Sara Ebrahim > Recent Status Updates

با چند سال اضافه شده به سن و اندکی چین و چروک و اضطرابِ پنهان و آشکارِ بيشتر، دزيره را از سر مى‌گیرم و دعا می‌کنم واقعاً آتش‌ها تمام شده باشد.

واقعاً دارم لذت مى‌برم از شنیدنش. شیما درخشش خیلی قشنگ روایت می‌کنه.

«نمی‌فهمم چرا بعضی‌ها همه بدبختی‌ها را با
هم دارند، هم زشت هستند، هم پیر هستند، هم بیچاره هستند. اما بعضی
دیگر هیچ‌کدام از این چیزها را ندارند. این عادلانه نیست.»

چرا نویسنده یهو تصمیم گرفت ژانر طنز بشه ژانر وحشت؟ •_•

چقدر این فصلِ «یه ماچ به خاله می‌دی؟» رو دوست داشتم!
خودش به تنهایی یه داستان کوتاه دلچسب بود، بهترین داستان کوتاهی که درباره‌ی «سانسور» خوندم.✨

ماه‌سیما معنای «تموم شد رفت» را نمی‌فهمید. کجا رفت؟ خود او هنوز و همچنان به ابتدای زندگی‌اش متصل بود، به تولد-کودکی-جوانی‌اش، به خواب‌ها و خاطره‌هایش…اتاقش کتاب‌هایش، به خرده‌ریزهایی که جمع کرده بود..نه، هیچ‌چیز تمام نمی‌شد.

هر آدمى كه ‌می‌دیدم، خوشحال به نظر می‌رسید…
به همین دلیل یکجور احساس تنهایی به من دست داد که برایم تازگی داشت، انگار من تنها کسی بودم که واقعاً به این صحنه تعلق نداشتم.
به فکر افتادم که سال‌های اخیر من مال کدام صحنه بودم.

-متن کتاب

فکر کنم طبیعیه که دارم عاشق این کتاب می‌شم، نه؟

نشسته‌ایم. انگار، هر دو به انتظار لحظه‌ی محتوم. مثل شب‌های بمباران که در تاریکی می‌نشستیم به انتظار مرگ که هیچ روشن نبود کی خواهد آمد و از کدام سو.

-متن کتاب

من و او آنقدر با هم تفاوت داشتيم كه شبيهِ هم شده بوديم. مثل شب كه در غايت شب بودنش به روز بدل مى‌شود.

-متن کتاب

دوباره برمی‌گردیم به «داستان دو شهر» تموم نشدنی!