Meira > Recent Status Updates

“Hij ging rechtop zitten. Ik verkoop alles, alleen niet de zon en ook niet de maan en de sterren. Dat kán ook niet.”

“Ik heb wel een beugel gehad, mijn tanden staan recht en ze zijn keurig wit. Toch trek ik alleen mijn mond open als het echt niet anders kan.
Omdat ik jong, tenger en blauwogig ben, lijkt dat bescheidenheid, maar het is precies het omgekeerde. Ik ben gierig met mijn woorden, houd alles voor mezelf, stouw ze ‘s avonds heimelijk in schriftjes die ik uit het zicht bewaar. Als ik iets zeg, moet het raak zijn.”

“Wie ben ik als ik met hem ben - ben ik anders, minder, meer? Zelfs alleen ben ik zijn meisje, altijd in zijn aanwezigheid, of afwezigheid maar in elk geval in zijn wezigheid.”

“Het is sterk afhankelijk van wat je al hebt meegemaakt. Je ziet vaak dat mensen die in hun jeugd al met verlies moesten dealen - een vertrekkende ouder - juist meer uit het veld worden geslagen door een vertrekkende partner, of door iemands overlijden. Als een litteken waar je nog een keer in snijdt.”

(!!!)

“Er was mijn eerste geliefde die zes jaar nadat hij het uit had gemaakt bij mij op bezoek kwam. Op een bank in het park zat ik naast hem en keek naar zijn oren. Ik dacht: o ja, zo waren zijn oren.”

(!!)

“Er was iemand die had besloten te stoppen met roken. Zijn shagbuiltje had hij vol met water laten lopen en in de prullenbak gegooid. Het was zondag. De winkels waren dicht en er was geen benzinestation in de buurt.


Er was iemand die ik aantrof terwijl hij natte shag aan het opwarmen was. In een koekenpan.”

Wauw wauw wauw (ik kan dit boek niet al te snel lezen: enkel hoofdstuk voor hoofdstuk, met adempauzes)

“Artiesten zijn alvast bijzonder getalenteerd in kwetsbaarheid. Voor zover dat mogelijk is, worden ze er zelfs in getraind. De bolster op het juiste moment laten barsten. Wie op een podium springt, stelt zich kwetsbaar op. Performers balanceren voortdurend tussen wat ze publiek laten zien en wat niet. Ze laveren tussen dat publiek raken en zichzelf laten raken.”

(dit gaat nog verder door maar woorden zijn op!)

Ik ben dit boek al ongeveer de hele zomer aan het lezen maar ik moet hem elke twee bladzijdes neerleggen omdat de vader van het hoofdpersonage me heel erg doet denken aan mijn eigen vader..

blz 158: “Mijn vader was een lastige man geweest. Dominant, en vermoeiend. Als hij in de buurt was, bestond alleen hij: zijn karakter eiste dat onze levens om het zijne draaiden.”

“As a human being it is just my nature to enjoy and share philosophy. I do this in the same way that some birds are eagles and some doves, some flowers lilies and some roses. I realize, too, that the less I preach, the more likely I am to be heard.”

“Niets is natuurlijk voorgoed voorbij, alles gebeurt telkens opnieuw, alleen het lichaam groeit en verandert en slijt al groeiende, zodat men, wanneer men het toppunt van zijn groei heeft bereikt, tegelijkertijd even groot als klein is, even sterk als zwak. Een duister raadsel is dit alles, hoe meer licht men erop tracht te werpen, des te meer men zich van de duisternis bewust wordt.”

“Als je dingen gaat beloven die je nog niet hebt, zul je je zin om ze te veroveren verliezen.”

“Mensen kunnen rare dingen zeggen, dacht de jongen. Soms zit je beter bij de schapen, die houden tenminste hun mond, zoeken alleen eten en drinken. Of nog beter bij boeken, die iedere keer als je daar zin in hebt ongelooflijke verhalen vertellen. Maar als je met mensen praat, zeggen ze bepaalde dingen en dan weet je niet hoe het gesprek verder moet.”

Dit boek joh……mijn god, zo goed. Ik wil stoppen met lezen maar ik wil (en moet) doorlezen :(

“Opnieuw. Dit keer
ben je een jonge vrouw
die haar vriendin kust. Je fantaseert
wel eens over een trio, maar dan niet
met de willekeurige man op de hoek
die ernaar vraagt terwijl hij zich aftrekt
onder zijn lammycoat.”

“God schiep de dag, en wij sleepten ons erdoorheen.”

(Favoriete zin uit dit hele boek!!)

!! ja

“HIER WORDT IEMAND GEMIST

…
ze weten niet dat ik ook wacht tot er iemand door mijn deur komt / met vermoeide ogen lacht en zegt: dat is een tijd geleden.”

mijn moeder vroeg of ik sip was en ik zei nee maar ik heb gelogen want ik ben wel een beetje verdrietig maar ik weet niet zo goed waarover dus dat is lastig op te lossen

“…Een vraag: kun je op zoek zijn naar een vaderfiguur als je geen rolmodel kent, als hunkering verward wordt met goedkeuring, een figuur dat omtrekbaar is op tekenpapier: papa is al jaren op zoek naar een dochter, als hij mij ziet, ziet hij alleen de contouren en signalementen van de ideale afmetingen /

maar net als kleurpotloden geven ze enkel kleur en zeggen ze niets over de vulling, woorden, aanrakingen.”

“…na het twaalfde jaar keer je naar binnen, krijg je een dikkere huid, komt er nog maar weinig zonlicht in een lichaam.”

“Dat God niet bestond, maar dat als je iets kwijt was, je wel kon vragen aan de Heilige Antonius of die je kon helpen zoeken, maar ook niet te vaak, Antonius stond er alleen voor en je was vast niet de enige die een beroep op hem deed.”

laatste zin uit dit gedicht:

“Was jij het Nina die zei dat iedereen naar de hemel wil
maar niemand zin heeft in dood?”

“Slechts over één regisseur raakten ze het niet eens: David Lynch.
Mijn grootmoeder was verzot op zijn wrede bevreemdende poëtische macabere droomwereld.
Mijn grootvader vond zijn werk walgelijk, artificieel, vergezocht, pervers en pretentieus.”

“Het waren lange dure sessies en ik knikkebolde. Tot we over poëzie begonnen te spreken. De psychologe las graag poëzie, en ik schreef pathetische melodramatische gekwelde puberale verzen.”

### me :-)

Aaaaaah wat gaat er nog gebeuren ??

NEE

Ik wilde nee zeggen,
ik wist alles van nee, kende tientallen nees:
diepzinnige nees, halfhartige nees, fletse nees, dappere nees -

ik hoorde de zoete muziek van de ontkenning
en wilde een nieuw nee zeggen,
een helder nee dat zou glanzen in het licht van de ondergaande zon,
een overrompelend nee dat hoog boven de waarheid zou uittorenen,
een onfeilbaar nee,

maar ik zei ja.

“Then Mira went about her days, buying a bag of pears at the grocery store, and she left her butter in a glass-topped dish on the counter, so it would be soft when she went to butter her toast. And in the winter, or in the rainy woods, she walked down steep hills with her feet turned sideways, the way her father had taught her.”