Sepehr > Recent Status Updates

من از وقتی ازدواج کردم یه آدم سر به زیر و محترم و با پشتکار و در عین حال بدبخت بودم.

ذهن کندوی نیشدار و پر وزوز امیدهاست.

+ مگر عاشقی مصیبت است؟
- پس توقع داری شادی به زندگی‌ات بیاورد؟

و عوام که تقریبا تمام اهالی شهر ما هستند، محکوم‌اند به رنج.

مردم روسیه به رغم بی‌کرانی سرزمینشان گویا خوش‌تر دارند تنگ هم جمع شوند و بر پلشتی‌های حیاتشان که از هر روزنه و دریچه‌ای در کلبه‌های چوبی‌شان دیده می‌شود، چشم بپوشند.

یک کتاب جیبی ۵۰۰ فاکینگ هزار تومان.
اما چه کنم که لسکوف بود و بابک شهاب و تصویر زیبا و عنوانی زیباتر.

همین حالا هم داریم خانه خراب می‌شویم. همه‌مان را زیر آوار پیدا می‌کنند.

این همه اتفاق می‌افتد و باز هم هیچ اتفاقی نمی‌افتد.

در دنیا هیچ چیز نیست، مگر تکه‌های از هم گسیخته‌ای که روی یک اقیانوس بی‌کران سرگردان‌اند.

نخستین نیاز هر تازه بالغ، عشق به یک نفر نیست، بلکه نفرت از همه است.

« درس‌های فردامان چیست؟»

آقای حدادی دمت گرم برای ترجمه ادبی و ثقیلت ولی دیالوگ رو هم اینجوری ترجمه میکنی آخه؟

داشتم چندتا ریویوی فارسی می‌خوندم از این کتاب که یک کاربر در یادداشتش اسم قاتل رو اسپویل کرد. خدا نصیب گرگ بیابون نکنه.

مانده‌ام این عشق است که آدم را ابله می‌کند یا ابلهان عاشق می‌شوند؟

زمانه آبستن بسی حادثه هاست، ببین تا چه حد زاید و پیش آید.

نمیدونم چقدر به شرایط ربط داره ولی یکی سخت‌ترین کارهاییه که دارم از فاکنر میخونم. مجموعه داستان بودنش هم نه تنها منجر به ساده‌تر شدنش نکرده، بلکه سخت‌تر هم کرده مگر اینکه کلا بیخیال شجره‌نامه افراد بشید که بنظرم نیمی از لذت فاکنرخوانی همین گذشته‌کاوی و درام‌های خاندانی‌ان.

می‌خواستم دو فصل انتهایی کتاب رو نخونم نه بخاطر اینکه فصول بدی هستن بلکه به این دلیل که دیگه خیلی منطبق با دغدغه‌های الآنم نیستن. ولی می‌بینم که در نیمه رها کردن کتاب‌ها واقعا ناتوانم. پس فاک ایت، آهسته و پیوسته ادامه می‌دیم.

مسئله آن نیست که آنان خشمگین یا پرتوقع‌اند. مسئله صرفا آن است که آنان از صحنه کنار نمی‌روند. آنان نیز می‌خواهند جایی در نور داشته باشند.

به جای نجات بشر، یکم خوش بگذرونین. همون جور که گفتم تا قبل مرگ باید زندگی کرد.

«این رو یادتون باشه، خبرهایی که دروغشون هیچوقت یا تازه بعد از چند هفته ممکنه رو بشه، واقعی هستن.»

علی رغم اهمیت کتاب، خوندنش واقعا برام عذاب‌آوره. حداقل در این مقطع.

دیگر قادر به اندیشه به آینده نبود. تمام فکر و ذکر او در بند ساعاتی از روز بود که از لحظه بیداری آغاز و به ساعت آتش بس خاتمه می‌یافت.

لبخندی به لب نداشت و از هیچ چیزی تسلای خاطر پیدا نمی‌کرد.

دندان‌هاش کمی زیادی درشت بود و حرکاتش هم چاپلوسانه به نظر می‌رسید، یکی از آن لبخندهایی را داشت که به گوشه لب که می‌رسد سرازیر می‌شود و ما تو برانکس بهش می‌گوییم لبخند گه‌خوری.

دیگر کارت تمام است، دیگر ازت نمی‌ترسند، وقتی هم ازت نترسیدند دیگر مرده‌ای، حتی چیزی ازت باقی نمی‌ماند که تو تابوت بگذارند.

خوندنش کاملا حس تماشای روزی روزگاری در آمریکا رو به آدم میده.

پر از درد و بدبختی و مقاومته ولی خیلی کشش داستانی بالایی داره. یه رئالیسم سیاه محض.
بی دلیل نیست که به کوستاس تاکتسیس میگن سلین یونان.

کسانی هستند که هیچ نمی‌شود تصور کرد روزی بچه بوده‌اند و نیز بچه‌هایی هستند که آدم وقتی میبیندشان پیش خودش فکر می‌کند که این چگونه ممکن است روزی پیر بشوند.

« صدا زدن خدا آسونه، دک کردنش سخته »