Γιάννης Παπαδημητρόπουλος’s Reviews > Μικρή ανθολογία ιστορικού διηγήματος > Status Update

Το τελευταίο, πολύ μικρό, διήγημα, "Η Μάχη του Ετεοκλή και του Πολυνείκη", είναι γραμμένο από τον Φρήντριχ Ένγκελς, τον γνωστό φιλόσοφο και συνεργάτη του Καρλ Μαρξ και μιμείται τον τόνο και τις περιγραφές της Ιλιάδας, αλλά για τον Θηβαϊκό μυθικό κύκλο, απεικονίζοντας τη στιγμή που αλληλοσκοτώνονται τα δύο μυθικά αδέλφια. Εξαιρετική μετάφραση, πολύ ζωντανές εικόνες και γλώσσα ρέουσα, ένα πείραμα γραφής που πέτυχε.

Στο 5ο διήγημα "Ο Οινοχόος", ο ατιμασμένος Βυζαντινός άρχοντας Φωτίνιος προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την ερωτική σχέση της κόρης του με τον αυτοκράτορα Βασίλειο Βουλγαροκτόνο για να βγάλει από τη μέση την πιστή βασιλική οινοχόο, ερωμένη και σωματοφύλακα του βασιλιά και να επιστρέψει στην εξουσία. Γραμμένο σαν λαϊκό παραμύθι, με απλή γλώσσα και μαύρο χιούμορ, αλλά και πάλι θύμα της βιαστικής επιμέλειας όλου του τόμου.

Στο τέταρτο διήγημα, "Η ετυμηγορία του Τιβέριου", ο μέχρι το κόκκαλο διεφθαρμένος Ρωμαίος κυβερνήτης της Συρίας, παρουσιάζεται έντρομος ενώπιον του αυτοκράτορα Τιβέριου για να λογοδοτήσει για τις υπεξαιρέσεις του. Αργό και κουραστικό, είναι και κακομεταφρασμένο και χωρίς επιμέλεια, αν και τα θέματα του, η διαφθορά, η αίσθηση του απρόσβλητου και η προσπάθεια συγκάλυψης εγκλημάτων, λες ότι είναι και επίκαιρα.

Στο δεύτερο διήγημα, "Έλληνας Συναντά Έλληνα", δύο αρχαίοι Έλληνες έμποροι κρασιού συναντιούνται τυχαία σε ένα χωριό της σημερινής Κροατίας και ξεδιπλώνεται ένα περιστατικό που καταδεικνύει πτυχές της υπεροψίας, της διάθεσης διχόνοιας και της αυτοκαταστροφικότητας των Ελλήνων στις κρίσιμες στιγμές. Ενδιαφέρουσα ψυχολογική σπουδή και σκιαγράφηση, εξεπλάγην που ο συγγραφέας δεν είναι Έλληνας, μας ξέρει καλά!

Στο πρώτο διήγημα "Ο Θεσσαλός Ιππέας", ένας βετεράνος πολεμιστής του Μ. Αλεξάνδρου, δεκαετίες μετά διηγείται περιστατικά από την εκστρατεία του σε έναν νεαρό Ρωμαίο και του υπόσχεται ότι, αν αποδειχτεί άξιος, θα του χαρίσει ένα μαγικό σπαθί που δέχεται να το χρησιμοποιούν μόνο οι γενναίοι και φέρνει θάνατο στους δειλούς, για να συνεχίσει το έργο της κατάκτησης του κόσμου. Πολύ καλή ιδέα, αδύναμη εκτέλεση, κακή γραφή.