Sepehr > Recent Status Updates

دیگر قادر به اندیشه به آینده نبود. تمام فکر و ذکر او در بند ساعاتی از روز بود که از لحظه بیداری آغاز و به ساعت آتش بس خاتمه می‌یافت.

لبخندی به لب نداشت و از هیچ چیزی تسلای خاطر پیدا نمی‌کرد.

دندان‌هاش کمی زیادی درشت بود و حرکاتش هم چاپلوسانه به نظر می‌رسید، یکی از آن لبخندهایی را داشت که به گوشه لب که می‌رسد سرازیر می‌شود و ما تو برانکس بهش می‌گوییم لبخند گه‌خوری.

دیگر کارت تمام است، دیگر ازت نمی‌ترسند، وقتی هم ازت نترسیدند دیگر مرده‌ای، حتی چیزی ازت باقی نمی‌ماند که تو تابوت بگذارند.

خوندنش کاملا حس تماشای روزی روزگاری در آمریکا رو به آدم میده.

پر از درد و بدبختی و مقاومته ولی خیلی کشش داستانی بالایی داره. یه رئالیسم سیاه محض.
بی دلیل نیست که به کوستاس تاکتسیس میگن سلین یونان.

کسانی هستند که هیچ نمی‌شود تصور کرد روزی بچه بوده‌اند و نیز بچه‌هایی هستند که آدم وقتی میبیندشان پیش خودش فکر می‌کند که این چگونه ممکن است روزی پیر بشوند.

« صدا زدن خدا آسونه، دک کردنش سخته »

پس از چندین دهه مبارزه و رقابت بر سر زن‌ها چه به دست آورده بود؟ فقط منظره‌ای ویران پیش رویش.

یک مرد در لحظه مرگ ناگهان احترام همه‌ی مردان دیگر را جلب می‌کند.

قرار بود بعداً بفهمم مانند بسیاری از انسان‌ها برای اینکه خودم را از رنج محافظت کنم، رنج‌های دیگرم را بیدار و از آنها مانند سپر استفاده کردم؛ اما خیلی طول کشید.

« میتونی زنی رو درک کنی که گاهی وقتا دلش میخواد فاحشه بشه، یه جنده‌ی لگوری معمولی؟»

اینجا در نیویورک هیچ‌کس به شکلی انسانی جوون نیست.

سالها خوندن این کتاب رو به تعویق انداختم چون فکر می‌کردم آمادگیش رو ندارم و چه کار درستی کردم.
عجب کتاب بی‌نظیری و چه ترجمه‌ی درخشانی.
امیدوارم بتونم یک ریویوی درخور براش بنویسم.

« زندگی قدیما معرکه بود... سخت بود اما انسانی بود... خوشحالم که بارمو در اون روزگار بستم... اگه الان بود بخت زیادی نداشتم».

عزمِ جزمِ انسانی احمق، تزلزل ناپذیر است.

خودخواهی شرط بقا بود...

خیال می‌کنی دنیا زیر قدم‌های تو است، همین دنیا بر تو طغیان می‌کند و زیر پا لگدمالت می‌کند.

... گاهی آدم به این نتیجه میرسه که نجابت، نجاسته...

این جا پول هست ولی با خفت و خواری...

وختی آدمو بازجویی میکنن، باید خیال کنه که یه سرنیزه زیر چونه‌ش هست. اگه بگه آره، نوک سرنیزه فرو می‌ره و اگه بگه نه، هیچ خطری متوجهش نیس.

وختی آدم دولت باشی، دیگه آدم خودت نیستی...

«هوا شورش را درآورده است. صبح که از خواب بیدار می‌شویم ، رختخواب ها همه خیس‌، چسبناک و شرجی‌زده است. انگار که آدم تو جا شاشیده باشد.»

بعد از پنجاه سال هم وضع ما وقتی برق میره همینه.

کلمه « فردا » برای آدم‌های سست اراده و کودکان ساخته شده است و من نیز بسان کودکی، خود را با این واژه سحرآمیز آرام می‌کردم.

هرچند شدیداً کتاب مهجوریه اما واقعا تفکر نقادانه برای مدیریت و تصمیم‌گیری رو خیلی منظم و آکادمیک و در عین حال خیلی با مثال‌های ملموس و قابل تعمیم ارائه میده، بخصوص در بخش انواع سوگیری و انواع تصمیم‌گیری واقعا شفاف و موجز توضیح داده بود.

اتاق دم به دم از دانش، اضطراب ، انواع جاه‌طلبی ، بی‌اعتنایی فراوان و قدری نومیدی پر می‌شود.

کالبد شکافی آینده نگرانه: ما معمولا زمان برملا شدن واقعیت که البته دیگر کار از کار گذشته به داشتن مفروضات غلط پی می‌بریم. برای آنکه میان‌بر زمانی زده باشیم، می‌توانیم خود را در آینده تصور کنیم و طرحمان را شکست خورده ببینیم سپس باید به دلایل احتمالی این شکست فکر کنیم.

بدانگاه که غرق شدم، کشتی‌های دیگر پیش راندند.
من گور آن مرد کشتی شکسته‌ام؛ اما پیش بران، غریبه
زیرا آنگاه که ما از دست رفته بودیم
کشتیهای دیگر به راه خود رفته بودند

بخت با نبوغ بشری یار نیست، همین! ... درس همیشگی تاریخ؟... خصومت قهارانه شرایط... سرنوشت همان‌طور دعاهای خیر را می‌خورد که وزغ مگس‌ها را ...