Γιάννης Παπαδημητρόπουλος > Recent Status Updates

Η σατιρική μίμηση της δομής, της γλώσσας και των συμβάσεων (π.χ. μεταβλητές και διαγράμματα) των κοινωνιολογικών και οικονομικών δοκιμίων είναι από μόνη της μια έξυπνη "βολή" στον κόσμο των λογίων και της ακαδημαϊκής γραφής, που έτσι κι αλλιώς είναι μια από τις ομάδες που ενέπνευσαν το κείμενο. Είναι σαφές ότι ο Cipolla είχε μπουχτίσει από την χρήση της ακαδημαϊκής φόρμας για να μην λέγεται τίποτα ουσιαστικό.

"Η πιθανότητα να είναι ηλιθιο ένα συγκεκριμένο άτομο ειναι ανεξάρτητη από κάθε άλλο χαρακτηριστικό αυτού του ατόμου", από γλώσσα, φυλή, φύλο, θρησκεία κ.α. Η ηλιθιότητα και η πιθανότητα να είσαι ηλίθιος είναι το πιο δημοκρατικό και συμπεριληπτικό στοιχείο του κόσμου. Γραμμένο το 1976, κι όμως είναι meme μέχρι σήμερα.

Η (λεπτή) ειρωνεία ξεκινάει από το σημείωμα εκδότη, "όχι αγαπητέ αναγνώστη, αφού επέλεξες να διαβάσεις αυτό το βιβλίο δεν ανήκεις σίγουρα στην κατηγορία που περιγράφει" και από την εισαγωγή "η βλακεία είναι φυσικό φαινόμενο και όχι οργανωμένη παγκόσμια συνομωσία, όσο και αν μοιάζει"

The last hymn, Hymn VI, can be viewed as a recap of the themes of all the previous. It is the most Christian-oriented, calling for the return to God's grace that manifested though the life and death of Jesus. Novalis urges us to expect and welcome death, pure as the Night, pure as the Past, pure as the love of God, since this world and the light have nothing more to offer. "The heart is gorged but the world hungers"

In Hymn V, the lengthiest one, Novalis sings of the Old World of paganism, of the Greek & Nordic pantheons, when humans thought they were happy but Death brought constant fear into their lives and they used art, poetry and philosophy to give meaning to their brief existence. The Birth from a Virgin, the Crucifixion and the Resurrection of Jesus ended their agony and brought Eternal Life, giving birth to the New Man.

In Hymn IV, Novalis hails the Night as the mother of spirituality, of thought, the mother of love and romantic feelings and as the Mother of Day itself which is defined only by it not being the Night. The beauty of the Night is what defines the Day and its cruel, oppressive light.
This Hymn's first verses were the inspiration for C.D. Friedrich's famous painting "Der Wanderer über dem Nebelmeer” (1818)

In the first 3 (I-III) Hymns, Novalis sings the praises of both Day and Night, their role in Creation and their separate characteristics. The Day, with its light, rules the Material, the physical world, appearing as a benign king but in truth being a cruel dictator. But Night opens the eyes of the soul that can reach beyond matter, to the spiritual, the Eternal, symbolized by the image of the Beloved, mother & lover

Reading the new (2026) Greek translation by M. Papasarantopoulos and his brief introduction about Novalis' poetic & aesthetic universe, how he was influenced by Fichte in the Self/Non-Self mental construct, his notion of the Eternal through the acknowledgement of Present, Past & Future and the Christian and pagan syncretism in the symbol of the Beloved. Though brief, the essay must be read at least twice to grasp it.

Ολοκληρώνοντας τον "Ποπολάρο", καταλήγω ότι είναι, πέρα από μια σπουδή στην μεταβαλλόμενη κοινωνική δομή του 19ου αιώνα και στην διαμάχη μεταξύ της ξεπεσμένης φεουδαρχίας και της ορμητικής ακμάζουσας αστικής τάξης, και μια σπουδή πάνω στην αυτοκαταστροφική εμμονή που αποτελεί χαρακτηριστικό μιας αδύναμης προσωπικότητας, όπως τελικά αποδεικνύεται ο Ζεππος Πεμπονάρης, παρά τους λεονταρισμούς ή και εξαιτίας αυτών.

Αν εξαιρέσουμε το τέλος (no spoilers) η ταινία του 1971 που βασίστηκε στο διήγημα πρέπει να είναι από τις πιο πιστές μεταφορές που έχουν γίνει ποτέ, οι διάλογοι στις σημαντικότερες σκηνές είναι αυτούσιοι, λέξη λέξη. Από τον χιουμοριστικό τόνο μερικών, μέχρι τον δραματικό τόνο αλλων ή και στην ίδια σκηνή, όπως στη σκηνή του Καζίνου.

