Sepehr > Recent Status Updates

نخستین نیاز هر تازه بالغ، عشق به یک نفر نیست، بلکه نفرت از همه است.

« درس‌های فردامان چیست؟»

آقای حدادی دمت گرم برای ترجمه ادبی و ثقیلت ولی دیالوگ رو هم اینجوری ترجمه میکنی آخه؟

داشتم چندتا ریویوی فارسی می‌خوندم از این کتاب که یک کاربر در یادداشتش اسم قاتل رو اسپویل کرد. خدا نصیب گرگ بیابون نکنه.

مانده‌ام این عشق است که آدم را ابله می‌کند یا ابلهان عاشق می‌شوند؟

زمانه آبستن بسی حادثه هاست، ببین تا چه حد زاید و پیش آید.

نمیدونم چقدر به شرایط ربط داره ولی یکی سخت‌ترین کارهاییه که دارم از فاکنر میخونم. مجموعه داستان بودنش هم نه تنها منجر به ساده‌تر شدنش نکرده، بلکه سخت‌تر هم کرده مگر اینکه کلا بیخیال شجره‌نامه افراد بشید که بنظرم نیمی از لذت فاکنرخوانی همین گذشته‌کاوی و درام‌های خاندانی‌ان.

می‌خواستم دو فصل انتهایی کتاب رو نخونم نه بخاطر اینکه فصول بدی هستن بلکه به این دلیل که دیگه خیلی منطبق با دغدغه‌های الآنم نیستن. ولی می‌بینم که در نیمه رها کردن کتاب‌ها واقعا ناتوانم. پس فاک ایت، آهسته و پیوسته ادامه می‌دیم.

مسئله آن نیست که آنان خشمگین یا پرتوقع‌اند. مسئله صرفا آن است که آنان از صحنه کنار نمی‌روند. آنان نیز می‌خواهند جایی در نور داشته باشند.

به جای نجات بشر، یکم خوش بگذرونین. همون جور که گفتم تا قبل مرگ باید زندگی کرد.

«این رو یادتون باشه، خبرهایی که دروغشون هیچوقت یا تازه بعد از چند هفته ممکنه رو بشه، واقعی هستن.»

علی رغم اهمیت کتاب، خوندنش واقعا برام عذاب‌آوره. حداقل در این مقطع.

دیگر قادر به اندیشه به آینده نبود. تمام فکر و ذکر او در بند ساعاتی از روز بود که از لحظه بیداری آغاز و به ساعت آتش بس خاتمه می‌یافت.

لبخندی به لب نداشت و از هیچ چیزی تسلای خاطر پیدا نمی‌کرد.

دندان‌هاش کمی زیادی درشت بود و حرکاتش هم چاپلوسانه به نظر می‌رسید، یکی از آن لبخندهایی را داشت که به گوشه لب که می‌رسد سرازیر می‌شود و ما تو برانکس بهش می‌گوییم لبخند گه‌خوری.

دیگر کارت تمام است، دیگر ازت نمی‌ترسند، وقتی هم ازت نترسیدند دیگر مرده‌ای، حتی چیزی ازت باقی نمی‌ماند که تو تابوت بگذارند.

خوندنش کاملا حس تماشای روزی روزگاری در آمریکا رو به آدم میده.

پر از درد و بدبختی و مقاومته ولی خیلی کشش داستانی بالایی داره. یه رئالیسم سیاه محض.
بی دلیل نیست که به کوستاس تاکتسیس میگن سلین یونان.

کسانی هستند که هیچ نمی‌شود تصور کرد روزی بچه بوده‌اند و نیز بچه‌هایی هستند که آدم وقتی میبیندشان پیش خودش فکر می‌کند که این چگونه ممکن است روزی پیر بشوند.

« صدا زدن خدا آسونه، دک کردنش سخته »

پس از چندین دهه مبارزه و رقابت بر سر زن‌ها چه به دست آورده بود؟ فقط منظره‌ای ویران پیش رویش.

یک مرد در لحظه مرگ ناگهان احترام همه‌ی مردان دیگر را جلب می‌کند.

قرار بود بعداً بفهمم مانند بسیاری از انسان‌ها برای اینکه خودم را از رنج محافظت کنم، رنج‌های دیگرم را بیدار و از آنها مانند سپر استفاده کردم؛ اما خیلی طول کشید.

« میتونی زنی رو درک کنی که گاهی وقتا دلش میخواد فاحشه بشه، یه جنده‌ی لگوری معمولی؟»

اینجا در نیویورک هیچ‌کس به شکلی انسانی جوون نیست.

سالها خوندن این کتاب رو به تعویق انداختم چون فکر می‌کردم آمادگیش رو ندارم و چه کار درستی کردم.
عجب کتاب بی‌نظیری و چه ترجمه‌ی درخشانی.
امیدوارم بتونم یک ریویوی درخور براش بنویسم.

« زندگی قدیما معرکه بود... سخت بود اما انسانی بود... خوشحالم که بارمو در اون روزگار بستم... اگه الان بود بخت زیادی نداشتم».

عزمِ جزمِ انسانی احمق، تزلزل ناپذیر است.

خودخواهی شرط بقا بود...