونه کاپ بدبخت‌ترین و پرحادثه‌ترین کشور دنیا رو از ایران بگیره.

واقعا دلم برای لنو می‌سوزه و می‌ترسم و بهش افتخار می‌کنم. با هر صفحه، صدها احساس مختلف بهم هجوم میارن.

نینا ساراتوره... شییییبال😾🫵

:((((

در پایان این کتاب، من یا در برابر داستایفسکی سر فرو میارم یا علیه‌ش شورش می‌کنم =))

اینجوری بهتر شد. این هر دو جلد رو با هم داره 😌

لئون به مثابه ورتر جوان

اما هیچگاه تا این اندازه در من زنده نبود. هر کسی برای آنکه به درون ما راه یابد ناگزیر بوده شکلی به خود بگیرد، در چارچوب زمان بگنجد؛ از آنجایی که فقط در زمان‌های کوتاه تدریجی بر ما ظاهر شده، فقط توانسته هر بار یکی از جنبه‌های خودش را نشان‌مان دهد، فقط یک عکس از خودش را نشان‌مان داده است. این بدون شک برای هرکسی ضعف بزرگی است که مجموعه ساده‌ای از لحظات باشد، اما نیروی بزرگ او هم هست...

پیوندهای ما با هر کسی تنها در ذهن خود ما وجود دارد. حافظه با سستی گرفتن این پیوندها را رها می‌کند و به رغم توهمی که دل‌مان می‌خواهد گولش را بخوریم و از سر محبت، دوستی، ادب، احترام بشری و وظیفه دیگران را با آن گول می‌زنیم، وجودمان تنهاست. انسان موجودی است که از خود بیرون رفتن نمی‌تواند، دیگران را فقط از خویشتن می‌شناسد و اگر جز این بگوید دروغ است.

ثروت‌مان، زندگی‌مان را نثار کسی می‌کنیم، اما خوب می‌دانیم که ده سال پیش‌تر یا پس‌تر، این ثروت را به او نمی‌دهیم و زندگی‌مان را برای خودمان نگه می‌داریم. زیرا آنگاه این کس از ما جدا شده، تنها شده، یعنی هیچ شده است.