Έχω την εντύπωση ότι το κείμενο έχει εκδημοτικιστεί και δεν είναι όπως ακριβώς γράφτηκε, όμως έχει όλη την εικονοπλασία και τις ηθογραφικές αναφορές του Ξενόπουλου. Μεγάλη έκπληξη τα hints που αφήνει για το ότι η Έλδα, παρά την ηλικία και την αυστηρό περιβάλλον της ήταν αρκετά έμπειρη στο φλερτ (και όχι μόνο...) και αρκετά "χειριστική", σε σχέση με τον παντελώς άπειρο Ζέππο, που με σημερινούς όρους είναι "simp".

Όμορφη η κριτική, με λυρικές πινελιές αναφορά στα σημαντικότερα λογοτεχνικά έργα, αλλά και τις μελέτες και φυσικά τις σημαντικότερες ταινίες του είδους, όπως και στα διαφορετικά χαρακτηριστικά των ηθοποιών που έχουν ενσαρκώσει τις διαφορετικές εκδοχές του Δράκουλα μέσα στις δεκαετίες, αν και οι πληροφορίες συνεχίζουν να έχουν πραγματολογικά λάθη.

Υπάρχουν σίγουρα κάποια πραγματολογικά λάθη στη μελέτη, αλλά εκτός από το ότι τα σχέδια με μολύβι του ίδιου του συγγραφέα, επαγγελματία ζωγράφου, είναι θαυμάσια και "στοιχειωτικά", η ύπαρξη αρχαίων πηγών μέσα στο κείμενο του δίνει μια φιλολογική ποιότητα.

Η ιστορία του δρ. Μπ. και του τρόπου που κράτησε το μυαλό του ζωντανό (αν και όχι 100% τα λογικά του) μέσω του σκακιού κατά τον ένα χρόνο που ήταν κρατούμενος της Γκεστάπο είναι η πραγματική "σκακιστική νουβέλα", με τρομερά γρήγορη ροή και κινηματογραφικές σκηνές. Επίσης προσφέρει μια ματιά στη ζωή της αστικής τάξης της Αυστρίας λίγο πριν και λίγο μετά το Anschluss, μέσα από τα μάτια ενός μοναρχικού παραδοσιοκρατη.

Ακόμα και αν δεν έχεις την παραμικρή σκακιστική παιδεία όπως δεν έχω εγώ, καταλαβαίνεις ότι η ιστορία αντανακλά μια παρτίδα σκάκι, όπου γίνεται αρχή με τη μετακίνηση των στρατιωτών για να εισέλθει στην σκακιέρα η βασίλισσα

Fun fact for rutiluphiles: In an obscure, forgotten Marvel story from 1979, absolute redhead crush Mary Jane Watson transformed into absolute redhead crush Red Sonja, after acquiring her legendary sword kept in the Met Museum, to fight an ancient sorcerer in New York City. And now I need to find and read this story.

The amount of NY public buildings designed in Gothic, Neo-Gothic, Gothic Revivalist and Renaissance & Neo-Renaissance styles, as well as the number of public buildings and spaces paid for or donated by 19th & early 20th century ultra-rich art patron moguls is astounding.

Covering both obscure one-issue stories from the 60-70s forward, with characters never again seen or heard and the multi-issue and multi-publication crossovers starring the most well-known and beloved heroes, the book weaves the elaborate tapestry that is the main Marvel continuity (up until the MCU's debut).

The fact that this book was published in 2007, before the MCU started, is its strength and I wil elaborate on that in my review.

What a little gem!

The introduction of the book is a very informative short essay about the reasons Stan Lee as editor & writer and Jack Kirby as lead artist, inevitably chose New York City as the location of most their heroes, instead of using fictional cities like DC had been doing since then, with the short answer being: familiarity, realism, potential.

Στο υπέροχο τρίτο διήγημα του τόμου "Η Δίκη για Φόνο", το ίδιο το φάντασμα ενός δολοφονημένου άντρα δηλώνει την παρουσία του μέσα στη δικαστική αίθουσα και στις συνεδριάσεις των ενόρκων, με σκοπό να καταδικαστεί ο δολοφόνος του και να αποδοθεί δικαιοσύνη. Πέρα από μια ιστορία φαντασμάτων, το λίγο παλιακό αλλά πολύ καλογραμμένο αυτό διήγημα αποτελεί έναν "ύμνο* στη Δικαιοσύνη και τη δικαστική διαδικασία. Άψογο!

Το δεύτερο διήγημα του τόμου "Λέγοντας Χειμωνιάτικες Ιστορίες" είναι μικρό και σπονδυλωτό, μια σειρά από πολύ μικρές ιστορίες φαντασμάτων της Αγγλίας και Σκωτίας, με στοιχειωμένα Βρετανικά μέγαρα, καταραμένους ευγενείς οικογενειακά μυστικά και κατάρες και υποβλητική ατμόσφαιρα, σαν όλα αυτά να τα διηγείται κάποιος αφηγητής σε άλλους γύρω από τη φωτιά. Μπου!

