Motahhareh > Recent Status Updates

انسان از وقتی ساعت و آینه را کشف کرد بیچاره شد. ساعت می‌گوید: «عمرت دارد می‌گذرد» و آینه می‌گوید: «داری پیر می‌شوی.».

از احساسم گفتم؛ از اینکه وقتی آدم عاشق می‌شود چقدر خوب است، اما چه بلاهایی سر آدم می‌آید، اینکه اگر نرسی دیگر رسیدن‌ به چیزهای دیگر برایت جذاب نیست، اما با همه‌ی نرسیدن‌ها چقدر زندگی، کلمه‌ها، لحظه‌ها، مسیرها و روزگار برای آدم معنادار می‌شود.

می‌پرسم «اهل کجایی؟» و به بنفشه‌ها نگاه می‌کنم.
انگار خیالش راحت شده باشد خم می‌شود چند گلدان خالی را می‌چیند توی هم. «بچه‌ی لرستان.»
به بنفشه‌ها نگاه می‌کنم. هر چهار جعبه سفیدند. «جای به اون قشنگی! ول کردی آمدی تهران که چی؟ حیفت نیامد؟»
چندتا گلدان پیچک را جابه‌جا می‌کند. «حیف عمر آدمه ارباب! جای قشنگ بی‌نون و آب به چه درد میخوره، ها؟»

تحقق رویای یک شخص می‌توانست به قیمت فروپاشی زندگی شخص دیگری باشد.

این همون چیزیه که من درباره‌ی نیویورک دوست دارم. اینکه تو هیچ‌وقت عجیب‌ترین فرد حاضر در اتاق نیستی. از اینکه کسی اونجا آدم رو نمی‌شناسه خوشم می‌آد. می‌تونی هر کسی که دوست داری باشی. توی جاهایی مثل اینجا، هیچ‌وقت نمی‌تونی از اونچه که مردم اولین بار در موردت فکر کردن نجات پیدا کنی.
.
.
.
.
منم همین‌طور چارلی. دلم می‌خواد برم یه جایی که هیچ‌کس رو نشناسم، که غریبه‌ها واقعا غریبه باشند. 🙇🏻‍♀️

نمی‌دانستم ممکن است این قدر دلت برای فردی تنگ شود که درست در کنارت نشسته، آن قدر زیاد که دردت بیاید.

حتی شاه‌ماهی هم می‌تواند بفهمد دسته‌‌ای که به آن تعلق دارد، به کدام جهت می‌چرخد و او هم در همان جهت دنبالشان کند. چرا آدم‌ها نمی‌توانند از میلیون‌ها کلمه‌ای که دارند کمک بگیرند و به همدیگر بگویند که چه می‌خواهند؟

گاهی با خود می‌اندیشد که شاید بهتر همین باشد، اینکه مصیبت‌ها با هم رخ دهند تا زخم روی زخمی بیاید که هنوز تازه است، تا همه‌چیز با هم تمام شود.

کاش من هم یکی از آن قرص‌های صورتی بابا را می‌خوردم و سرم را تکیه می‌دادم به صندلی و چیزی یادم نمی‌آمد.