Το ομώνυμο διήγημα αποτελεί τόσο μια παρωδία διηγημάτων τρόμου, όσο και μια ηθογραφική σάτιρα της κοινωνίας της εποχής και των σεξουαλικών της ταμπού. Ένα μέγαρο στην εξοχή που διαθέτει όλα τα "εξωτερικά" χαρακτηριστικά του "στερεοτυπικού" στοιχειωμένου σπιτιού, μετατρέπεται σε κοινόβιο "ελεύθερων πνευμάτων" Καλογραμμένη ιστορία με μεγάλη δόση μαύρου χιούμορ, γεμάτη υπονοούμενα, με κάποιες αδυναμίες στη μετάφραση.

Το τελευταίο, πολύ μικρό, διήγημα, "Η Μάχη του Ετεοκλή και του Πολυνείκη", είναι γραμμένο από τον Φρήντριχ Ένγκελς, τον γνωστό φιλόσοφο και συνεργάτη του Καρλ Μαρξ και μιμείται τον τόνο και τις περιγραφές της Ιλιάδας, αλλά για τον Θηβαϊκό μυθικό κύκλο, απεικονίζοντας τη στιγμή που αλληλοσκοτώνονται τα δύο μυθικά αδέλφια. Εξαιρετική μετάφραση, πολύ ζωντανές εικόνες και γλώσσα ρέουσα, ένα πείραμα γραφής που πέτυχε.

Στο 5ο διήγημα "Ο Οινοχόος", ο ατιμασμένος Βυζαντινός άρχοντας Φωτίνιος προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την ερωτική σχέση της κόρης του με τον αυτοκράτορα Βασίλειο Βουλγαροκτόνο για να βγάλει από τη μέση την πιστή βασιλική οινοχόο, ερωμένη και σωματοφύλακα του βασιλιά και να επιστρέψει στην εξουσία. Γραμμένο σαν λαϊκό παραμύθι, με απλή γλώσσα και μαύρο χιούμορ, αλλά και πάλι θύμα της βιαστικής επιμέλειας όλου του τόμου.

Στο τέταρτο διήγημα, "Η ετυμηγορία του Τιβέριου", ο μέχρι το κόκκαλο διεφθαρμένος Ρωμαίος κυβερνήτης της Συρίας, παρουσιάζεται έντρομος ενώπιον του αυτοκράτορα Τιβέριου για να λογοδοτήσει για τις υπεξαιρέσεις του. Αργό και κουραστικό, είναι και κακομεταφρασμένο και χωρίς επιμέλεια, αν και τα θέματα του, η διαφθορά, η αίσθηση του απρόσβλητου και η προσπάθεια συγκάλυψης εγκλημάτων, λες ότι είναι και επίκαιρα.

Στο υπέροχο τρίτο διήγημα "Η Κοτία πήγε στα Βίβρακτα", μια Ρωμαία αριστοκράτισσα, σύζυγος αξιωματικού της λεγεώνας, μιλάει για τις αναμνήσεις της από την ιστορική εξέγερση του Βερκιγκεντόριξ εναντίον των Ρωμαίων, τις περιπέτειες της ως αιχμάλωτη των Γαλατών και τον ιδιαίτερο δεσμό που απέκτησε με δύο μικρά παιδιά, γιους ενός ισχυρού φύλαρχου. Κινηματογραφική γραφή, με δράση και συγκίνηση, διαβάζεται απνευστί!

Στο δεύτερο διήγημα, "Έλληνας Συναντά Έλληνα", δύο αρχαίοι Έλληνες έμποροι κρασιού συναντιούνται τυχαία σε ένα χωριό της σημερινής Κροατίας και ξεδιπλώνεται ένα περιστατικό που καταδεικνύει πτυχές της υπεροψίας, της διάθεσης διχόνοιας και της αυτοκαταστροφικότητας των Ελλήνων στις κρίσιμες στιγμές. Ενδιαφέρουσα ψυχολογική σπουδή και σκιαγράφηση, εξεπλάγην που ο συγγραφέας δεν είναι Έλληνας, μας ξέρει καλά!

Στο πρώτο διήγημα "Ο Θεσσαλός Ιππέας", ένας βετεράνος πολεμιστής του Μ. Αλεξάνδρου, δεκαετίες μετά διηγείται περιστατικά από την εκστρατεία του σε έναν νεαρό Ρωμαίο και του υπόσχεται ότι, αν αποδειχτεί άξιος, θα του χαρίσει ένα μαγικό σπαθί που δέχεται να το χρησιμοποιούν μόνο οι γενναίοι και φέρνει θάνατο στους δειλούς, για να συνεχίσει το έργο της κατάκτησης του κόσμου. Πολύ καλή ιδέα, αδύναμη εκτέλεση, κακή γραφή.